Gesprekken aan de keukentafel: Roos Prommenschenkel
In de serie zomergesprekken aan de keukentafel vanavond: Roos Prommenschenkel. Zij kwam dit jaar plotseling in de belangstelling doordat ze de mis(s) verkiezing voor gehandicapten won.
Roos heeft een ziekte
die ervoor zorgt dat haar nekspieren zich aanspannen en haar hoofd
helemaal naar achteren kantelen.Daardoor kan ze slechts een uur per
dag rechtop zijn. Door haar handicap, die ze pas twee jaar heeft,
is haar wereld kleiner geworden, maar haar ambities groter. Daarom
een lang gesprek over de acceptatie van gehandicapten, het jachtige
normale leven en het belang van het opgroeien in een warm gezin.
Met fragmenten van o.a. Paul de Leeuw, Hart van Nederland en het
Journaal.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Graag zou ik de foto's v,d, reportage wat groter willen maken. Er wordt een foto bijgeplaats ik denk met een bedoeling nl. duidelijkheid over wie het gaat en dan is het fijn om het wat groter te kunnen maken door erop te klikken.
-
Wat een geweldige vrouw! dat je zo positief in het leven staat! echt een toppertje!!
-
Vol verbazing heb ik naar Roos Prommenschenkel zitten kijken, wat een bijzonder meisje!!!Alles wat ze zegt raakt me recht in mijn hart. Ik zou tegen haar willen zeggen;"Roos, ondanks of misschien wel dankzij je handicap ben je heel rijk! Die levenswijsheid, heel bijzonder voor jou leeftijd!!
-
waarom ik een ? zet zl u duidelijk worden.ik ben een gehandicapte man die nu door zijn werkgever gruwelijk vernederd word na bijna 25 dienst jaren zien ze in een keer geld dit door jawel de bedrijfsarts. ik loop voordurent tegen problemen aan mensen die mij niet kennen denken vaak dat ik gek ben. een voorbeeld wil ik geven ik betaal en mijn zus krijgt het wisselgeld terug. en als dit een keertje gebeurd dan is er nog mee televen. ik vind het moedig van haar dat ze haar verhaal op tv verteld ik heb niet zo n leuke verhaal maar hoop dat er iets mee gedaan word.
-
Weet nog dat ik het tijdens de verkiezing een mooi meisje vond maar qua uiterlijk niet representatief voor gehandicapten in het algemeen! Aan haar lichaam valt totaal niet te zien dat ze wat heeft (m.u.v. die nekband) en ze liep gewoon zwierig het podium op (nadat ze halverwege het podium uit haar ligrolstoel sprong). Ik wil hier haar handicap absoluut niet mee bagateliseren maar vind eigenlijk dat iemand anders had moeten winnen, die andere finaliste in de rolstoel bijvoorbeeld.
-
De uitzending over Roos Prommenschenkel sprak mij aan. Ik vind Roos heel positief en dapper.Roos komt niet over alsof ze advies van buitenstaanders nodig heeft. Toch heb ik de behoefte om als 'torticollis lotgenoot' haar te laten weten dat (naar mijn ervaring) de ziekte na verloop van tijd milder wordt. Ik heb inmiddels allerlei circuits bewandeld om van de torticollis spasmodicus af te komen. Helemaal weg is het niet, maar ik kan er goed mee functioneren. Ik werk sinds jaar en dag 32 uur per week.Ik hoop voor Roos dat ook zij steeds minder hinder ervaart van deze akelige ziekte. Als ervaringsdeskundige zou ik haar willen adviseren om iets verder te kijken dan het neurologische gedeelte van deze kwaal (maar wellicht is deze ziekte bij Roos uitsluitend neurologisch; altijd lastig, dit soort uitspraken).Misschien tot mails en anders heel veel geluk in je verdere leven.Met vriendelijke groet,Ellen Roelofs
-
Erg inspirerend en die Roos is me toch een potje betoverend.
