Adoptie: nobel of eigenbelang?
Adoptiekinderen die nu volwassen zijn,
vragen zich af of adoptie in belang van het kind of in belang van
de ouders is. Onlangs is een actiegroep opgericht die een kritische
discussie wil over internationale adoptie. Ze willen niet meer
klakkeloos accepteren dat ze uit hun land en cultuur zijn
weggehaald om hier een 'beter leven' te krijgen. Is adoptie wel
zo'n nobele daad?
reageer
83 reacties
-
Wat een gezwam. Uiteraard gaat het adoptieouders er meestal om een kind te hebben omdat zij ze zelf niet kunnen krijgen. Ik denk echter dat de meeste kinderen beter af zijn bij hun adoptieouders dan in het land van herkomst in een weeshuis of zo.Natuurlijk worden de meeste kinderen wanneer ze zó gewenst zijn wel verwend en zijn dan nergens meer dankbaar voor.
-
De actiegroep die nu is opgericht zal groendeels bestaan uit "oudere" adoptiekinderen, geadopteerd in een tijd, dat over de gevolgen op latere leeftijd nog niet zo veel bekend kon zijn.Als adoptie-ouders dachten ook wij "toen" dat het mede in het belang van de kinderen zou zijn. Wie in een kindertehuis 'daar' rondloopt zal ook niet snel op andere gedachten komen.Pas nu onze kinderen ouder zijn en inmiddels een baan en een partner hebben, en we weten dat hun hart altijd op 2 plaatsen zal blijven liggen, te weten hun moederland en tweede vaderland, kun je daar iets genuanceerder over denken.Met de wetenschap van vandaag zouden we nu zeggen "besteedt het geld, dat met adoptie gemoeid is, aan de opvang van kinderen daar.En "ja", ook een stukje eigenbelang, zeker als de kinderwens niet langs natuurlijke weg mogelijk is.Als er alleen financiële adoptie zou zijn, was de titel van het programma vanavond dan wellicht "Poetsen we ons geweten schoon met Euro's in Azië?".Zoals de meeste kwesties en vraagstukken heeft elk onderwerp altijd meerdere kanten. Het hangt er dus maar vanaf waar de wind vandaan komt en of de "belichting" fel of diffuus is.
-
Ik vind het altijd triest dat de moeders van die kinderen vaak worden genegeerd bij de westerse adoptie weldoenerij. Voor hetzelfde geld kunnen die ook worden ondersteund en zouden de kinderen dan gewoon bij hun eigen moeder kunnen blijven. Daarmee zijn die kinderen meer gebaat lijkt mij.
-
Ik denk dat de adoptie ouders het vooral voor de kinderen doen, maar ook een beetje genieten van de roem die hen word toegezwaaid. Adopties moeten blijven bestaan, vind ik. Maar misschien in overleg. Ik vind het idee wat achter adopties en adoptieouders zit overigens wel goed.
-
Omdat er in Nederland zo'n krom beleid gevoerd wordt zodat Nederlandse kinderen niet bij Nederlandse adoptieouders geplaatst kunnen worden zodat er uit China een kind gehaald moet worden, hebben we in Nederland dan niet een enorme berg boter op ons hoofd?????Als mensen een kinderwens hebben en kinderen opvang nodig, zit hier dan niet de meest voor de hand liggende match?
-
Het blijkt zo te zijn dat veel adoptief-kinderen gaan lijden aan stoornissen, identiteitsproblemen, etc. Ook aan psychische problemen in gevallen. Naar ik meen is hier overigens ook studie naar gedaan. Of het eigenbelang is of niet hangt af van de intenties van personen. Als het zo leuk is om een "gekleurd kindje te hebben" of het is"misschien dat we een kind een beter leven kunnen geven" zijn twee heel verschillende uitgangspunten ook. Mensen die kinderen als object zien, die bestaan, of mensen die dat niet zo zien. Het is een groot verschil hoe mensen tegen kinderen aankijken. Ook in Nederland zelf zie je dit groter wordend probleem. We "nemen een kind" is een uitdrukking onder vele mensen tegenwoordig, terwijl het is in realiteit dat mensen een "kind krijgen". De uitdrukking zegt al iets over de mentaliteit vaak ook van mensen of met welke gedachte mensen leven over kinderen "überhaupt" en ook over hoe mensen tegen zijn/haar medemensen aankijkt.
-
Het populairste huisdier van progressief Nederland is een adoptiekindje. Het is fout, volstrekt fout een kind uit haar natuurlijke omgeving te halen met een smoes. Het gaat om eigen imagebuilding, verlossingsdenken, en surrogaat ouderspelen. Neem een Hond!En geef wat geld aan goededoelen die proberen kinderen in hun eigen natuurlijke omgeving optevangen als ze geen thuis hebben
-
Internationale adoptie is een gril die mede gebaseerd is op de overweging dat je naast het in bezit hebben van een kind ook nog eens lekker correct bezig bent. Want jij laat tenminste zien dat je om mensen uit de Derde Wereld geeft. Langzamerhand begint nu echter het besef te dagen dat dit niet in het belang van het kind zelf is dat immers uit zijn eigen omgeving en cultuur wordt gehaald waar het genetisch - zowel uiterlijk als innerlijk - het meeste voeling mee heeft. Geen wonder dat veel kinderen later problemen krijgen omdat zij zich nooit voldoende kunnen identificeren met het land waar zij naartoe zijn gehaald. Hun hart ligt elders. Wie kan het ze kwalijk nemen.
-
wat een ondankbare rotkinderen zijn 't..ze zijn met veel liefde groot gebracht met alle weelde eromheen,,en nou met veel praatjes ( volwassen geworden) komentaar geven..ga maar met de luxe die jullie zijn groot gebracht maar weer terug naar jullie biologische ouders terug..BAH!!
-
In de adoptiewetgeving zou veel meer het accent terug moeten naar het belang van het kind. Het gaat hierbij niet alleen om buitenlandse adoptiekinderen, maar ook om kunstmatig verwekte kinderen, met onbekend of ander genetisch materiaal.
-
Na het zien van deze uitzending wil zou ik het volgende willen zeggen. Ik ben zelf geadopteerd uit Zuid Korea en denk dat in de meeste gevallen van adoptie uit liefde en goede wil gehandeld word door de adoptieouders. Zij zijn het onder andere; die kinderen uit mogelijk minder kansrijke landen de kans geven op een (goed) leven.Bedankt daar voor!
