Joey wil Jody zijn
Joey speelt liever met barbiepoppen dan met auto's. Hij vindt make-up leuker dan buiten te voetballen. De jongen van zeven jaar wil niets liever dan een meisje zijn. Artsen concluderen dat er sprake is van een gender-identiteitsstoornis: Joey is eigenlijk een meisje in het lichaam van een jongen. In EénVandaag het verhaal van Joey die veel liever Jody wil zijn.
Hoe gaat
Joey uit Zoermeer, die liever Jody genoemd wil worden, hiermee om?
En hoe is het voor zijn ouders, zijn broer en zijn omgeving?
Doorsturen |
Print/pdf |
-
kan me zo goed voorstellen dat Joey gewoon zo is en hoop van ganser harte dat hij gelukkig mag worden als meisje en later als vrouw met alles wat dat met zich mee gaat brengen. Wens hem/haar en ouders en broer heel veel sterkte, maar vooral veel kracht en geluk, vriendelijke groet
-
Ik kan me het goed voorstellen en hoop dat Jody gelukkig wordt en dat iedereen haar respecteert. Men hoeft niet alles te begrijpen om iemand in haar / zijn waarde te laten.
-
De uitzending ga ik zo zeker kijken. Ik zou zeggen:Laat Joey zijn wie hij wil zijn...dus wie hij eigenlijk diep van binnen is. Dat geld voor iedereen zo, naar mijn mening. Laat mensen in hun waarde en schets geen plaatje van hoe een ander zou moeten zijn. Homoseksueel, gehandicapt, transsexueel, dikker dan anderen, dunner dan anderen, verlegen, uitbundig...iedereen is anders en dat is juist mooi. We kunnen zo veel van elkaar leren en het zou veel leuker zijn wanneer iedereen ook anders zou mogen zijn. Zo zouden er ook eens GEEN dunne vrouwen met perfecte lichamen gebruikt moeten worden voor reclames. Dat zou een veel reëler beeld van de werkelijkheid schetsen en mensen die daar gevoelig voor zijn meer gevoel van:ik ben oké! geven.Ik hoop dat Joey op zal groeien zoals tot die persoon die hij wil zijn. En dat hij daarom niet gepest zal worden, omdat hij eigenlijk voelt dat hij een zij is en dat ook laat zien aan de buitenwereld. Eigenlijk zijn deze woorden al te veel. Het hoort toch normaal te zijn dat ieder zo is als hij is? Daar zouden we helemaal geen hot item van moeten maken, met z'n alle. Dat zou als vanzelfsprekend moeten worden gevonden. Succes, Joey!Groeten Judith
-
Anne Moir en David Jessel hebben een boek geschreven, getiteld "Brainsex, het grote verschil tussen man en vrouw; Waarom de hersenstructuur mannen en vrouwen zo verschillend maakt. ISBN: 90-210-0080-6. Daarin leggen zij uit dat de het "geslacht" / de structuur, bouw en werking van de hersenen bepaald wordt door hormonen-nivo's tijdens de zwangerschap, en dat het kan worden zoals bij het andere geslacht dan het geslacht dat via het lichamelijke zichtbaar wordt.
-
Uiteraard wens ik voor Joey dat hij door het leven kan gaan zoals hij (zij) dat wil, maar bij het zien van de vooruitblik kreeg ik toch wat gemengde gevoelens. Als moeder van 2 zoons en 1 dochter klinkt peuterpraat zoals "mag mijn piemel eraf" of juist "wanneer krijg ik mijn piemel" niet vreemd in de oren. Het lijkt mij dat heel veel kinderen zo'n opmerking maken, zonder dat je daar verder een zwaardere betekenis aan hoeft te hangen. Daarnaast heeft mijn oudste zoon vanaf zijn derde jaar een sterke voorkeur gehad voor meisjesspeelgoed, barbiepoppen en alles in de kleur rose (kleding maar ook zijn kamer). Aangezien ikzelf als kind liever met auto'tjes dan met poppen speelde kon ik me wel inleven met zijn "afwijkende" voorkeur en hebben mijn man en ik daar nooit een punt van gemaakt. Maar ook hebben we daar nooit een diepere betekenis achter gezocht. Gewoon vrijheid blijheid. Toen hij zo'n jaar of 8 was wilde hij nog graag een rose fiets en daarna is langzaam maar zeker zijn belangstelling voor meisjesspulletjes weggeebt. Daarvoor is toen de interesse voor jongensspeelgoed en kwajongensstreken in de plaats gekomen. Nu, inmiddels 25 jaar oud, is hij op en top man, militair bij de luchtmobiele brigade en samenwonend met een lieve vriendin. Er is in geen velden of wegen nog iets vrouwelijks (of de wens naar) bij hem terug te vinden. Ik ken Joey verder niet, maar toch zou ik willen waarschuwen om niet meteen iemand een etiketje op te plakken. Het is een jong kind, vaak zit er helemaal niet zo'n diepe betekenis achter spelgedrag of opmerkingen.
