Het geval Joey
Joey stond jarenlang onder behandeling. Geen enkel instituut was in staat om hem naar behoren te helpen. Toen hij 18 werd trokken de hulpverleners hun handen van hem af. Hij was immers volwassen geworden en dus in staat voor zichzelf te zorgen...
Dit blijkt echter niet het geval. De moeder
van Joey trekt aan de bel. Haar zoon heeft hulp nodig. TweeVandaag
spreekt Joey zelf, zijn moeder en Humanitas. Humanitas was een van
de instanties die Joey in zijn jeugd begeleid heeft.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
geachte lezer,Ik werk zelf met jongeren tot 18 jaar deze jongeren zijn civiel bij ons geplaatst.Ik vind dat de jongeren wanneer ze de leeftijd hebben bereikt van 18 jaar in het diepe gegooid worden, waneer ze nog begeleid worden door jeugdhulp word er van alles beloofd en in de praktijk komen ze vaak gewoon op straat te staan. De begeleiding schiet vaak in alle gevallen te kort. Ik wou dat ik het geld en mogelijkheden had om iets op poten te zetten om ook voor deze door de maatschappij uitgekotste jongeren te mogen te begeleiden.
-
Aangezien we een zoon hebben, die autist is, worden we ook geconfrontreerd met de toekomst voor onze zoon. Ook wij hebben gemerkt dat kinderen v.a. 18 jaar losgelaten worden. Soms schaam ik me wel eens over de zorgsector en onze overheid die dit soort kinderen maar gewoon op hun 18e in de kou laten staan. Gelukkig bestaat er nu een PGB van waaruit veel mogelijk is. We denken nu dat onze zoon, zodra hij 18 is, vanuit de PGB gelden (woon)begeleiding kan krijgen en begeleiding van een orthopedagoog. Misschien een idee voor andere (bijna) volwassenen die geestelijk wat mankeren en zo met begeleiding verder kunnen gaan?
-
het is in ons aller belang, dat zulke jongere ook na hun 18 de jaar begeleid worden
-
Geachte lezer, ik wilde graag even kwijt dat het niet alleen de jongeren die ouder zijn dan 18 niet meer geholpen worden! Ook de jongeren onder de 18 worden erg slecht geholpen en behandeld, ik spreek zelf uit ervaring
-
de reportage over zoon en moeder Joey heeft me bijzonder aangegrepen.. daarom deze reactie: ik bouw boomhutten, ben de enige in Nederland en krijg wel eens het verzoek van psycho-therapeuten of ik een 'type Joey' een dagje mee wil laten lopen bij mijn boomhutprojecten.. met verrassende resultaten.. kan ik daar een keer met jullie over praten? met name om Joey te helpen en niet bedoeld om in jullie programma te komen.. heb ik zelfs liever niet... bel me desnoods: 06 5158 9494 of kijk anders eerst even op mijn website: www.nieuwedingen.nl
-
Kunt u mij de titel en het ISBN nummer van het boek van de moeder van Joey geven?
-
zelf ben ik als moeder van ook tegen die muur aangelopen.Jammer dat er in dit land eerst iets ergs moet gebeuren voor er ingegrepen wordt Als ouders ben je machteloos.
-
Hallo,Ik viel halverwege het programma in, dus heb de helft gemist. Ik heb veel bewondering voor moeder en zoon en hun doorzettingsvermogen. Komt er nog een herhaling zodat ik het hele programma kan zien over Joey, de hulpverlening en de moeder? Zo ja, wanneer ?