-
Met belangstelling heb ik uw reportage gezien. Uiteraard is het een zeer ingewikkelde materie. Niettemin, reeds tijdens mijn opleiding tot klinisch pedagoog heb ik met René Hoksbergen gediscusieerd omtrent adoptie. Ik stelde namelijk dat ik helemaal niet overtuigd was van het gegeven of het zo'n goede zaak was om kinderen uit hun cultuur en milieu te halen. Nou, ik werd nog net niet gekielhaald. Later werd die Hoksbergen de adoptiegoeroe. Persoonlijk raakte ik ook geconfronteerd bij adoptie toen mijn zus twee kinderen uit Colombia adopteerde. Inmiddels zijn ze tegen de dertig aangelopen, maar ik neem wel waar dat er een soort onrust rondom hangt. De één werkt nu in China en schijnt helemaal geen wortels meer te hebben. De ander woont weliswaar zelfstandig, maar ik zie weinig van een sociaal veld met vrienden en vriendinnen, waarin zij ingebed is. Nu wil ik niet beweren dat dit te wijten is aan adoptie, maar toch...Kortom, dat er nu eens een discussie op gang komt, vind ik helemaal niet slecht. Want uiteindelijk, ik denk dat die "Nederlands-Koreaanse " heer uit de uitzending wel een punt scoort:"Is het niet zo, dat het gewoon de wens van "rijke" westerlingen is om kinderen te hebben, en indien onvruchtbaar, halen dan. Daarna wordt er een sociaal aanvaardbaar "verhaal" omheen gebouwd, dat het kind anders...."Tja, wat is geluk? Mee mogen doen in de steriele ratracemaatschappij van het westen, of minder hebben, maar wel ondergedompeld zijn in je eigen cultuur...Waarom kunnen wij hier niet accepteren dat bepaalde levenszaken nu eenmaal zijn, zo als ze zijn. Geen kinderen kunnen krijgen, jammer, maar er zijn meer leuke dingen. Zelf ben ik homo en heb geen relatie. Maar in de jaren negentig heb ik twee Marokkaanse jochies van elf jaar onder mijn hoede genomen, die thuis geen vader hadden en weinig aandacht kregen. Ik beschouw ze als mijn kinderen, maar ze bleven ingebed binnen hun eigen leefwereld. Ze zijn nu ook tegen de dertig, getrouwd en ze bezoeken mij af en toe, zoals kinderen doen bij ouders, en er is veel waardering voor wat ik gedaan heb. En ik heb echt het gevoel (gehad) dat ik kinderen had en een wezenlijke bijdrage kon leveren aan hun opvoeding.Want uiteindelijk, in mijn eentje kon ik op een 'natuurlijke' wijze geen kinderen krijgen, maar ik heb er toch mijn eigen oplossing voor gevonden. Dat kunnen anderen toch ook?
-
Ik kan me voorstellen dat er veel haken en ogen zitten aan het op latere leeftijd je realiseren dat je in een "vreemd"land bent opgegroeid, al was het nog zo goed bedoeld. Dat toont maar weer aan dat het niet zo maar het beste is peuters/zuigelingen uit hun natuurlijke omgeving over te plaatsen. Ook moeten stellen die onvruchtbaar blijken te zijn niet het recht in eigen hand nemen en dan maar een kind adopteren, Doe dat dan met een west-europees of nederlands kind, dat geeft dan minder problemen in de toekomst. En wat te denken van VIP's die gewoon een kind kopen, schandalig!
-
In mijn directe omgeving heb ik voorbeelden gezien waarin adoptie desastreus uitpakte. Er werd een schattig (het moet er vooral altijd "schattig" uitzien) kindje uit Verweggistan gehaald. De kindjes in kwestie bleken bij het opgroeien problemen te geven en werden vervolgens zonder pardon naar een kindertehuis gestuurd. Kijkend naar deze adoptieouders heb ik me steeds afgevraagd waarom zij kinderen wilden. Mijn conclusie die ik altijd voor me heb gehouden was vernietigend. De zogenaamde altruïstische motieven bleken niets anders te zijn dan een kindereis in plaats van kinderwens. Met alle respect voor de oprechte adoptieouders is er bij kinderloze ouders vaak een "ik heb ook recht op een kind` houding. In onze maakbare samenleving is kennelijk geen plaats voor beperkingen in welke vorm dan ook. Elke eis moet kunnen worden ingewilligd. Ik vind het moedig dat de actiegroep dit thema aanpakt.
-
Heeft deze actiegroep een website? We overwegen adoptie en zouden wat meer inzicht willen in de argumenten van deze groep om dat mee te nemen in een beslissing.
-
De klusjesman heeft toch m.i. nog heel wat uit te leggen, voor mij is hij nu niet ineens schoongewassen. Maar een mens is pas echt schuldig als het onomstotelijk bewezen kan worden en daar is te veel tijd mee heengegaan denk ik. Ik blijf niettemin mijn twijfels houden net als vele anderen.
-
Hier kan ik nu echt kwaad om worden. Je kwam ter wereld op een plek die niet voor je was ingericht. De omstandigheden konden je niet datgene bieden om een wereldburger te worden waar die wereld ook nog iets aan zou hebben. Dat is in eerste instantie natuurlijk niet waar je als jong kindje/mens op zit te wachten. Maar ga nou eens na, mijnheer .... uit Korea. Zou je, als je daar gebleven was, zo een plek in deze wereld kunnen innemen waar je nu zit??? Makkelijk hoor om achteraf zoveel kritiek en kommentaar te hebben op de situatie. Die tante uit Indonesië, denk je dat je nog zou leven als je daar gebleven was na je geboorte? Je biologische moeder had ongetwijfeld hele goede redenen om je ter adoptie af te staan. Waarom deed ze dat? Ze wist dat je het dan beter zou hebben dan wanneer je bij haar gebleven was. Nestwarmte heb je vast ook wel heel veel gekregen. Geadopteerde kinderen zijn namelijk zeeeeeer gewenste kinderen! Denk daar maar eens over na.
-
Prins Laurent weet van de prins geen kwaad, leuke woordspeling, maar is het echt zo'n onnozele hans? Hij lijkt me niet bepaald snugger. Zijn broer Phillip trouwens ook niet. Er was eens een reportage over Kroonprinsen waarbij die belgische er heel slecht vanaf kwamen. Beter om dat huis maar op te heffen misschien en Vlaanderen aan Nederland toe te voegen. Een verrijking voor ons landje.
-
Mijn intresse in deze actie groep is van zeer groot belang. omdat ik zelf ook een adoptie kind ben, zou graag willen weten of deze actie groep ook een website heeft. Als iemand die weet laat het graag weten via deze reactie webblog of per email ( petch.vandenvelden@yah oo.com ) dank u wel.
-
In Haiti sterven er kinderen elke dag door een te kort aan voedsel. Tevens zijn de ouders daar niet in staat om deze kinderen een toekomst te bieden. Als wij dat wel kunnen dan is de keus dus adopteer je een kind of je laat je het sterven. Mijn visie is heel simpel ieder kind heeft recht op een leven hij of zij heeft geen keuze gehad tijdens de geboorte. En als wij deze kinderen adopteren en hun respecteren en niet vergeten wie zij zijn en waar zij vandaan komen dan zie ik geen probleem.Als je hier in dit land er alles aan doet om kinderen te krijgen en elders sterven er kinderen dan denk ik dat er veel mis op deze wereld. Wij hopen 2 kinderen te adopteren en wij zorgen ervoor dat deze kinderen een toekomst hebben en dat zij hun vaderland en biologische ouders niet vergeten.Ik besluit om tevens mee te gevn dat wij eerst een kind hadden maar zij is tragisch in het verkeer om het leven gekomen. Dus wij hebben voldoende ervaring met opvoeding en wat het betekend om kinderen te mogen hebben en ook te verliezen.