-
Ik kan het me goed voorstellen, ook hoop ik dat Joey/Jody gelukkig wordt, ook later .. En misschien verandert hij/zij in de pubertijd nog well ..
-
Ik heb net de uitzending gezien en ik ben erg geroerd door de manier waarop Jody, haar ouders en broer hiermee omgaan. Laat jullie leiden door jezelf, in veel gevallen ben je je eigen arts en er is niemand die raad kan geven. Het zal vooral vanuit Jody zelf moeten komen, het enige wat je kunt doen is haar begeleiden. En haar dan te horen zeggen dat ze een gelukkig kind van haar moeder is, vind ik fantastisch. Moge dat zo blijven, wat er de uitkomst in de toekomst ook wordt. Succes en sterkte...
-
Mijn eigen ervaring is dat wanneer je bereid bent hard aan jezelf te werken je volledig van deze ziekte kunt genezen. Modderen aan een gezond fysiek lichaam middels plastische chirurgie en jarenlange hormoon behandeling kan worden voorkomen!Genezing leid tot het ervaren van geluk dat veruit superieur is aan dat van 'het naar je zin hebben'.Een verslag van mijn genezing van gender identiteit stoornis vind u op http://home.casema.nl/ hansartistique/Genezin g.htm
-
ken een jongen met eenzelfde dilemma; is er al een platvorm buiten een genderziekenhuis? om welke aantallen gaat het, enz.?geeft de redactie de antwoorden?
-
Jammer jammer dat zij zoveel aandacht krijgt.Besteed eens meer aandacht aan de samenstelling van dit gezin..Waarom zijn zijn schoolresultaten zo slecht.Daar is het allemaal mee begonnen. Waarom van jongaf aan in roze babykleding??Een kind van vier/vijf die zijn peimel eraf wil????Besteed eens aandacht aan de moeder, ga die eens onderzoeken, op zowel finacieel als emotioneel gebied.Schei toch uit met aandacht besteden, het is allemaal haar idee, laat ze verhuizen ver weg, de buurt is beter af.
-
Verstandige ouders heeft Jody. Ik hoop ook dat ze het hele proces waar ze nog doorheen zal moeten goed doorstaat. Zo te zien is het een flinke meid in een prima gezin en zal het wel lukken. In tegenstelling tot wat er in het filmpje werd gezegd is er inmiddels al wel redelijk wat meer bekend over de oorzaak dan dat er werd verteld. Je kunt alles wat in het hoofd gebeurd psychisch noemen. Maar inmiddels is wel bekend dat Genderdysforie ontstaat in de eerste 10 weken van de vruchtontwikkeling.En bij genderdysfore mensen zijn de hersenen in geval van een M>V genderfoor persoon vrouwelijk en ontwikkeld het lichaam zich als mannelijk en in geval van een V>M genderdyfoor persoon zijn de hersenen als mannelijk ontwikkeld en het lichaam vrouwelijk. Een genderdysfoor persoon weet dan ook al heel jong dat het niet klopt.Aangezien hersenen niet kunnen worden verandert blijft de enige mogelijkheid over n.l. het zo goed mogelijk aanpassen van het lichaam. Dit gaat in geval van Man naar Vrouw heel veel beter dan van Vrouw naar man.
-
Ik heb de uitzending niet kunnen zien. Maar dit doet niets af aan mijn opvatting dat ik het ook nu niet gepast vind dat het kind opnieuw in de publiciteit is gebracht. Moeder heeft namelijk al eerder de publiciteit voor hem gezocht, omdat hij niet werd toegelaten tot de Vrije School wegens zijn meisjesachtige gedrag (volgens moeder dan). Ik vind dat zij de grenzen van haar zoontje, dat zich tegen een dergelijke inmenging nog niet kan verweren, daarmee duidelijk heeft overschreden. Ook kinderen hebben hun grenzen! Overigens: het kind is nog erg jong. Zijn psychoseksuele ontwikkeling is bij lange na nog niet afgerond. Wellicht dat hij in de puberteit tot de ontdekking komt dat hij zich tot mannen aangetrokken voelt. Ook dat is niet uit te sluiten. En verder: de artsen in de VU, waar het kind is onderzocht, hebben zich voorzichtig uitgedrukt en gesproken in termen van een -mogelijke-genderident iteitsstoornis bij dit kind.