-
Heb je vanavond op t.v. gezien.Wauw,meid wat ben jij een kanjer.Als ik je zo zie en hoor denk ik bij mezelf...nou kijk haar nu,wat heb ik dan geluk dat ik een rolstoelbewoner ben,als mijn stoel 1 of 3 dagen in reparatie is,heb ik bedarrest,zo noem ik dat omdat het of bed of stoel is.Als dat nu weer voorkomt denk ik aan jou,en zal ik positiever zijn,jij geeft me stof tot nadenken,bedankt.Verde r vind ook ik dat je uit jezelf moet halen wat erin zit en dan nog een stapje verder.Ik hoop dat hierdoor meer naar voren komt dat wij/jij ik en al die vele die in eenzelfde ''schuitje''zitten niet gezien worden als ballast voor de overheid en gemeentens,maar waardevolle mensen die de pech hebben gehad om door welke oorzaak dan ook in een afhankelijke positie terecht zijn gekomen.Ikwens je veel succes en hoop dat het niet alleen hierbij blijft.Lieve groetjes dapper mens.En wil je reageren ?dat kan mijn mail is bij twee vandaag bekent.
-
gaaf Roos dat je zoveel moois hebt door mogen geven!xxxx
-
Ik vond het verhaal van Roos bijzonder. Ze stelde zich zeer kwetsbaar op en gaf ook een wijze les in relativeren. Een prachtige dame met hopelijk een prachtige toekomst.
-
Geboren ben ik met een zgn. lichte hersenfunctiestoornis (MBD) en ik ervaar vooral hoe anders je mogelijkheden en onmogelijkheden liggen met een onzichtbare handicap. Onder die 10% mensen met een handicap (of chronische ziekte) waar Roos het over had, zijn er ook heel veel met een niet direct zichtbare handicap. In 1995 heb ik, de landelijke werkgroep voor mensen met een handicap of chronische ziekte verbonden met GroenLinks opgericht, omdat ik het bij beleidsmakers uitdrukkelijk vond ontbreken aan ervaringsdeskundigheid .Willem van der Hoeven
-
Die Roos is een engel. Is ze vrijgezel?
-
Nou Roos... waren alle manen maar zo! Echt zo puur, zoveel levenswijsheid, zoveel liefde straalt ze uit! Niet te geloven. En aangezien jeugdzorg er een potje van maakt wil ik best mijn contacten met instellingen aanwenden om regelmatig inzamelingsacties te houden om hen te helpen. Voor zo een positief iemand voel ik me wel verplicht om te helpen.Ga zo door!Toni
-
Roos, je bent echt om verliefd op te worden! Zal je eerlijk zeggen: ik ben homo. Maar ik heb de hele uitzending met open mond naar je zitten luisteren/kijken. Je bekijkt alles zo positief en relativerend. Echt een inspiratie.Hoop dat je een lang en gelukkig leven hebt (zult houden eigenlijk).
-
Een geweldige gevoelige en mooie vrouw, die heel positief in het leven staat, waar ik heel veel respect voor heb, veel Mensen die gezond zijn klagen soms erg veel, die zouden een goed voorbeeld kunnen nemen aan Roos, Roos ik vind je geweldig
-
Ik vondt het een mooie reportage, vooral door de stralende roos, met zoals ze zich voorsteld een levendige vrouw met veel levenswijsheid die door haar handicap veel meer heeft ingezien in haar leven, dat er ook nog het doen en laten bestaan dat veel mensen niet beseffen omdat het laten niet voor hun geoogd is.Een mooie stralende vrouw. ik wens haar veel geluk! dat ze nog vaak mag kunnen dansen
-
Wat een krachtige en sterke woorden. Zoveel levenslust en wijsheid. Ik heb het geluk dat ik helemaal gezond ben. Ik besef me dat al te goed, dat ik daar geluk mee heb gehad. Zou het niet mooi zijn dat iedereen dat besef heeft? Ik kan me helemaal vinden over hoe Roos naar bepaalde zaken kijkt. Het is een heel mooi en sterk intervieuw. Goed gedaan!!!
-
Het greep me erg aan om iemand te zien, die ondanks een vervelende handicap, toch zo positief in het leven staat. Geluk zit in hele kleine dingen, waardoor je het andere leert te laten voor wat het is. Relativeren zoals Roos al zei. Zelf heb ik ook nooit echt stil gestaan bij hoe mensen met een handicap zich voelen, het gaat langs je heen en je hebt er dan ook totaal geen erg in. Het zou voor een ieder goed zijn om zich er eens in te verdiepen. We leven met zijn allen in dezelfde maatschappij en hebben recht op hetzelfde. Elkaar begrijpen is een vereiste eigenlijk! Ik vond het super om te zien dat Roos, al zonder iets te zeggen, zoveel geluk en wijsheid uitstraalt, daar krijgt iedereen toch een glimlach van!