-
Ik wil graag reageren op voorgaande schrijver.Er zijn ook adoptie ouders met biologische kinderen van hun zelf.En kinderen worden altijd verwend daar zijn immers ouders voor.
-
Heb het niet helemaal gezien maar was fijn neef Hilbrand weer eens te zien.
-
Adoptie is vaak kiezen tussen twee kwaden. Onze geadopteerde Koreaanse zoon had tien jaar geleden ook zulke gesprekken met lotgenoten. Nu komt dit weer op met de volgende generatie. Soms biedt een familie een kind aan voor adoptie, omdat beide ouders zijn overleden. Dit in het geval van onze zoon. Adoptie is een heel complex gebeuren en daar is ook voor ons nog niet het laatste woord over gesproken. Bijv.: kun je niet je oorspronkelijke achternaam weer aannemen en niet Hilbrand Westra heten, maar Hilbrand....Koreaanse achternaam. dan is je identiteit ook duidelijk(er)
-
ben geraakt door de uitzending van vanavond. Ik ben zelf adoptiemoeder van een zoon uit Colombia. Wij hebben destijds (1974) niet voor adoptie besloten omdat wij geen biologische kinderen konden krijgen. Wij hadden reeds een biologische zoon van 4 jaar. Bij ons was idealisme onze grootste drijfveer. Wij vonden de wereld al overbevolkt genoeg en besloten als er nog plaats was in ons gezin voor een kind dat het een kind zou zijun wat er al was. Met name een kind wat anders in een tehuis zou opgroeien (ik zelf heb ruim een jaar in een kindertehuis gezeten in mijn jeugd en dat was beslist geen positieve ervaring) Toch spreken de kritische geluiden van deze actiegroep mij aan. Vele malen in het verleden heb ik voor mijzelf vraagtekens gezet bij de beslissing om over te gaan tot adoptie. Ons kind was reeds zeer beschadigd toen hij naar Nederland kwam en daar werd in de voorlichting vooraf totaal niet over gesprokenToen ik via de Vereniging Wereldkinderen een paar jaar geleden in een regio bijeenkomst die andere kant van de adoptie voor aspirant adoptie ouders wilde belichten, was dat toch niet zo'n goed idee, het zou mensen onzeker maken!Ik heb, net als de leden van de actiegroep, ervaren dat wanneer je buitenlandse adoptie kritisch ter discussie stelt dit absoluut niet door iedereen wordt begrepen.Ik vind het goed om dit taboe te doorbreken, niet alleen vor de adoptie kinderen zelf maar ook voor(denk ik) vele adoptie ouders.Het is voor beide kanten absoluut niet altijd een roze wolk!Het contact met mijn adoptiezoon is goed en ik hou zielsveel van hem. Ondanks dat wij hem hebben proberen te wapenen tegen discriminatie op basis van zijn huidskleur is het voor hem niet altijd makkelijk.Ik weet dat hij af en toe heel ongelukkig is en twijfels heeft of hij hier wel op zijn plaats is. Wij hebben zijn moeder opgespoord maar daar wil hij vervolgens niets mee. Dat is het dubbele gevoel waar adoptie kinderen mee te maken krijgen. Er is vaak ook een grote loyaliteit naar de adoptie ouders.Zoals ook al door Jan v. Tricht wordt aangegeven heeft een dergelijke discussie altijd twee kanten. (wat was er van mijn zoon geworden als hij niet kon worden geadopteerd?)Ik vind nu, meer dan destijds, dat wij meer moeten doen om kinderen over de hele wereld te steunen en er voor te vechten dat de rechten van het kind worden gerespecteerd. Elk kind heeft recht op een goede jeugd (het liefst binnen zijn eigen cultuur en famillie) zodat hij of zij kan uitgroeien tot een volwaardig mens!!Ik ben realist genoeg om te weten dat dit een utopie is, maar we moeten toch doelen hebben om na te streven!Het mag duidelijk zijn dat ik de discussie die door de actiegroep is aangezet, absoluut geen gezwam vind!! Ik zou best eens met deze kritische jonge mensen een gesprek aangaan. Het is goed dat deze geluiden niet alleen vanuit de adoptie kinderen komen.
-
Ik heb de uitzending met grote interesse gevolgd. Ook wij zijn adoptie ouders maar niet als gevolg van ongewenste kinderloosheid maar uit een vorm van idealisme. Natuurlijk met een egoistische ondertoon. Want wij wilden immers graag een kindje. Inmiddels hebben wij twee kinderen van chineze afkomst. Naar mijn bescheiden mening zijn onze beide kinderen gelukkig. Naast een z.g.n. ouder kindje hebben wij een special needs kindje geadopteerd. Onze zoon heeft een zeer zware aangeboren hartafwijking. In China zou hij hieraan gestorven zijn terwijl hij in Nederland een lang leven tegemoet kan zien. Natuurlijk is het ontzettend belangrijk dat de kinderen in de tehuizen waar ook wij geweest zijn, financieel geholpen worden. Maar helaas is er nog vaak sprake van corruptie, omkoping, niet weten waar het gedoneerde geld terecht komt en zolang dit niet goed geregeld is en het geld niet op de plekken komt waar het zou moeten komen denk ik dat adoptie nog altijd een goede optie is om kinderen in kansarme landen een kans te bieden. Ik zou willen dat alle geadopteerde kinderen een gelukkig leven zouden hebben hier, als wereldburger in Nederland.
-
wat een geklets! die kinderen mogen in hun handen wrijven dat ze hier zo bevoorrecht, gewenst en geliefd op kunnen groeien! het is zeer de vraag hoe hun leven er nu in hun land van herkomst uigezien zou hebben. het is niet voor niets dat ze geadopteerd konden worden.
-
Schitterend om te zien dat het raciaal bewustwordingsproces in Nederland eindelijk op gang lijkt te komen.Internationale en interraciale adoptie is nog maar een onderdeel van het onderwerp.In dit geval,hoe kan je aan je eigen indentiteit werken tijdens het volwassen worden,als bij het overschreiden van de Nederlandse grens je naam werd verandert die je bij geboorte hebt gekregen.Werkgroep Intenationale adoptie laat nog veel van je horen!