-
Lieve mensen. Ook ik heb een zoon, nu van 26, woont zelfstandig en ook daar vind ik alle hulp tekort schieten. Het is gewoon een koffiepraatje, terwijl me met andere dingen aan de slag moeten, vind ik. Zijn huishouding? En begeleiding? Niets van dit alles. Mijn man en ik worden er ook niet bij betrokkenen en 2x hebben we er zelf voor gezorgt, dat er contact kwam, tussen ons en begeleiders. Er zijn ook afspraken gemaakt, maar waar zijn ze nu? Geen idee. Dit moet gewoon anders. Ik leef erg met Joey en zijn moeder mee. Gelukkig is ons kind niet zover gekomen, zoals Joey, maar ik ben me er zeker van bewust, dat hij ook een andere kant op had kunnen gaan !! Een kind, wat geestelijk iets mankeert , kan niet op 18 jarige leeftijd volwassen zijn. Onze zoon was 18 en gedroeg zich als een 12 jarige en dat kunnen ze niet inhalen, naar mijn idee. Alleen door de jaren heen wel, wat ook bij onze zoon is gebeurd. Ik merk er meer weinig van dat hem iets mankeert. Oh ja, hij is ook autischtisch bevonden, jaren geleden.Voor andere ouders wens ik sterkte.Gr Greet
-
Op de site www.gigaboek.nl wordt mijn boek DE GESCHIFTE PROFESSOR, een leven in stukken, aangekondigd. Zie de tekst voor de achterflap aldaar. Als gedoodverfd 'schizofreen' had ik al ruim 25 jaar in de reguliere psychiatrie achter mij, toen ik via verschillende alternatieve geneeswijzen tot stabiliteit kwam. Die duurt tot nu toe voort, reeds meer dan 15 jaar. Om privacyredenen schrijf ik onder het pseudoniem Gerard Speelman. Kan dat ook hier gerspecteerd worden? g.geijn@planet.nl
-
Als moeder van een PDD-NOS-zoon (13) zag ik in de uitzending van vandaag veel van mijn bange vooruitzichten hardop uitgesproken. In Nederland is het binnen de hulpverlening zelfs zó, dat zelfs een twaalfjarige al toestemming moet geven voor behandeling of plaatsing in een tehuis. Om die reden krijgt mijn zoon op dit moment geen enkele vorm van hulp meer. Hoe kan een kind van twaalf de noodzaak zien van behandeling of begeleiding??? Blijkbaar zie je alleen als moeder deze noodzaak en sta je dus alleen! Hij woont inmiddels bij zijn vader, want ook daar mogen kinderen zelf voor kiezen als ze twaalf zijn, en van zijn vader hoeft al die hulpverlening niet. Opgelost toch? Ik kan alleen maar duimen dat het goed gaat...
-
'Those who 'know' JUDGE', 'Those who think OBJECTIFY.' Het hebben van een psychische aandoening is in veel gevallen niet een garantie voor een ongelukkig leven. Zelf heb ik meegemaakt dat het grootste probleem om terug te komen op mijn oude niveau (de universiteit) de stigmatisering door de maatschappij was. Als iedereen je ziet als een gevaarlijke gek ga je het zelf toch een keer geloven. De quote: zegt eigenlijk laat alle kanten van het verhaal horen want stigmatisering, oordelen en veroordelen kunnen alleen verminderen door het uitbreiden van kennis. Psychotisch + MD = Schizo-Affectief.....w itjde@hotmail.com
-
Heb veel instituten van binnen gezien, ben lid van patiënten,-en belangen verenigingen, en mensen kunnen me ook bellen op een gegeven moment na een initiële e-mail wisseling..
-
als gezinsvoogd herken ik dit probleem. Momenteel zelf met dergelijke zaak te maken. Versnippering, bureaucratie en tijdgebrek leiden tot zulke onacceptabele en frustrerende situaties. In reactie op "Anoniem" wil ik het volgende zeggen: De Nederlandse wet zegt dat met 18 jaar iemand meerderjarig (lees: voor zichzelf kan zorgen) is. Dat is geen keuze van een (gezins)voogd. Zodra een jongere 18 jaar wordt, gaat hij/zij van de "caseload" en krijg je een nieuwe jongere. Je mag en kan dan ook niks meer. (Gezins)voogden kunnen zelf geen plaatsingen, e.d. afdwingen. Elke (opvang)instelling hanteert eigen criteria, (aanmeld)regels en er zijn enorme wachtlijsten. "Past" een jongere niet in "het profiel" dan is het antwoord, vaak na maanden wachten: "jammer, maar helaas". En dan heb je ook nog de taak om dit vervolgens aan de jongere, ouders en andere betrokkenen te "verkopen". Om anoniem, en blijkbaar zonder kennis van zaken, met verwijten naar (collega) hulpverleners te komen vind ik unfair en zwak.