-
Na de uitzending te hebben bekeken, voelde ik de behoefte om te reageren. Ik heb ook de uiteenlopende reacties hier gelezen. Ikzelf ben moeder van een jongen met een genderidentiteitsstoor nis, hij wil niks liever dan een meisje zijn. vanaf het moment dat hij dingen vast kon pakken, had hij de voorkeur voor alles wat normaliter zogenaamd voor meisjes is bestemd.. de kleur roze is altijd zijn lievelingskleur geweest..ik heb jarenlang in een soort van compromis met hem geleefd, omdat ik dacht dat het wel over zou gaan; kleding die tussen jongens- en meisjeskleding inzat en ook het haar op een lengte dat voor mij acceptabel was..maar het ging niet over, en de drang tot verkleden en met meisjesspullen spelen, de aantrekkingskracht tot meisjes en alles wat daarmee te maken had, werd alsmaar groter.. sinds afgelopen zomer heb ik al zijn jongensondergoed en jongenskleding de deur uit gedaan, hij voelde zich er verschrikkelijk in.. Inmiddels heeft ie ook lang haar... naast dit kind heb ik nog 3 zoons die absoluut niet in de buurt komen van dit gedrag. Mijn kind is nu 11 jaar en zegt dat ie niet kan wachten tot ie 12 is zodat ie met remmende hormonen kan beginnen. voor hem is de baard in de keel en gezichtshaar het ergste wat hem dit moment zou kunnen overkomen (in zijn ogen dus). hoe het proces verder zal gaan verlopen, daar heb ik geen idee van.. ik wil het rustig aan doen, want als ie eenmaal geopereerd is, kan ie niet meer terug.. het enige wat je als ouder wil, is dat je kind zich goed in zijn vel voelt.. en dat het een weloverwogen beslissing neemt. daar is tijd voor nodig. Om nou te zeggen dat dit een ziekte is die te genezen valt,zoals iemand hieronder beweert, dat doet me teveel denken aan amerikanen die denken dat homofilie een ziekte is die ook te genezen is. Het is inderdaad het gevolg van een storing in de hormoonhuishouding tijdens het vroege stadium van de zwangerschap.. Niks aan te doen dus!Mijn kind weet al dat ie op jongens valt, maar niet als jongen zijnde maar als meisje.. Hij zal het heel moeilijk krijgen in zijn leven, alleen al over de middelbare school maak ik me zorgen.. mensen zijn zo hard tegenwoordig. De reportage over Jody vond ik veel te kort om een oordeel te kunnen vellen over haar en haar ouders/ situatie. Sowieso als je iemand niet kent, mag je nooit zomaar oordelen! Hierdoor krijgen dit soort kinderen, net als alle kinderen die anders zijn dan anderen, het zo verschrikkelijk zwaar in het leven. Omdat ze niet mogen zijn wie ze zijn. Bedankt..Debby
-
Beetje walgelijke reactie van de buurt zeg. "Genezen" van genderdyforie kan niet. Je kunt het wel in mindere mate hebben en er dus enigszins mee leren te leven. Het aantal zelfdodingen -ook op jonge leeftijd- is schrikbarend hoog. Veel genderdyforen zien geen andere uitweg omdat de druk van de veroordeling en de druk "om maar gewoon te doen" vaak niet meer is op te brengen. Als Jody zich in de pubertijd toch als man gaat ontwikkelen dan gaat dat vanzelf, geen probleem. De ontwikkeling van de sexuele identiteit heeft niets te maken met de beleefde genderidentiteit. Inderdaad zou Jody op mannen kunnen vallen na de pubertijd, maar dan nog steeds kan het een genderdyfoor mens zijn die een genderidentiteit heeft als vrouw en zal dan een relatie met een man als heterosexuele relatie ervaren. Dan is het wel handig als je ook het lichaam hebt dat bij je genderbeleving hoort anders kan het van twee kanten op een drama uitlopen. Verwarrend allemaal, inderdaad en niet in de laatste plaats voor de direct betrokkenen. En bedenk dat Genderdyforie niets met erfelijheid heeft te maken, het kan dus zomaar in uw eigen gezin voorkomen bij 1 van uw kinderen of kleinkinderen. Hoe prettig zal het voor het betrokken kind dan zijn als ze met warmte en begrip wordt opgevangen. Opvoeding kan een mens niet in een genderrol drukken, van die pogingen (door domme psychiaters en / of psychlogen) zijn dramatische voorbeelden bekend.Het allerlaatste wat een Genderdyfoor mens nodig heft is medelijden, maar enig begrip en respect zou wel op zijn plaats zijn. Het risico dat het in uw eigen omgeving gebeurd is niet zo heel groot, ongeveer net zo groot als de kans dat u een kind krijgt met een open ruggetje of hartklep falen.