-
Zelf als geadopteerde wil ik graag reageren. Adoptie lijkt in eerste instantie een nobel streven, en ik zal zeker niet ontkennen dat adoptieouders goede intenties hebben en het beste voor hebben met hun adoptie kind. Echter de gevolgen voor het adoptie kind zelf worden maar al te meer onderbelicht. Met name als het gaat om adoptie uit het buitenland. De hulpverlening voor interculturele psychische problematiek die kan ontstaan door deze adoptie is in nederland ontoereikend. Mijn ervaring is dat de hulpverlening hier niet mee weet om te gaan. Zelf ben ik al jaren in therapie bij een psychotherapeut, wat me handen met geld kost, omdat adoptie voor mij in psychisch emotioneel opzicht een traumatische ervaring is geweest. Nu in mijn volwassen leven ondervind ik hiervan nog steeds problemen met onder meer het aangaan van relaties in welke zin dan ook. Ook al woon ik ruim 31 jaar in nederland en heb ik een nederlands paspoort, door mijn huidskleur wordt ik door buitenstaanders gezien, en zeker in maatschappij waarin we nu leven, als een "buitenlander". Toen ik mijn appartement hebt gekocht kwamen kinderen van nog geen 8 jaar naar mij toe, " er wonen al genoeg buitenlanders hier in de straat". Ik sta erboven maar het raakt je wel, ik heb hier nooit voor gekozen om hier te zijn. Daarnaast wordt door adoptie het echte herstel met je bloed eigen ouders onmogelijk gemaakt. Door adoptie zijn alle juridische banden verbroken, dus je kan geen beroep doen op gezinshereniging. Mijn biologische moeder mag niet in nederland wonen, zeker niet haalbaar met het vreemdelingenbeleid wat momenteel heerst. Voor mij is het ook niet haalbaar om na 31 jaar in nederland te wonen, terug te gaan naar mijn geboorteland. Als je je leven getracht hebt hier op te bouwen in het westen, is het een te grote kloof om in een niet- westers land te gaan wonen en ook daar zal ik gezien worden als een "buitenlander". Mocht ik hier echter toch voor kiezen, dan zal ik wederom banden moeten verbreken met mensen die heel dicht bij me staan, en dit zal wederom pijn. En ja, in materieel opzicht heb ik het hier veel beter dan in mijn geboorteland, maar kwaliteit van leven is voor mij een gezonde geest in een gezond lichaam. Want wat heb je eraan een huis een leuke baan en een auto te hebben, als je soul geruineerd is. En allemaal best prima als mensen geen kinderen kunnen krijgen en een kindje willen adopteren, maar doe dat dan in nederland, hier in nederland zijn zoveel kinderen die ook een warm thuis nodig hebben. Als je het echt graag wil, dan hoef je ze niet uit het buitenland te halen. Voor mij betekent adoptie een pure "crime". Abrupt afgesneden worden van je roots, van je bloedbanden, waarin je zelf totaal geen keuze hebt gehad, en waarin je zelden serieus genomen wordt omdt je het hier zo goed hebt, dat is een misdaad voor het leven. Ik vind het prima dat er een actiegroep is opgericht om hier eens kritisch naar te kijken, en ik zou me er ook gelijk bij willen aansluiten.
-
Kinderen, wanneer "neem" je die?Als je toe bent aan kinderen. Kun je ze zelf niet krijgen? Wel, er zijn plentie kinderen die door biologische ouders noodgedwongen "moeten" worden afgestaan. Dat doen ze denk ik in de wetenschap en met de wens om hun kinderen een betere plek te gunnen in deze wereld. Anders doe je dat niet. Eigen kinderen of adoptief kinderen, het maakt niet uit. Ieder mensenkind, eigen of geadopteerd zal op zeker moment zich afvragen wat het doet in deze wereld. Dat heeft niets met geadopteerd zijn te maken. Dit overkomt iedereen. Dat is normaal. Zoek je plek in deze wereld. "You are a child of the universe, no less than the trees and the stars; you have a right to be here. And whether or not it is clear to you, no doubt the universe is unfolding as it should".Good luck to you all. En morgen gezond weer op.
-
Eindelijk wordt deze problematiek ook eens van de andere kant belicht. Het is schrijnend dat dit probleem voornamelijk in sensationele programma's als Spoorloos naar voren komt. Ik heb, als blanke, ook een 'zwart' kind geadopteerd, maar ik woon in zijn 'zwarte' maatschappij (Curacao). Dat is anders. Het gaat erom dat er (blijkbaar) een ingeboren etnische kant is van iemands persoonlijkheid, die in een etnisch anders gezin niet tot wasdom kan komen. In ieder geval moet het klakkeloos adopteren van die schattige zwarte of aziatische kinderen, hoe arm ze ook zijn, aan een grootscheeps psychologisch onderzoek onderworpen worden.
-
Triest vind ik het, ik kan begijpen dat iemand zijn afkomst wil weten, maar de ondankbaarheid jegens de mensen die uiteindelijk deze kinderen opgevoed hebben en alles gegeven hebben wat ze konden als of het hun eigen kind was, los van de motieven waarom ze een kind geadopteerd hebben, dat vind ik laag. Een gemiste kans van de werkgroep daar ook in de uitzending aandacht aan te besteden, nu komt het alleen maar over als ondankbare teveel verwende nesten!
-
allebei niet.Dat is mijn mening als moeder van 2 adoptie kinderen. Mijn man en ik zijn bewust biologisch-kinderloos. Wij waren, en zijn nog steeds, van mening dat wij geen nieuw leven hoeven te maken zolang er nog steeds kinderen zijn die in een kansarme situatie leven. Maar dit is niet nobel, dit is realiteit. Eigenbelang kan ik het ook niet noemen, want het was voor ons waarschijnlijk sneller geweest om biologische kinderen te krijgen. Goedkoper was het zeker geweest.Terug naar jullie programma. Ik hoorde meneer Westra zeggen dat de rechten van de mens het niet toestaan, om iemand zijn identiteit af te nemen. Daar ben ik het helemaal mee eens. Maar wat is identiteit? Ontleent een mens zijn identiteit aan zijn omgeving of spelen meer factoren een rol? Welke identiteit heeft hij voor ogen? Opgroeien in een kindertehuis levert naar mijn mening minder identiteit (je bent een van velen) op dat opgroeien als individu in een gezin (je wordt gezien als een uniek kind/persoon).Ik vind het prima dat deze adoptiekinderen kritisch zijn, maar staan ze ook stil bij wat er had kunnen zijn? Ik ben bang dat ze een veel te rooskleurig en romantisch beeld hebben over hun geboorteland. De situatie waarin ze nu verkeren (opleiding, gezondheidszorg, baan, woonruimte, partner) zou nooit gelijk zijn aan hun situatie wanneer ze in hun geboorteland waren opgegroeid. In hun geboorteland worden mensen die opgegroeid zijn in een kindertehuis vaak niet gelijkwaardig behandeld. Klinkt als een vooroordeel, en misschien ook wel hard, maar het is wel de realiteit.Het is zo makkelijk om achteraf overal kritiek op te hebben, maar ik denk dat hun ouders niet anders zijn dan ik, en dat zij net als ik onvoorwaardelijk en oneindig houden van hun kind(eren).