-
De uitzending heb ik gezien. het is een tekortkoming van onze maatschappelijke inrichting dat wij jonge mensen niet adequaat opvangen, en hun ouders en henzelf aan hun lot overlaten. Daarnaast is het voor mij als praktizerend regressietherapeut realiteit dat veel mensen met zogeneomde 'onbehandelbare kwalen' juist buiten de reguliere hulperlening wel degelijk geholpen worden. Wanneer de kwaal niet geheel verdwijnt maar ten dele wordt verminderd, is dat al een vooruitgang en de moeite waard. Voor een jonge man, die zich beslist eenzaam en onbegrepen zal voelen, zou alles geprobeerd moeten worden! Zolang de 'gevestigde orde' zich niet oriënteert bij wat zij 'alternatief' noemen, mogen zij niet zeggen dat iemand niet te behandelen is! Wellicht zal die persoon namelijk tóch baat vinden bij hulp van anders georiënteerden, zoals regressietherapie - een transpersoonlijke psychotherapie, die zeer verbluffende resultaten biedt! Je gunt een jong mens toch zeker dat hij iets met zijn eigen leven kan doen...!? Ik werk met succes met mensen die in het 'reguliere' circuit niet konden worden geholpen, maar bij onze aanpak wel baat vinden. zie www.iparrt.nl of www.tasso.nl of www.reincarnatietherap ie.nl
-
Mijn zus heeft een dochter met PDDNos. Ze hheft 2.5 jaar in een tehuis voor dit soort kinderen gezeten in Veendam. In maart werd ze 18. Ze wilde niet begeleid wonen. Kreeg een baantje en een huis. Op dit moment is de baan al weer van de baan, vanwege haar gedrag, ze heeft huurschuld, een lening afgesloten en het huisje ziet er uit of er een bom is afgegeen. Officieel heeft ze 6 uur begeleiding in de week, maar als ze niks wil gebeurt er niks. ze neemt haar medicijnenen niet op tijd en er wordt niet op gelet.Dit moet eerst heel erg mis gaan en gaat een andere instantie er weer iets aan doen. Naar mijn gevoel slaan we stukken over.hdiepenbroek@hotm ail.com
-
Mijn kleinzoon van 14j, wordt opgevoed door mijn zuster 60j.Naast zijn onvermogen om onderscheid te maken in de meeste omstandigheden, overschat hij zichzelf grandioos. Daardoor geeft hij steeds de schuld aan zijn verzorgers als er iets niet zo gaat als hij zich wenst.Buitenstaanders zien in hem alleen de lieve kant waardoor hij ze kan manipuleren en daar is hij trots op.Hij kan reeel een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving zijn. Dat buitenstaanders dat niet onderkennen is te begrijpen, maar ook de hulpverlening ziet vaak niet verder dan wat ze te zien krijgen, EEN GROOT TEKORT.
-
ik heb een zoontje van 7 jaar die pddnos heb weet het pas sinds nov 05 en hij gaat ook uit huis en ik kon hellaas maar de helft zien van joey ik wens hem en haar moeder veel succes liefs gerrit
-
Ik ben werkzaam vanuit het vrijwillige kader bij Bureau Jeugdzorg als Ambulant Jeugdhulpverlener. Het verhaal wat Joey en zijn moeder vertellen herken ik. Het is een lange weg van pijn en veel teleurstelling. Dat alles kan niemand wegnemen. Het is een illusie om te denken dat hulpverlening levenspijn en onmacht kan wegnemen. Ik loop als hulpverlener een tijdje mee op het levenspad van mijn clienten. Ik probeer vanuit respect iets te doen aan de oplossing van hulpvragen en problemen. Je kunt nooit voor elke jongere de sluitende oplossing vinden, maar slechts bij benadering zoveel mogelijk aansluiten. De tweede lijn, zij die de zorg uitvoeren moeten nu wel eens hard mee gaan denken met clienten en hun hulpvraag. Maar het zal altijd een benadering blijven van de meest aansluitende en ultieme hulp. Ik breek een lans voor al mijn collega's die elke dag weer vanuit betrokkenheid en hard werken proberen om medemensen te helpen. Verbitterd zijn is de weg naar verharding; een weg die ons van elkaar wegdrijft.