-
Genderdysforie kan een genetische afwijking als oorzaak hebben. Dit wordt het AOS syndroom (partieel ongevoeligheidsyndroom ) genoemd. Het syndroom is erfelijk. De eerste negen dagen is iedere foetus geslachtsloos. De embryonale geslachtsstructuur is identiek voor de genetisch mannelijke (XY) en de genetisch vrouwelijke foetus (XX). In beginsel ontwikkelt de foetus zich langs vrouwelijke lijn, tenzij het androgene hormoon voor de ontwikkeling van mannelijke geslachtsorganen zorgt. Echter, wanneer de XY-foetus ongevoelig is voor het androgeen hormoon, zal deze zich uitwendig verder in vrouwelijke lijn ontwikkelen. De ontwikkeling van de inwendige vrouwelijke organen wordt weer door een ander hormoon onderdrukt. De ongevoeligheid voor het androgeen varieert. Bij een grote ongevoeligheid zal de persoon zich uitwendig tot vrouw ontwikkelen. Een meisje wordt dan als “xy-vrouw”geboren. Uiterlijk is ze compleet vrouw, maar ze heeft het chromosomenpatroon van een man. De baby’s worden bijvoorbeeld vaak geboren zonder eierstokken en een baarmoeder maar met testikels. Ouders moeten dan beslissen of ze hun kind als jongen of als meisje gaan opvoeden. Deze beslissing hangt vaak af van de mate van de gevoeligheid voor het androgeen hormoon.
-
Meneer Hans Stam gaat er voor het gemak vanuit dat een genderstoornis bij iedereen te genezen is. Aangezien de oorzaak onduidelijk is, is niet te zeggen of de oorzaak bij iedereen hetzelfde is en dus ook niet of het bij iedereen te genezen is. Ik vermoed dat deze meneer via religie naar een evenwicht zoekt, zoals de paus dat ook bij homoseksuelen propageert, maar een ´genezing´ is dat allerminst. Het blijven zoeken naar genezing kan juist de ellende vergroten, om dan op het einde van je leven er achter te komen dat genezing onmogelijk is. Dan moet er een moment zijn waarop je voor lichamelijke aanpassing kiest.
-
Er zijn diverse studies gedaan naar hersenkernen, die sekseverschillen vertonen, bij transseksuelen. De grootte en/of vorm van verschillende hypothalamische kernen zijn geslachts-dimorf. Sekseverschillen in genderidentiteit reproductie en seksuele oriëntatie worden wel toegeschreven aan deze sekseverschillen in de hypothalamus. Gevonden is nu dat één seksedimorfe kern, de BSTc (centrale deel van de bed nucleus van de stria terminalis), bij alle zes onderzochte man-naar-vrouw transseksuelen significant kleiner dan die van een controle groep (het volume van de transseksuele groep had slechts 52% van het volume van die van heteroseksuele mannen en 46% het volume van die van homoseksuele mannen). Het volume verschilde echter niet in grootte van de BSTc van een groep van 10 vrouwen (Zhou e.a., 1995). De grootte van de kern bleek bovendien, zowel bij de transseksuelen als bij de controles, niet afhankelijk te zijn van blootstelling van de hersenen aan atypische hormoonspiegels. Dit is de eerste studie waarin een vrouwelijke hersenstructuur bij genetische mannelijke transseksuelen werd aangetoond. Niet-transseksuelen die oestrogenen hadden ingenomen om medische redenen hadden geen kleinere BSTc. Dit maakt het onwaarschijnlijk dat de verschillen in grootte waren veroorzaakt door de hormoonbehandeling van de transseksuelen. Tot dusver bestaat geen directe evidentie bij mensen voor een directe relatie tussen geslachtshormonen en het geslachtsdimorfisme van deze kern. Bij dieren gaat het wel om een hormoon-gereguleerde structuur. Er is dus wel degelijk onderzoek gaande hiernaar!