-
Wat een onzin over egoisme, het krijgen van kinderen is per definitie egoistisch, of ze nu biologisch of geadopteerd zijn. En driedubbel onzin dat kinderen dan persé verwend worden, ik zie anders genoeg 'gewone' kinderen en volwassenen die zo ondankbaar zijn als de pest. Imo zijn niet alle/niet alleen adoptieouders te toegeeflijk.Ik ben er uiteraard absoluut op tegen dat adoptie via louche kanalen gebeurd (verhalen als kinderen die verkocht zijn of bij ouders zijn weggehaald zonder dat zij dit willen e.d.).Ik kan me voorstellen dat het wenselijk kan zijn om in het land ter plekke opgevangen te worden, maar dan wel gewoon in een gezin. Echter er zijn genoeg gevallen door armoede van het land zelf waar lang niet alle kindjes zo opgevoed kunnen worden. Financiële steun geven aan een gezin daar lijkt mij ook dubieus, dat maakt de motieven voor adoptie dáár nogal onzuiver.Ik ben in ieder geval wel erg blij dat ik geadopteerd ben in een warm liefdevol gezin, waar ik alle kansen heb om mijzelf te ontplooien.
-
Nou, denk je dat echt, of kom je op die gedachte omdat je zelf tot in den treure verwend bent?
-
Allereerst wil ik een misverstand uit de weghalen, die hoort bij Westra's uitspraak "adoptie is niet heilig". Ook op die reactiebord zijn weer veel mensen die ons, adoptiekinderen, verwijten dat we verwend zijn en anders 'dit alles nooit hadden kunnen krijgen'.Ja, het klopt dat veel audoptie in n hoog sociaal milieu opgroeien en veel kansen krijgen maar dat rechtvaardigd niet alles! Ik ben ook opgegroeid als zwart jongetje in n witte wijk met constant opmerkingen als "je bent vast blij dat je hier bent he!" "ah zo schattig dat jullie n zwart broertje hebben!" (tegen mn broers en zussen).En dit verandert in de loop der tijd naar argumenten vanuit ditzelfde Westerse oogpunt, van het 'maakbare' geluk van adoptiekinderen. "daar leefde je misschien nu al niet meer!" Ik ken er genoeg (waaronder ik zelf) die 100% hadden willen blijven waar ze zijn opgegroeid en dit verkiezen boven een goede opleiding, toekomst, geld, etc.Want het is namelijk verdomd lastig je twee afkomsten (bij mij Nederland en Colombia) met elkaar te combineren en n plaats te geven in je leven, als kind, als jongeren, nadat je je bio. familie hebt gevonden en de rest van je leven!
-
Naar mijn mening dien alle kinderen eenmaal terug te keren naar het land van herkomst en zien dan welke omstandigheden de mensen daar vertoeven. Wellicht komen zij tot inkeer met hun meningen. En laat ze weten wat er in die tijd, tijdens de adopte, de omstandigheden waren.
-
9-1-07 ben ik 66 jaar geworden en na het bezoek van onze geadopteerde dochter in het ziekenhuis,waar haar Moeder is opgenomen. kwam ze naar huis met een cadeautje voor haar Vaders verjaardag. en er stond boven( Papa je bent de beste.)Hebben we dan geen problemen gekend, ja zeker wel, maar geen andere dan elke ouder met zijn biologische kinderen zou hebben gehad.Onze kinderen komen uit Colombia en ik ben er twee keer naar toe geweest omdat wij ze niet wilden kopen ? maar liefdevol in onze armen wilden sluiten want tenslotte kende zij het verschil omdast zij 9 en 7 jaar oud waren toen zij in Nederland aankwamenDe vraag die zij stellen is waarom mochten wij, terwijl er miljoenen kinderen zijn die het erg slecht hebben, liefdevol worden opgenomen in jullie gezin.Ik zou er een boek over kunnen schrijven maar ik begrijp deze jongeren volkomen en wens ze erg veel sterkte met het zoeken naar hun indentiteit.En Nova zou ik willen adviseren neem eens contact op metAngela Retrepo Echeverritransversal 37 no 71-126 apto 603ed san juan de la vegaMedellin- colombiatel y fax 411-6384En laat haar eens het verhaal van de andere kant vertellen mogelijk verrijkt dat de dicussie hier .
-
lekker makkelijk om de werkgroep te bestempelen als verwende geadopteerden! Dit bewijst maar al te meer dat deze werkgroep zeker nodig is .Want wij hebben met zijn allen vaak maar van 1 kant adoptie bekeken. ik zou ook gelijk denken je hebt het hier beter daar zijn geen kansen daar is geen geld daar zus daar zo!!! Er zijn natuurlijk ook genoeg kinderen die daar in eigen land geadopteerd worden etc wij hebben al vaak genoeg gehoord en gezien dat adoptie goed is!!!Wanneer mensen die zelf geadopteert zijn ons nu een boodschap van de andere kant willen meegeven iets meer kritisch moeten we hier open voor staan.Adoptiekinderen hoeven niet ALLEEN de hele tijd te blijven roepen dat ze dankbaar zijn.ROCK ON WERKGROEP ROCK ON!!!!!!!!!!!!
-
Ik kan zo kwaad worden als mensen zeggen. 'ze' moeten dankbaar zijn. Ik krijg daar een heel naar gevoel bij. Het heeft iets ontzettends arrogant om te denken dat jij het beter weet voor een ander mens. Je neemt ongevraagd een kind mee (met de beste bedoelingen) en het kind mag daar achteraf niets kritisch over uiten? Ik geloof best dat adoptie uit idealisme kan voortkomen, maar het is geen structurele oplossing voor het probleem dat er zoveel weeskindjes zijn of ongewenste kinderen. Als dat je drijfveer is kun je dit ook op andere manieren proberen aan te pakken. Het lijkt me dat de voornaamste reden is dat je samen een kindje wil. En ja dat is gewoon een egoisistsche keuze, net zoals het verlangen naar een biologisch kind. Het lijkt me voor de persoonlijke ontwikkeling van een geadopteerd kind zeer belangrijk dat het juist wel deze kritiek mag uiten. Vragen stellen en op zoek naar hun wortels hoort daar bij. Ouders, hoe moeilijk ook, moeten hier voor open staan. Dit is ook waar je voor tekent als je een kind adopteert. Ik denk dat het daarom goed is dit geluid van de werkgroep te horen.
-
Wordt er wel gerealiseerd dat het afstaan van kinderen voortvloeit uit een gebrek van een land. Bijv, door armoede, of door corrupte wet- en regelgeving, of door kennisgebrek over sexualiteit.Laten we vanaf nu dan eens niet aan ons zelf denken, en de "afstands"landen helpen bij het aanpakken van de "bron" die de afstandskinderen veroorzaakt.Want mensen, zolang we blijven adopteren blijft "het gebrek" bestaan, en moeten honderdduizenden moeders hun kind afstaan, tégen hun natuurlijk wil, vergeet dat niet.Geen kinderen kinderen kunnen krijgen is niet leuk, maar je gaat er niet dood van, van andere talloze ziektes wel.Wees dus blij met wat je hebt, en besef dan ook eens, materialistme is NIET ALLES!Dank u wel
-
Het is heel goed dat de op te richten werkgroep een dialoog/discussie wil starten over de effecten van internationale adoptie (op lange termijn). De eerste vraag zou moeten zijn, hoe inmiddels geadopteerde volwassenen de adoptie hebben ervaren en in hoeverre en op welke manier adoptie de 'wie ben ik' fase (opzich een vraag waar ieder mens in zijn leven mee te maken krijgt) heeft beinvloed. Op basis daarvan kun je een indruk krijgen van de impact van adoptie. Maar of je dan ook een antwoord vindt op de wenselijkheid van adoptie in het algemeen?? Ik persoonlijk twijfel daaraan. Je kunt naar mijn mening niet stellen dat adoptie een slechte zaak is. Ik denk ook niet dat je kunt zeggen dat adoptie per definitie een prachtdaad is, een zegen voor ieder adoptiekind. Samen met mijn tweelingzus ben ik op zeer jonge leeftijd geadopteerd. Hoewel we uit hetzelfde biologische gezin komen en nu in hetzelfde adoptiegezin zijn opgegroeid (we zijn inmiddels volwassen) reageren we allebei TOTAAL verschillend op de adoptie. Ben benieuwd naar verdere iniatieven!