-
Naar aanleiding van mijn reacties op deze site heeft De heer Drs. G. van der Geijn mij een reactie gemaild. Het leek mij zeer relevant om stukken met andere deelnemers te delen en natuurlijk ook zelf te reageren. Van der Geijn schreef mij: "Ik heb geleerd dat openheid t.o.v. je eigen psychische gebreken geen erkenning in hoeft te houden van de kant van anderen. ‘Een keer gestolen, altijd een dief’." Ik zou willen zeggen dat wat u schrijft inderdaad de standaard MO geworden is, vertel het alleen aan de directe naasten en probeer vooral normaal te lijken. Anderen proberen alles te overcompenseren wat bij veel aandoenngen een contraproductief effect heeft in verband met de bijbehorende stress. Niets doen helpt ook niet. Rond de 2% van de bevolking heeft een psychische aandoening samen kosten zij de maatschappij erg veel geld. Schrikbarend is dan ook dat tv programma's wegkomen met het tonen van de negatieve extreem. Zet ook eens iemand neer die bereidt is eerlijk te zijn maar wel een 'normaal' leven leidt. Stop met schreeuwende quotes als: 'Het moet zachter voor de gekken.' Vertel over het goede werk van organisaties als Anoiksis en Ypsilon... En voor alle mensen die tegen stigma's aanlopen Tell, Tell Tell tot alle ongegronde angsten en vooroordelen zijn vervangen door begrip en kennis. witjde@hotmail.com
-
Ik heb het stukje vandaag op video gezien.Ookwij hebben een zoon met pdd-nos adhd en een licht verstandelijkebeperkin g,op dit moment woond hij in een woonvorm met meer autistise jongens Hij is 19 jaar en je houd niet voor mogelijk hoeveel vrijheid of hij daar heeft. hij is volwassen en dus kan hem niets afgedwongen worden,langzaam zien we het de verkeerde kant opgaan en je kan prakties nietsdoen Volgende week gaan we naar een psygiaterhopelijk krijgt hij medikatie maar wat als hij weigert je loopt helemaal vast door zijn volwassenheid. hier moest andere wetgeving zijn zodat je als ouders en hulpverleners veel meer kan doen .Nu kan je alleen maar afwachten tot het helemaal fout gaat en hopen dat er dan weer hulp is om het weer in goede banen te krijgen. Je wordt er soms helemaal zat van.groetjes Willy
-
De door Jeroen de Wit aangehaalde woorden 4-7-'06)heb ik hem inderdaad rechtstreeks gemaild. Ze zijn mijn eerlijke mening en een weergave van eigen ervaring. In mijn geval ging het taboe zover dat mijn eigen familie niet op de hoogte gesteld werd van mijn eerste opname, wel min schoonfamilie. Ook de hulpverleners hielden rekening met het taboe. Op advies van de psychiater kwamen vrouw en kind naar de stadd waar de inrichting zich bevond om een paar dagen in een pension met mij samen te kunnen zijn. Dan hoefde de omgeving er niets van te weten. De hier bedoelde openheid heb ik op verschillende manieren betracht. B.v. een groot interview in Psy (Tijdschrift GGZ) onder de kop: "Wie bent u? Niemand!" Verder ook een interview in de plaatselijke krant, waarin ik goed herkenbaar overkwam. Het eigenaardige was, dat geen van de mij bekende stadgenoten en zelfs geen van de leden van de kaartclub mij daar ooit over gesproken hebben. Kennelijk is een dergelijk verleden niet bespreekbaar, zelfs al funtioneer je intussen weer normaal. Met mijn activiteiten op allerlei terreinen van het cliëntendom, zoals arbeidsrehabilitatie (Werkgroep Arbeid van de Cliëntenbond, Internationale congressen van de Cefec-op dat gebied), in het geweer komen bij discriminatie van bewoners van een RIBW, met dat alles heb ik met open vizier gevochten voor de belangen van (vroegere) lotgenoten. Ik moet eerlijk zeggen dat van academische kant geen hinder werd ondervonden van mijn psychische klachten en periodieke afwezigheid (ik werkte in het kader van de Sociale Werkvoorziening voor een aantal instituten van de RU Utrecht). In het algemeen is het dus geen standaard houding 'geworden' , maar is het dat allang geweest. De beide door De Wit genoemde verenigingen Anoiksis en Ypsilon: de laatste zou deel moeten gaan uitmaken van een soort Platform GGZ, waarvan ook de Cliëntenbond deel zou moeten uitmaken. In een voorbereidende vergadering heb ik een lid van Ypsilon haar eigen zoon zo tot de grond toe horen slopen dat ik van ellende de bijeenkomst verlaten heb. In mijn familie heb ik op dat gebied ook wel wat ervaren. Om nog maar niet te spreken over (huwelijkse) relaties. Het is allemaal één grote taaie klonter, waar je als cliënt geen vat op kunt krijgen. En als je het geluk hebt er weer bovenop gekomen te zijn ben je haast wel verpicht om al het mogelijke te doen aan verandering. Gerard van de Geijn.