-
Roos je bent echt een geweldige persoon. De positieve energie en de levenlust dat ik vandaag bij jou heb gezien heeft me echt geinspireerd. Ik ben zelf niet gehandicapt maar je woorden hebben een groot effect op me gehad, we leven in een drukke wereld zonder vaak stil te staan en te genieten van wat we allemaal hebben en bezitten. Inderdaad de de grootste goed dat we bezitten zijn de mensen waar we van houden, de rest in de wereld maakt je echt niet gelukkiger. Ik hoop dan ook zo erg dat je genoeg mensen om je heen hebt die ook van je houden, want dat liefde verdien je. Ik wens je veel liefde toe in je leven. Je bent echt een pracht van een mens.
-
Ik heb zelf ruim 20 jaar geleden van een zeer getalenteerd psychotherapeut het advies gekregen om zeer bewust mijn kin naar de borst te blijven 'sturen'. Dit nadat ik in zijn bijzijn (tijdens een lange vakantie) een aantal malen (zonder rechtstreeks aantoonbare oorzaak) was flauwgevallen. Volgens hem bleef ik mijn hoofd telkens naar achteren (niet zo extreem als bij Roos, maar toch!) drukken door een onbewuste maar zichtbaar aanwezige neiging om dit telkens weer te doen. Hij gaf mij het advies om dit (bewust aansturen-corrigeren) elke dag te blijven oefenen totdat het tweede natuur zou worden. Ik heb sindsdien nooit meer problemen gehad met deze 'gedwongen' neiging. Ik weet niet of e.e.a. te vergelijken is met wat Roos heeft, maar ik herken e.e.a. wel. Roos is een heel bijzonder meisje met een fenomenale uitstraling! Ik hoop dat zij op heel korte termijn hier overheen zal 'groeien'.
-
Heb net t interview met Roos gezien vanaf Aruba(bvn)....en ongelooflijk wat een vrouw..ik ben verliefd.Zo n ontieglijk positieve,bloedmooie vrouw zowel innerlijk als uiterlijk.Marry me Roos..kiss Yuri xxx
-
Toevallig zag ik de uitzending over Roos via BVN bij ons op de TV. Woon sinds bijna 4 jaar op Curaçao. Ik wil haar van harte feliciteren en veel succes wensen met haar doelstellingen. Voor mij zijn er ook geen mensen met een handicap/beperking. We zijn allemaal mensen en de een heeft iets meer of iets minder dan de ander. Maar benader iedereen gewoon als mens, rekening houdend met iemands onmogelijkheid. Op deze manier probeer ik dit ook hier op Curaçao over te brengen dus ik kan helemaal met haar meevoelen. Mocht ze zelf willen reageren en het over de omgang met "gehandicapten" hier op de Antillen willen hebben, dan kan dit via rtehennepe2@hotmail.co m
-
Heel toevallig had ik het programma over haar gezien en ik ben juist heel blij dat zij zo opstelt en zo naar buiten toe treedt. Het is niet alleen de positiviteit en het geloof erin maar ook de wilskracht tonen om zo op een eigen manier het leven te kunnen invullen. Ik kan daar over spreken want dit is wat ik in kan herkennen. Ik ben bijna doofblind, mijn gehoor is aan de rechterkant helemaal doof en links nog maar dertig procent, mijn ogen zie ik nog maar tien procent door een koker. Pas op mijn achtste jaar heb ik leren praten en op mijn vijftiende ontdekte ik de achterstand van mijn taalgebruik waar ik daarna door vele jaren zalf heb aangeleerd om te leren luisteren en praten. Nu praat ik perfect