-
In nederland zijn er ook vele kinderen die een plekje in een gezin nodig hebben, omdat hun ouders de zorg niet voor hen kunnen dragen. Adoptie binnen nederland komt niet zo veel voor, pleegzorg probeert deze kinderen te plaatsen in gezinnen waar de kinderen liefdevol en veilig op kunnen groeien maar ook contact kunnen blijven houden met hun biologische familie.
-
De verscheidenheid aan reacties laat zien wat ikzelf aan de hand van conversaties met diverse personen, reeds constateerde.Enerzijds reacties van mensen die alleen maar vol woede en ongeloof zijn om het feit dat geadopteerden die vraagtekens bij het fenomeen adoptie zetten, danwel kritiek uiten, simpelweg als ondankbaar worden afgespiegeld.Anderzijd s blijkt er ook begrip te zijn voor het probleem zoals dat door desbetreffende personen uit de documentaire, en uiteraard vele gedopteerden met hen, voorgelegd word. Ik heb zelf zo'n 4 jaar een relatie met een geadopteerde dame gehad, en was voor onze allereerste ontmoeting nog redelijk onwetend.Ook ik was er van overtuigd dat ze vast dagelijks God op haar blote knieën dankte dat ze één van die uitverkorenen was geweest die uit die bron van bittere ellende en armoede was gehaald, en naar het beloofde land mocht om aldaar in ultieme weelde en een poel van liefde, kon opgroeien tot een welontwikkelde vrouw die in tegenstelling tot de schier kanslozen in haar geboorteland, wél alle kans had om uiteindelijk ultiem geluk te zullen genieten. Nu, een aantal jaren verder en een behoorlijk stuk wijzer v.w.b. de ontzettend gecompliceerde materie omtrent adoptie, weet ik inmiddels dat dit iets te kort door de bocht is. Vooropgesteld, zoals ook door Tamara in deze documentaire benadrukt, de intentie van haar, en andere adoptie ouders, is ongetwijfeld goed geweest. Neemt echter niet weg dat de gevolgen van het 'wegrukken' van een baby uit het ouderlijk nest, zijn/haar natuurlijke omgeving, soms niet te overzien zijn. Een kind is ontheemd, hem/haar word van kinds af aan verteld dat dít zijn/haar thuis is, dat hij/zij Nederlandse is, dat boerenkool met worst zijn/haar lievelingsmaaltijd is, maar is dat wel zo? De werkelijkheid toont dat de natuurlijke aantrekkings kracht naar de de biologische ouders en de binding met de natuurlijk omgeving, er hoe dan ook is en nooit zal verdwijnen. Vroeg of laat zal de vraag “waar kom ik eigenlijk vandaan” oprijzen. De angst bij adoptie ouders dat het geadopteerde kind uiteindelijk terug naar zijn/haar geboorteland trekt en daar wellicht zelfs zal blijven, is te begrijpen. Het zou naïef zijn om te veronderstellen dat dit gevoel wel over zal waaien. Echter, mijns inziens is dit wel een theorie die te vaak in praktijk word gebracht: “Laten we maar gewoon net doen alsof het er niet geweest is, laten we het maar gewoon niet bespreekbaar maken, laten we de onvermijdelijke discussie maar gewoon niet aangaan”. Dit alles, tezamen met de onherroepelijke biologische band met het ouderlijk nest, maakt dat adoptie niet zonder meer een geweldige oplossing voor een maatschappelijk probleem elders, en een persoonlijke wens hier is.Het is zoals gezegd een complexe materie met veelal verstrekkende gevolgen. Derhalve is het initiatief dat de mensen achter dit nieuw gevormde platform ondernemen, ontzettend goed, maar vooral ontzettend nodig. Ik ben er van overtuigd dat velen geadopteerden hier ontzettend veel steun en wijsheid uit zullen halen. Was het niet alleen al om het besef dat de dilemma’s en problemen waar zijzelf dagelijks mee geconfronteerd worden, kennelijk niet uniek zijn…
-
Beste lezer,Ik heb met interesse naar dit programma gekeken. Ik heb zelf ook 2 Tibettaanse adoptie dochters, die in Kathmandu in Nepal nu naar de Universiteit gaan. Ze zijn allebei begin 20.Alle kosten doe ik rechtstreeks, zonder een instantie. Ik weet dan ook zeker dat alle geld compleet goed besteed wordt.
-
Wat was ook alweer die website van de werkgroep?
-
Dit vind ik echt een moeilijk onderwerp....Wij hebben net een BKA nummer aangevraagd en beginnen dus net een adoptie procedure, ik lees zo veel verschillende meningen.Zoals mensen die geen kinderen kunnen krijgen moeten dat accepteren, hoe kunnen mensen dit zeggen!!! Zelf heb ik meerdere miskramen mee moeten maken en ben dus ook (zeer)ongewenst kinderloos!!! En dit accepteren nee dat nooit, niet zolang er over de hele wereld ook nog zoveel kinderen zijn die hulp kunnen gebruiken.... Niet alleen voor ons zelf maar ook voor "het kind" maken wij deze keuze... Ik zeg niet dat we goed bezig zijn, maar even bedenken waar kinderen die nu in aanmerking komen voor adoptie terecht zouden kunnen komen als adoptie niet zou bestaan??? Denken mensen hier weleens over na???? Een kind wegrukken uit "hun" cultuur is ook niet de bedoeling, zou er alles aan doen om het kind te laten weten waar hij of zij vandaan komt en zeker stimuleren om een rootsreis te maken het liefst meegaan en alles laten zien van de plek waar wij de adoptie hebben moeten regelen. Eigen keuzes maken over de plaats waar het kind wil leven vind ik logisch, ook al is dat in het geboorteland, wij denken maar zo een biologisch kind kan ook de keuze maken om te emigreren... Ons punt is dat we een kind zonder toekomst een toekomst willen bieden, alle liefde willen geven die we niet aan een biologisch kind kunnen geven... En natuurlijk denk ik soms misschien moet het zo zijn dat wij geen biologisch kind krijgen, maar dan zal het ook zo moeten zijn dat wij een kind uit een ander land een leven met veel liefde moeten bieden...Mensen die roepen geef geld aan goede doelen en help zo een kind beseffen niet dat het zo niet gedaan is!!! Adoptie levert ook voor tehuizen in de landen van herkomst een flinke bijdrage, sterker nog zonder adoptie geen tehuizen meer die redelijk functioneren!!! Wel eens goed bekeken hoe zo´n tehuis eruit ziet??? Alle middelen die er zijn komen vaak door giften die ook door adoptie er terecht komen...Ik wil geen moedertje spelen voor een leuk adoptie kind, nee ik wil een moeder zijn!! En mensen die dit niet begrijpen snappen niet hoe het leven in elkaar zit, en zitten zeker niet in een situatie zoals wij...Ik begrijp ook wel dat niet elk adoptie kind blij is geadopteerd te zijn, maar zijn biologische kinderen altijd blij met hun ouders???En tegen mensen die roepen dat in een adoptie de nadruk gelegd moet worden op het belang van het kind raad ik aan om zich eens echt te verdiepen in een adoptie, want het belang van het kind is ten alle tijden het belangrijkste voor een adoptieprocedure... In mijn ogen is het zo: wij willen niets liever dan onze liefde geven aan een kind en zeg nou zelf hoe geliefd kan een kind zijn als er zoveel moeite voor wordt gedaan!! Ik ben in ieder geval blij dat adoptie bestaat en ik denk dat het meerendeel van de adoptiekinderen er net zo blij mee zijn!!!!