-
Even een reaktie op de uitzending over Joey, ook wij hebben een zoon die PDD nost en adhd heeft, 24 jaar is hij nu en we weten het pas sinds januari vorig jaar. Het is een moeilijk leven voor onze zoon en ook voor ons, wij hebben gelukkig veel geduld om hem thuis op te vangen en te proberen om hem verder te leiden in zijn leven. Voordat de diagnose gesteld wordt, heb je als ouders zoveel vraagtekens, hoe kan dit dat ie zo reageert, wat heb ik fout gedaan, dus niets, vanaf zijn 14e jaar lopen wij bij de hulpverlening en toch heeft het nog 9 jaar geduurd met veel vallen en veel opstaan, voordat er duidelijkheid is gekomen. Wij zijn nu bezig om te kijken of er een reintegratieplaats bij een bedrijf zou kunnen zijn waar hij zich thuis voelt en waar hij met zijn intelligentie toch een stukje waardering kan vinden, dat is zeer belangrijk omdat ze zich hun hele leven al anders voelen en zelf ook niet gesnapt hebben dat er een psychische oorzaak ten grondslag ligt. Ik hoop dat er een belangenvereniging bestaat, zodat wij op de hoogte kunnen blijven van eventuele mogelijkheden voor zelfstandig wonen etc etc, vragen blijf je altijd houden. Ik wens alle jongeren met hun ouders sterkte toe, en blijf asjeblieft van je kind houden, hij of zij heeft er ook niet voor gekozen om met deze handicap geboren te worden. Biedt hun veiligheid, begrip en warmte toe hoeveel moeite het soms ook kost. Wij hebben gelukkig een afspraak met zijn coach van het GGZ dat ik bij problemen even mail en dat er dan doorgesproken wordt met de psychiater. Zelfs thuisbezoek hebben wij mogen krijgen om de leefsituatie beter te kunnen begrijpen. Dit was mijn bericht, dank U voor Uw aandacht.
-
Vanuit mijn ervaring binnen het onderwijs aan zeer moeilijk opvoedbare kinderen weet ik dat veel kinderen van instelling naar instelling verkassen, omdat de problematiek te ernstig gevonden wordt. Veel van die kinderen belanden dan vaak als laatste mogelijkheid, met een machtiging van de rechter, in een justitiële jeugdinrichting. Zo'n civiel behandeltraject kan doorlopen t/m 23 jaar, maar als een jongere op zijn 18e verjaardag zegt "ik vertrek" is er niemand die hem daar van kan weerhouden. Daarom heb ik een dik jaar geleden het voorstel van 'verlengde minderjarigheid' gedaan, om er voor te zorgen dat noodzakelijke behandeling ook doorloopt als de jongere 18 wordt. Zeker in die situaties waar ouders en hulpverleners weten dat het helemaal mis gaat lopen als de behandeling stopt. Op 23 juni is door de ministerraad een wetswijziging van minister Donner en staatssecretaris Ross goedgekeurd, waarin geregeld wordt dat gesloten behandeling ook in jeugdzorginstelling kan plaatsvinden, maar ook dat een machtiging tot gedwongen behandeling door kan lopen t/m 23, indien de rechter hier reden toe ziet. Deze wetswijziging moet nog behandeld worden door de Tweede Kamer. Dit biedt behandelmogelijkheden voor jongeren die al een hele hoop hulp hebben gehad, maar die uiteindelijk geen soelaas bood. Zaak blijft natuurlijk dat kinderen en jongeren zo snel mogelijk de hulp moeten krijgen die aansluit bij het probleem, om zo te voorkomen dat er uiteindelijk niets anders overblijft dan een gesloten behandelsetting.www.aa sted-madsen.nl
-
Ik heb de uitzending gezien op tv zelf heb ik een zoon die ook verstandelijk gehandicapt is wij hebben er ook een hoop mee meegemaakt.mijn zoon is heeft een heel moeilijk gedrag.Hij heeft op sint marie gewoond in eindhoven daarna op zichzelf wat grandioos fout ging maar na lang omzwermingen woont hij nu zelfstandig met ambulante hulpverlening. En wij wachten maar af of het goed blijft gaan. Daarom herkennen wij ook wat deze mevrouw met haar zoon mee gemaakt heeft en nog.