en ook door de telefoon kan ik hen uitstekend verstaan. Dat komt ook doordat ik alsmaar aan de radio gekluisterd was om te kunnen verstaan en zo ook de intonatie van de zin kan weergeven om tot uitdrukking te komen. Van mijn ogen ging het pas achteruit op mijn zestiende en dat begon met nachtblindheid. IK wist het pas van mijn ziekte dat syndroom van Usher heet zeventien jaar geleden. Dat was het moment dat mijn wereld in elkaar stortte. Na vele jaren drankmisbruik en bijna tot zelfmoord kwam was ik vier jaar geleden tot inkeer gekomen -door toedoen van mijn zoontje- dat het leven heel veel te bieden heeft. Nu zit ik in opwaartse spiraal en heb nog steeds schik in. Ik heb mijn ziekte geaccepteerd en ging door mijn gevoel heen. Dat wil zeggen dat ik me bevrijd voelde en alle lasten vielen van me af. Zelfs mijn ´karakter´ veranderde Eerst was ik zeer verlegen maar nu ben ik lekker brutaal en ondeugend. Dit gaf mij de moed om door te gaan in wat ik altijd heb willen doen, Ik was afgestudeerd als beeldende kunstenaar en heb door de jaren heen dat laten liggen vanwege de ziekte. Nu pak ik de draad op en ik merk zelf dat door die keuze me met tekenen nog krachtiger maakt. Het werk zelf wordt ook veel duidelijker. Ik zou Roos heel graag persoonlijk willen ontmoeten alleen al om daarover te kunnen praten waar wij in zich bevinden en ook de stimulans kunnen zijn voor de anderen.Belangrijk vind ik echter dat we niet de mensen moeten overtuigen dat we meer zijn maar dat we gewoon leven zoals we willen en ook er naar handelen.....Heel veel warme groetjes voor haar en voor de omgeving.Edouard Lindemans
-
ik ben blind, veel strijd gestreden, hemel en aarde bewogen, werk nu 40 uur per week naar ieders tevredenheid, als je als gehandicapte maar blijft volhouden kom je er wel, mijn slogan is: opgeven kan altijd nog! e-mail: Graaf_willem@hetnet.nl
-
ja. ik dacht van laat ik maar een berichtje achter laten, maar alle mooie woorden zijn al gezegd. ik heb met grote bewondering naar de reportage gekeken. Wilskracht, ambitie en plezier in het leven. Ontzettend sterk of anders gezegd een bron van inspiratie.....
-
Lieve mensen,Ontzettend bedankt voor jullie lieve berichten. Zoveel mooie woorden... Als ik dit lees, raak ik steeds gemotiveerder om te knokken voor mijn doel.Ik heb het op dit moment ontzettend druk en kan dus niet iedereen persoonlijk emailen. Ik heb wel alle berichten hier aandachtig gelezen en ik ga ze bewaren voor mijn plakboek. Mochten er mensen zijn die contact met mij willen hebben, dan ben ik voor hen te bereiken via ambassadeur@onbeperktn ederland.nl.Nogmaals ontzettend bedankt voor jullie lieve berichten!! Het doet me goed!Liefs en groetjes, Roos
-
Beste Roos, ik vind het super waar je mee bezig bent. En ook wat je ouders allemaal doen voor je pleegbroertjes/zusjes en de baby's opvang bieden.. Als ik dat zie word ik gewoon blij dat er mensen zijn die dat allemaal doen voor anderen. Ik wens je ontzettend veel succes met je ambassadeurschap (ik lees vaak op internet wat je allemaal gedaan hebt) en het allerbeste!! Groetjes van Irene (uit de vormgevingklas van de theaterschool).