-
Zoals ik al eerder gelezen had hieronder "neem" je geen kinderen maar "krijg" je kinderen. Oh ja...biologische kinderen krijg je inderdaad. In afrika bestaat het ook (elder miss ook) dat je er een kind bij krijgt van een overleden broer of zus. Adoptie is een bewuste keuze die veel geld kost. En met voorbeelden als angelina jolie en madonna kun je dus met veel geld dit bewerkstelligen. Kun je met veel geld ook een biologisch kind bewerkstelligen als dat niet gaat....... . Er zijn zoveel aspecten bij adoptie waar geen rekening mee wordt gehouden. Het feit blijft dat het vaak nog een heel complexe zaak is.
-
Als adoptieouders zich schuldig moeten voelen, hoe schuldig zullen de biologische afstandsmoeders dan wel niet moeten zijn? En de regeringen van die landen? En de sociale structuren van die landen en het sociale zorgsysteem? En de instandhouding van de welvaartsverdeling in deze wereld? Zijn wij bereid om een (groot?) deel van onze belastingen en welvaart voor die landen in te leveren? Adoptie blijkt nog steeds een realistische noodzaak te zijn, zowel voor de biologische moeder als het betreffende land. Anders zou het daar niet meer bestaan. Ik verwacht geen dankbaarheid, ik hoop dat door de noodzakeliijke adoptie de kans op een tevreden en hopelijk gelukkig bestaan bij het adoptiekind een stukje groter is geworden. Projektie van je eigen normen en waarden en zingeving mag best, doch in het gegeven dat het een adoptiekind is en dat geldt ook voor het adoptiekind zelf. Bewustwording en ontplooiing van het kind's eigenwaarde kan ook op een andere plek dan de geboortegrond. Als het kind op zijn of haar 18e terug wil naar zijn geboortegrond kan dat, net zoals een biologisch kind dan kan emigreren.
-
Ik wordt echt misselijk van enkele reacties die ik hier lees. Ja. Oh Ja. Wat moeten we toch vreselijk dankbaar zijn, nietwaar?We hebben het toch immers veel beter gekregen? Wat een kortzichtigheid, wat een beperkte zienswijze. En wat wordt er vreselijk voor ons geadopteerden ingevuld. Eindelijk krijgen we een beetje stem door deze actiegroep (hoera voor deze mensen) en dan nog wordt er niets van gehoord door sommigen hier.Nee. Het is niet nobel om een kind op te laten groeien zonder bloedband met haar of zijn moeder. Het is in sommige gevallen een verstoring waar het hele verdere leven mee omgegaan moet worden. Misschien kon het niet anders, misschien was het de enige oplossing - ja. Dat kan allemaal. Maar dat maakt het niet minder zwaar voor sommigen onder ons.Maar daar mogen we niet over spreken blijkbaar - dat schopt teveel heilige huisjes omver - nee - het enige geluid dat van ons mag komen is dat we zo dankbaar zijn. En als we dat niet zijn, dan zijn we rotkinderen (Francis - nou kom nou toch zeg!)Dankbaar? Dat de meesten van ons een natuurlijk vertrouwen, veiligheid en onvoorwaardelijkheid gemist hebben? Maar daarentegen wel geld hadden en een weg om iets van onszelf te maken? We waren al iemand - direct toen we geboren werden - wij hoeven niet gemaakt tot iemand die we niet zijn. Als we toen gewoon hadden mogen zijn wie we waren, onder welke omstandigheden en waar dan ook, dan hadden we nu niet zo'n moeite met zijn wie we zijn.Want ja, wat is geluk? Weten, nee - voelen waar je thuis bent is hier een groot gedeelte van, als je het mij vraagt. En dan is dat misschien in vreselijke omstandigheden. Ja. Dat kan. Maar het dichtbij zijn van je moeder die je herkent, in haar ogen, in haar bloed - dat maakt dat je een heleboel kan dragen.Je hele leven uit logeren? Dat niet.Excuus voor mijn generaliseringen in de we-vorm - het schrijft enkel wat lekkerder.Actiegroep: dank voor het uitspreken, voor jullie energie. En ik hoop dat jullie je niet laten ontmoedigen door de nare reacties van domme mensen alhier of ergens anders.
-
Belangrijk is dat je moeder (ouder) wilt zijn. Maar dat is dus geen vanzelfsprekend gegeven.Iedere ouder hoort uit te gaan van respect voor het kind. Dan krijgt die de kans haar/zijn ouder te respecteren en een eigen identiteit te ontwikkelen.Herinner me een film over een echtpaar uit Canada, hun 2de kindje werd geadopteerd uit Zuid-Amerika. Ze hadden er ALLES voor over (en veel geld). Maar de kleine jongen dronk nog uit de borst van zijn mama (17). Je zag haar strijd, erg jong, geen geld, zoveel liefde te geven. Ze probeerde een brief aan haar zoon te schrijven, maar kon gewoon geen afscheid nemen. Ze moest. Want de afspraken zijn gemaakt en de situatie liet haar geen keus. Met een kleine maandelijkse toelage (van bv het betreffende echtpaar) had deze kleine man gewoon bij haar kunnen blijven. En daar begint het.Waneer de jongen in zijn nieuwe, zogenaamd gespreide bedje, tegenslag zal ondervinden en later dit filmpje ziet. Hoe gelukkig kun je dan zijn/blijven? Als je erachter komt dat je niet helemaal 'vrijwillig' bent afgestaan, maar je ouders dachten je in het kinderhuis op te kunnen zoeken/halen (was ze verteld). In een reguliere Ndlse adoptieprocedure kon en kan dit voorkomen. Ben je een adoptieouder met de beste bedoelingen... Mogen deze kinderen daar alsjeblieft over nadenken! En laten we ze serieus nemen!Dan hoef je je niet persé af te zetten tegen je Nederlandse pa & ma. Die deden, net zo goed als je biologische ouder(s), wat hen het beste leek. Probeer het adoptieouderschap meer te benaderen als een vorm van pleegzorg, je zorgt en houdt van een kind geboren uit een ander, met respect voor dat gegeven. En dan krijgt een meisje uit Korea dus voortaan niet meer de naam Sjoukje van haar zorgouders, ze heeft namelijk al een naam....Veel wijsheid en geluk voor de werkgroep!