-
Aytisme is een moeilijk te doorgronde handicap, vereist een intensieve begeleiding in veel gevallen in een een op een situatie, en dan nog kan het mis gaan.Om dat zij in veel gevallen onze taal en regels niet begrijpen.Normaal leer je een kind zich aan te passen aan onze maatscapij maar een autist kan dat niet , wij moeten ons aanpassen aan HUn leefwereld om het voor hun leefbaar te houden.Als de Hulpverlening dat gaat begrijpen zijn we langzaam op de goede weg. Het is nu inderdaad zo dat er redelijke opvang is tot ze van het V.S.O. komen en naar een dag bestedings project moeten ,dan vallen deze jong volwassenen( 19 jaar) in een diep gat.Zeker als ze ook nog door hun ( verstandelijke)handica p onvoorspelbaar gedrag vertonen.Vallen ineens alle deuren dicht.Mijn zoon met autisme zit nu een halfjaar thuis, alle pogingen voor opvang ten spijt.De verhoudingen in ons land zijn echt zoek het gaat alleen nog over welvaart en niet meer over WELZIJN.Onze gehandicapten en ouderen zijn geen potenciele kiezers meer en hun stem telt dus niet.Wij moeten er van overtuigd raken dat zorgverlening voor deze mensen een aparte professionele bendering nodig hebben.Op theoritisch niveau is de vooruitgang merkbaar maar op de werkvloer is er nog veel werk te doen. De zorg in het algemeen moet er nog steeds van overtuigd worden dat de mensen binnen het Autistsch spectrum een eigen professionele benadering nodig hebben.Niet het geld is het probleem, maar het gebrek aan inzicht om veranderingen tot stand te brengen.
-
Ik heb een paar dagen gewacht met reageren om eerst mijn boosheid te laten zakken. Ons kind woont in hetzelfde gebouw waar Joey gewoond heeft. Ze heeft dezelfde begeleiders als Joey. Maar als begeleiders niet genoeg verstand van zaken hebben, als er te weinig personeel is, als er zelfs uitzendkrachten en tijdelijke krachten ingezet worden die niets van de bewoners weten, als begeleiding niet goed luistert, niet de overdrachten leest en op een manier met PDD-NOSsers omgaat alsof ze verstandelijk beperkt zijn (en velen zijn dat zeker niet) dan stapelen de problemen zich vrij snel op. Bovendien viel me ook op in het intervieuw dat de begeleidster van de zorgverstrekker vindt dat Joey moest veranderen. Dat vindt de begeleiding ook van ons kind. Een PDD-NOSser is niet te veranderen en de beperking is ook niet te genezen. Met veel liefde en geduld en vooral goed naar ze te luisteren en ze niet af te blaffen alsof het geen mensen zijn, kom je een heel eind.Maar de aanpak en de mogelijkheden moeten individueel zijn. Maar in dit gebouw en dat zal vast niet de enige zijn (denk aan de reportage vorig jaar over Philadelphia), is niet de zorg de maat, maar de maat is de zorg.M.a.w. : de begeleiding bepaalt wat er gebeurt, ook al zijn de ouders en bewoners het daar niet mee eens. Er wordt niet gekeken hoeveel zorguren de cliënt toegewezen heeft gekregen en dus ook nodig heeft. Er ligt een pot met geld die niet voldoende aan de cliënten besteed wordt.Wij hebben maandenlang geprobeerd om de begeleiding voor onze dochter te krijgen die nodig is en terwijl wij nog in bespreking waren hoe het verder moest, is zonder meer door de zorgverstrekker de zorg aan ons kind opgezegd omdat de begeleiding ziek van haar zou worden. Met ons is daar nog nooit een gesprek over geweest. Ik vind het erg jammer dat in deze reportage absoluut niet aan de orde gekomen is, waarom het bij deze zorgverstrekker zo fout gelopen is en of de begeleiding daar zelf misschien een rol in gespeeld heeft. Het is in dit wooncomplex een rotzooi. Er is geen structurele manager. De ene ad interim volgt de ander op. Dáár wordt het personeel ziek van. Maar dat mag niet gezegd worden. Dan zijn wij de ouders die hun kind niet kunnen loslaten . Nou geloof me, we willen vreselijk graag eindelijk ons eigen leven leiden, maar als wij niet voor ons kind opkomen, daar waar ze het zelf niet kan, wie moet het dan doen?