-
Het blijft mij verwonderen dat, wanneer je ziet hoe ernstig je eigen kind geestelijk in de war is, je als ouder gewoonweg te belazert bent om te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om genezing te bewerkstelligen. En moet de gemeenschap dan maar die dure ziektekostenpremies blijven betalen voor de symptoombestrijding die door deze weigerachtige houding wordt afgedwongen? Al in 2001 heb ik het genderteam van het VUmc in Amsterdam meerdere malen duidelijk verteld en geschreven dat ik een therapie had gevonden die er voor heeft gezorgd dat ik volledig van mijn identiteitstoornis was genezen. Jammer dat een team medici, dat er zich terdege van bewust is hetgeen zij als hulp biedt strikt gezien geen genezing is, zich zo dom gedraagt en dit nooit heeft willen onderzoeken. In hoeverre kun je op geneeskundigen vertrouwen die bewust zulke oogkleppen bij zichzelf opzet? De jarenlange hormoonbehandeling heeft bij mij voor blijvende schade aan m’n lever gezorgd. Het enige wat het genderteam bewerkstelligt is dat de obsessie van de patiënt in een voor hem/haar acceptabele uiterlijke vorm kan blijven doorleven.Geluk en innerlijke vrede vind je alleen wanneer het je niets uitmaakt hoe je fysieke lichaam er uitziet of functioneert.
-
Wat een idioot verhaal van die Stam, hoe denk je dat te kunnen vertalen naar de situatie van een kind van zeven jaar? We hebben het hier over een heel jong kind. Gelukkig zijn de ouders meer dan voldoende in staat om het kind uitstekend te begeleiden. Gelet op de reacties van buitenaf (de buurt) en nog een figuur die het nodig vindt om verstrekte info wereldkundig te maken, is een sterke ondersteuning vanuit het gezin erg belangrijk om het kind nog niet meer in verwarring te brengen. Het lijkt me ook erg schokkend voor een kind van 7, die op dat moment best inziet dat kleren etc. niet echt bijdragen tot geslachtverandering. Het lijkt me een erg sterk kind binnen een zeer intelligent, warm en ondersteunend gezin en gelet op die rare reacties is dat wel erg belangrijk, belangrijker dan je eigen idiote theorieeen vanuit het verre oosten die je op een kind van zeven wilt toepassen! Belachelijk.
-
Als moeder met een (volgens meneer Stam) weigerachtige houding, zou ik tegen Hans Stam het volgende willen zeggen: ik voel een enorme drang om me te verdedigen tegen opvattingen als de uwe.. kan me voorstellen hoe mijn genderdysfore kind zich moet voelen als het elke keer moet opboksen tegen mensen die denken zoals u. U heeft een vrij radicaal idee over dit alles en kijkt naar mijn idee absoluut niet naar het individu, laat staan naar het belang van het kind. Dat ú genezen bent (krijg nog elke keer koude rillingen wanneer ik het lees) zoals u het noemt, wil nog niet zeggen dat voor iedereen hetzelfde geldt... u zegt te hebben aangedrongen op onderzoek, maar zoals u wellicht hebt kunnen lezen in de reactie van H. de Wilde wordt er wel degelijk onderzoek gedaan. U klinkt verbitterd en dat is jammer.. Ik ben ervan overtuigd dat mijn kind hier zijn eigen weg in moet vinden en dat ik, als zeer terughoudende en sceptische moeder, maar wel een moeder die ook naar het geluk van haar kind kijkt, de rol heb om hem daar zo goed mogelijk in te begeleiden. En ik neem zéker niet zomaar alles aan wat dokters zeggen.Het enige écht zinnige wat u in uw stukjes meldt, naar mijn idee, is dat u blijvende schade aan uw lever heeft overgehouden aan de hormoonbehandeling die u heeft gehad. Dit is iets waar rekening mee gehouden moet worden in het beslissen over wel of geen hormonen.U zegt (en ik citeer):"Geluk en innerlijke vrede vind je alleen wanneer het je niets uitmaakt hoe je fysieke lichaam er uitziet of functioneert."Dit geldt voor ieder mens en is voor praktisch ieder kind en elke puber een groot gevecht in deze tijd, niet alleen voor de genderdysfore!Laat mensen toch in hun waarde en zelf ontdekken wat bij ze past. De opvattingen van u en die van de 'buurt' van Joey maken dat de druk van de maatschappij wel erg zwaar rust op de schouders van deze kinderen. En dat heeft misschien nog wel veel meer invloed op de keuzes van deze kinderen dan wat de dokters in het VU zeggen.Een beetje meer vertrouwen zou geen kwaad kunnen en dat gelul over geld... hou toch op.. dat is weer een discussie apart.. want dan weet ik er nog wel een paar!!