-
Hoi Roos,Ook Ik was hevig geëmotioneerd van die uitzending bij Pauw en Witteman...dan denk je: "Zonde van zo'n mooi en intelligent meisje dat jou die nare ziekte moet overkomen"...Wel heel sterk en dapper dat je het zo opneemt en geleerd hebt om met die ziekte om te gaan..Ik weet al dat IK dat niet zou kunnen en t heel gemakkelijk zou opgeven, maar petje af voor jou hoor!! Jij bent een voorbeeld voor velen, die de moed al snel zouden opgeven...Dat een mens fragiel is, dat besef je pas, als het je overkomt...zo had ik in 2002 opeens een acute hernia en dan denk je ook dat je leven is afgelopen en dat je in een rolstoel belandt omdat je niet meer kan lopen en omdat alles zeer doet...Ik ben er gelukkig weer bovenop gekomen maar t doet je wel beseffen dat t leven maar betrekkelijk is en mijn zus heeft opeens een hele zeldzame ongeneeslijke ziekte gekregen(ja dat is ook een als een "lot uit de loterij" zoals ik het dan maar noem...Als ik dit zie en ook jouw verhaal Roos, dan realiseer ik me eigenlijk dat ik gewoon "rijk" ben, want gezondheid is rijkdom, denk ik dan....OK Beste Roos, tot slot wilde ik je nog zeggen dat als je eens omhoog zit met iets, vervoer bijv..dat ik dan wel bereid ben om je te helpen..Ik ben namelijk buschauffeur van beroep, en zou me voor kunnen stellen dat je afhankelijk bent van vervoer...schroom dan niet om me te mailen...OK Lieve Roos, zet m op meid, je bent een voorbeeld voor velen en geef die hoop nooit op!!! Ik hoop dat er snel genezing kan zijn voor jou....Groetjes en Liefs van Mick...Spijkenisse.... .
-
Als mensen Roos niet kennen komt het inderdaad over dat ze een sterke wereld meid is, maar ze houd iedereen voor de gek!! Achter de schermen loopt ze gewoon rond en staat ze op feestjes op de poeltafel te dansen. Roos heeft een goede psychiater nodig!! Ze heeft in ieder geval wat gehad aan haar theaterschool, want acteren kan ze als de beste!! Hoe kan een meisje van 21 die nog maar 2 jaar een "handicap" heeft nou spreken voor Onbeperkt Nederland???? Ze heeft 2 jaar alleen maar thuis gelegen en weet helemaal niet wat voor strubelingen je in het dagelijkse leven tegen kan komen als je een ECHTE handicap hebt!! Mevrouw heeft gewoon de ziekte aanstellerites.. Is trouwens ook niet zo moeilijk om een verkiezing te winnen wanneer je ouders de hoofdsponsers van de verkiezing zijn!!;-) Ook slim van de redactie om juist die sponsers nergens te vermelden.. Ouders alsjeblieft denk goed na voordat je je kind laat meedoen aan deze verkiezing, want het is pure oplichterij!!!!
-
Hoi Leonie,wat een belachelijk bericht. Zorg eerst dat je over kloppende informatie beschikt voordat je dit soort onzin van de daken schreeuwt! Want de dingen die jij zegt, kloppen voor geen meter.En voor wat betreft het feit dat ze kan lopen: ik ben juist ontzettend blij voor haar dat ze dat in ieder geval WEL kan! Blijkbaar kan ze nog genieten van het leven! Als ik een dergelijke beperking heb, zou ik ook intens genieten van de momenten dat ik uit mijn rolstoel kan en dan kan dansen of weet ik veel wat!!Door mensen zoals jij voelen mensen zich bezwaard om de dingen te doen die ze kunnen. Luister nou eens naar wat Roos vertelt wordt in de uitzending van TweeVandaag. Haar beperking is torticollis spasmodica. Deze beperking heeft ze geaccepteerd en ze heeft ermee leren leven. Ze kan ook lopen. Maar als ze uit haar rolstoel stapt, kijken mensen soms wel eens alsof Roos hun in de maling neemt, omdat ze WEL kan lopen!! En juist DAARDOOR voelt ze zich beperkt: beperkt door mensen die haar verwijten dat ze nog kan lopen, beperkt door mensen die haar bijna "terug in de rolstoel kijken". Door mensen zoals jij wordt deze wereld er niet beter op.Vrijheid van meningsuiting: Leonie, zeg vooral wat je wil zeggen. Maar maak anderen mensen daarmee niet belachelijk, EN AL HELEMAAL NIET ALS JE NIET EENS WEET WAAR JE HET OVER HEBT!!!!!Zo, dat moest ik even kwijt. Sorry, maar dit soort reacties kunnen mij erg kwaad maken. Als je de volgende keer nou eerst eens je huiswerk doet voordat je wat roept, dan kwets je daarmee misschien wel geen andere mensen mee.Sterkte met jezelf.Vriendelijke groet,Herman Janssen