-
Geachte redactie,Helaas te laat om de uitzending rechtstreeks te bekijken, echter we zijn zeer geinteresseerd mede omdat Humanitas DMH onder ons valt qua contractering, en Joey valt onder bemiddeling van ons zorgkantoor. Graag zouden wij van u een bestand krijgen wat wij aan zorgaanbieders in onze regio kunnen laten zien. Downloading via de site lukt ons niet, en rechtstreeks afspelen vanaf de site legt ons systeem plat.Kunnen wij een bestand van u krijgen of een dvd toegestuurdWe horen het graagZorgkantoor Midden IjsselNamens Mevr. ACJ BergsM. Linnartz-van Loon
-
nadat ik de mailtjes heb gelezen,wil ik toch een reactie geven.Mijn dochter heeft McDD oftewel is autistisch,deze vorm van autisme is moeilijk te behandelen of te controleren met medicatie(wat betreft angsten,stemmen en gedrag).kinderen zoals Joey vallen inderdaad tussen wal en schip,eigenlijk is het schandalig dat er in Nederland geen instellingen zijn die deze jongeren op kunnen vangen.
-
bij humanitas dmh gaat nog al de boel mis . ze beloven je een heleboel er zal dit komen en dat komen , kwaar begleidings momenten maar op alles komt maar geen raad maar wel lekker geld vangen ..ik heb mijn bij diverse instanties ingewonnen wat ik kan doen maar tot op heden kom ik niet verder ik heb er al een advocaat er bij gehaald alleen kom je daar niet zo verder mee je moet dat allemaal op papier hebben kwaar wat aangevraagt is en aangezien dat ik de stukken niet heb kon ik daar helaas niet verder mee .maar ik laat het mijn er daar bij niet zitten er zullen vast wel andere opties zijn die mogelijk zijn om humanitasdmh aan te pakken ik heb op dit moment 4 a4 tjes vol nou als ik dat op dit forum moet zetten dan is dat vrij vol en aangezien dat dat persoonlijke stukken zijn heb en doe ik dat liever niet ..maar ik vind maar zo dat ze aangepakt dienen te worden
-
jammer dat jullie wel de negatieve klanken over humanitas dmh plaatsen en niet ook positieve geluiden,zoals jullie en ik neem aan ook Jopie en M zijn de bevoegdheden van personeel gebonden aan de wet!!!!!!!!!!het ergerd me mateloos dat er gesugereerd wordt dat Joey wegens slechte opvang niet bij humanitas kon blijven als dat zo was had de moeder van Joey humanitas wel "afgemaakt",let wel overal gaan dingen mis,mar een tekort aan personeel zoals overal in de gezondheids zorg heeft ook humanitas last van,wat Jopie verteld over haar dochter helpen ze zelf aan mee,hun weigeren alle hulp van humanitas maar laten hun dochter er wel wonen,die een plaats vasthoud voor een andere autist die wel de zorg van het personeel op waarde weet te schatten,ze doen hun uiterste best.een perfecte plek voor je kind krijg je nergens,daar ben je als ouder te kritisch voor maar ik ben blij dat mijn dochter haar plekje heeft gevonden bij hun,vreemd???nee want het werkt van twee kanten dus ook van de ouders wordt medewerking gevraagd en laten we wel zijn ,mijn dochter is mer hulpbehoevend dan de dochter van Jopie,misschien is het wel gepast om na de negatieve kritiek dit dan ook te plaatsen
-
Ik ben hulpverlener en helaas zijn er vele "gevallen "Joey. Ik vond het jammer dat de uitzending van Twee Vandaag nogal oppervlakkig was .Er werd niet ingegaan op de rol van de zorgverstrekker, in dit geval Humanitas. Een onderdeel van de hele problematiek is het PGB.