EenVandaag gaat deze zomer weer op pad. In een chique wagen, met picknickmand en een interessante gast. Voor een goed gesprek over het afgelopen jaar. Vanavond rijdt columnist Fidan Ekiz mee in de EendVandaag.  

Haar vader is een gastarbeider van de eerste generatie en werkte bij een Rotterdamse scheepswerf. Zij wilde journalist worden en bewonderde Oriane Fallaci, de Italiaanse journaliste die beroemd werd door haar confronterende interviews met wereldleiders.

In de Varagids schreef Fidan Ekiz een column over haar dag met EenVandaag. Lees het hier via Blendle (€).

Behalve documentairemaker en tafeldame bij De Wereld Draait Door is Fidan Ekiz ook stadscolumnist Rotterdam voor het Algemeen Dagblad. Ze kreeg dit jaar bedreigingen na een column over rellen van Turkse Nederlanders in Rotterdam. De rellen braken uit na het gedwongen vertrek van de Turkse minister voor Familiezaken Fatma Betül Sayan Kaya.

Zwijgende meerderheid

Haar column was een oproep om de zwijgende meerderheid een stem te geven.  Maar de rellen raakte haar ook persoonlijk schreef Ekiz, die zelf een Turkse achtergrond heeft. "Ik voel me belazerd. Als journalist, eerst als correspondent in Turkije, nu vanuit Nederland probeer ik mij in te zetten tegen de polarisering in Nederland, probeer ik, en velen met mij, telkens weer nuance aan te brengen in de negatieve beeldvorming over migranten, Turkse Nederlanders en over Turkije. In een klap wordt die poging onderuitgehaald."

Ook in haar documentaires en als tafeldame laat ze een persoonlijke stem horen. Voor de serie Veerboot naar Holland portretteerde ze de eerste generatie gastarbeiders. Ze sprak voor camera met haar vader over zijn verloren dromen. Als kind had ze haar vader nooit écht gekend. Een gesloten man, die bijna nooit thuis was. 

Zware stress

Voor de camera verbrak haar vader de stilte. Ze schrijft in haar column dat onslag steeds boven zijn hoofd hing en zijn vrouw niet kon aarden in Nederland. "Het was zware stress geweest waardoor hij destijds depressief raakte, in een isolement terechtkwam en aan de drank ging. Mijn vader moest zijn gezin met vier kinderen onderhouden én geld sturen naar zijn familie in Turkije. Hij mocht niet falen. Iedereen rekende op hem."