(persoonsgebonden budget). Veel zorgverstrekkers hebben zich op de markt "gestort" hulp te verstrekken aan mensen met eenPGB. Maar heel veel mensen die begeleid moeten wonen zijn niet verstandelijk gehandicapt. Er kunnen veel redenen zijn waarom mensen begeleiding en ondersteuning nodig hebben. Dat valt ze soms extra zwaar als ze wel een goed verstand hebben. En daar wringt nog wel eens de schoen. Ze zien duidelijk wat er niet goed gaat in zo'n woonproject en zeggen er wat van. Kortom ze zijn mondig en uiten dat vaak heel direkt. Daar zijn de dames en heren begeleiders vaak niet van gediend. Ze komen uit een cultuur of zijn opgeleid om te betuttelen en absoluut niet opgewassen tegen deze mondige bewoners. Nogal eens gebeurt het dat een begeleider zich die dingen persoonlijk aantrekt i.p.v. er doorheen te kijken wat er achter een dergelijk gedrag zit. Vaak heel veel ongenoegen en onbegrip. Management zou dit probleem moeten onderkennen, maar gaan vaak voor de goedkoopste (jonge)krachten, zonder ervaring en zonder gerichte opleiding. Ze moeten met vallen en opstaan in de praktijk het maar leren. Of leren het nooit . Ongetwijfeld zullen ze het nog wel goed bedoelen ook, maar niet zelden voelen bewoners zich zwaar beledigd. Wie zal er controleren wat er achter de deur van een bewoner gebeurt als de begeleiding 1 op 1 is? Wie wordt er geloofd als de bewoner een klacht uit? Begeleiding kan in hun rapportage zetten wat ze willen en het is erg moeilijk om inzage te krijgen in rapportage, hoewel men dat wettelijk wel verplicht is. De lijst van smoesen om geen inzage te verstrekken is eindeloos. Dit soort woonprojecten wordt door geen enkele instantie gecontroleerd en zorgverstrekkers kunnen hun gang gaan. Zorgkantoren gaan niet in op individuele klachten. Bovendien moet een bewoner of zijn/haar wettelijke vertegenwoordiger dat doen. En dan is de cirkel rond. Welke rol heeft de begeleiding erin gespeeld als een bewoner helemaal door het lint gaat.Uitgedaagd? Beledigd? Uitgescholden? (komt ook voor).Regelmatig zijn er geen goede zorg/begeleidingsplann en. Een ander probleem is dat er nogal wat mensen in een woonprojekt wonen, waar niemand van de familie meer naar omkijkt. Deze mensen weten zelf dikwijls niet aan de bel te trekken. Ik heb de indruk dat M., die op 15 juli een reactie geplaatst heeft, ook zo'n bewoner is. Deze mensen wordt groot onrecht aangedaan. Ik zou Twee Vandaag willen vragen een aanvullende uitzending over dit onderwerp te maken en meer in te gaan op wat er werkelijk gebeurt in dit soort woonprojekten.Vraag eens aan bewoners hun zij de begeleiding ervaren en dan uiteraard zonder de begeleiding erbij. Want anders durven ze de mond misschien niet open te doen uit angst voor represailles. Want ook dat gebeurt.Fijn voor Lucy dat zij het zo goed getroffen heeft met Humanitas. Vindt haar dochter dat ook? Het beste bewijs dat er geen zorg op maat gegeven wordt.Natuurlijk is de een de ander niet, maar dat is dus het grootste probleem.En hoe zo moeten ouders meewerken? We hebben het hier toch over volwassen bewoners? Het gaat er toch om dat de bewoner zich zo prettig mogelijk voelt in zijn woonomgeving?
-
jammer dat er zoveel mensen zijn die de clou van het programma niet begrepen hebben, het ging erom dat er geen passende plek is in nederland voor jongeren als Joey!!!!!!!! en niet om de organisatie Humanitas!!!!!!!
-
Er gaat inderdaad veel mis bij humanitas dsm. In mijn geval net zo. Veel wisselingen van begeleiders, of begeleiders met onvoldoende kennis. Ik heb pdd-nos, een aan autisme verwante stoornis. Ik ben mondig en trek mijn mond vaak genoeg open. Hier hebben ze dan moeite mee. Veel personeel neemt ontslag bij humanitas wegens slechte leiding gevende capasiteit. En daar ligt volgens mij het probleem. Nieuwe medewerkers gaan na een paar maanden alweer weg vanwege dit probleem. Nu is het zelfs zo dat humanitas dhm het zorg contract niet kan na komen. Dit is dus gewoon contract breuk. Ik ben dus nog aan het kijken in welk opzicht het mogelijk is om hier een aanklacht van te maken.Ik zou ieder willen oproepen officieel een klacht in te dienen zodat hier ook daadwerkelijk wat aangedaan wordt