-
adoptie gaat ook over confrontaties van de geadopteerde. Voorbeeld: Een kind dat slecht in nederlands is krijgt bijles. Dan zegt de begeleider omdat het kind een niet westers uiterlijk heeft,"spreek je thuis een andere taal"?. Voor een geadopteerde is dit een confrontatie die heel moelijk is. Hij spreekt immers nederlands thuis mogenlijk nog dialect. Als daar niet over gepraat kan worden levert dat problemen in allerlei mate.....
-
Met Caroline eens!Maar goed, hoe kan ik contact krijgen met deze actiegroep?
-
Ik ben moeder van 3 adoptiekinderen die nu resp. 28,28 rn 25 jaar oud zijn. Gelukkig hebben wij de mogelijkheid gehad om de contacten met ouders, broers en zussen van de oudste 2 vanaf het begin te onderhouden. Bij een bezoek bleek, dat er na onze kinderen nog andere kinderen waren geboren in dat gezin. Die zijn allemaal opgegroeid in kindertehuizen. Wij hebben die kinderen ook ontmoet, ze waren toen tussen 14 en 16 jaar oud. Zij hadden ook dat onbestendige gevoel van leegte: nooit de warmte van een gezin gehad, door allerlei verzorgers grootgebracht. Wat hadden zij graag geadopteerd willen worden.Wat ik bedoel: de geadopteerden die met deze moeilijke gevoelens zitten, zij moeten serieus genomen worden en worden gerespecteerd. De vraag blijft echter: wat....als, als, als....Een echt antwoord zal moeilijk gevonden kunnen worden omdat je het niet over kunt doen en omdat je niet weet wat er met je gebeurd zou zijn als je daar was gebleven. Dus ook niet hoe je jezelf dan gevoeld zou hebben.Maar ik denk dat de diskussie niet zou moeten gaan over "eigenbelang of nobele daad" van de adoptie-ouders. Dat is iets te kort door de bocht. Uiteindelijk is iedere kinderwens "eigenbelang".
-
Zou 'Çaroline' haar mening over adoptie - niet zo fijn - misschien ook voor de forumpagina van de volkskrant willen opschrijven? zo ja, heel graag contact: 020-562 2535 of via mailadres hierboven
-
Eens te meer blijkt maar weer dat een kind vogelvrij is. Of het nu geadopteerd is of niet. Hiervan kennen we in eigen land voorbeelden te over van kinderen die bij hun eigen moeder opgroeien en soms gruwelijk aan hun eind komen. Ik denk niet dat de geadopteerden dankbaar moeten zijn omdat ze het anders in hun geboorteland materieel gezien veel minder zouden hebben. De geadopteerden zelf hebben er namelijk niet om gevraagd om geadopteerd te worden, noch om bijvoorbeeld in een land geboren te worden zoals China, waar maar één kind per gezin is toegestaan en zeker geen gehandicapt kind. De kinderen zijn altijd slachtoffer of de dupe van bijvoorbeeld een systeem. Ik ben blij dat er nu eindelijk eens vanuit deze groep een initiatief wordt genomen om alle heilige huisjes van adoptie is zo nobel en kansarme kinderen uit derde wereldlanden krijgen het beter in het westen ter discussie te stellen. Stel maar kritische vragen. Het is maar wat je verstaat onder kansarm en beter. Ik denk dat een kind, in welk land dan ook, het beste af is bij zijn eigen moeder en in zijn eigen cultuur. Hoe je het ook keert of wendt, adoptie uit een andere cultuur blijft altijd hinken tussen twee culturen. Ergens blijft het altijd wringen, zowel voor de geadopteerde als voor de adoptiefouders. Zoals de Engelsen zeggen; Adoption is the second best choice for a child. Een kind dat kort na de geboorte van zijn natuurlijke moeder wordt gescheiden ondergaat een oerverwonding waar beiden, zowel het kind als de moeder, hun leven lang schade van zullen ondervinden. Als dat nu eens erkend gaat worden door alle partijen en meer open over wordt gesproken denk ik dat we al een heel eind op weg zijn.
-
Het is goed dat er een actiegroep is opgericht vanuit volwassen geadopteerden die interlandelijke adoptie ter discussie stelt. Het wordt namelijk tijd dat de discussie zich weer inhoudelijk richt op het belang van het kind en dat het belang van het kind niet als argument gebruikt of misbruikt wordt. Ik vind het prima dat er nog zoveel ongewenste kinderloze echtparen kiezen om op deze manier onvoorwaardelijk een kind te willen krijgen, maar altruistische argumenten in het adoptiedebat zouden ondergeschikt moeten zijn aan de kinderen. Persoonlijk spreek ik me niet uit tegen interlandelijke adoptie, maar zorgvuldigheid en volledigheid rondom de uitvoering van het Haags Adoptievedrag met daaraan onherroepelijk verbonden het Vedrag van de Rechten voor het Kind zijn juist daarom minimaal noodzakelijk. Hiervoor dient de discussie in Nederland (en daarbuiten) dus andersom gevoerd te worden; er is namelijk geen instantie of overheid die namens de adoptiekinderen kan spreken. Laten we dus vooral eerst naar alle verschillende levenservaringen van inmiddels volwasssen geadopteerden luisteren en juist op basis van deze diversiteit aan individuele personen, persoonlijkheden, achtergronden en meningen de discussie opnieuw voeren met wetgevers, (aspirant)adoptieouder s en adoptie-instanties. Zie verder www.petitiononline.com /arierang/p.s.Iedereen in Nederland zou net zo 'dankbaar' moeten zijn als van geadopteerden wordt verwacht; we mogen allemaal blij zijn dat we hier elkaar zomaar even kunnen vertellen wat we vinden bijvoorbeeld. En verder komen niet alle geadopteerden uit uitzichtloze, armoedige, onacceptabele familieomstandigheden; dit verschilt per land van herkomst en per situatie (bijv. de VS, Korea) en het is erg sneu voor de kinderen in NL dat het taboe rondom (de discussie over) binnenlandse (open) adoptie in stand wordt gehouden door jeugd- en pleegzorg.
-
Als adoptie de enige mogelijkheid is voor een kind om op te groeien in een gezin, dan is de vraag of adoptie nobel is of uit eigen belang helemaal niet interessant. Al hebben adoptieouders alleen egoïstische motieven, dan nog kan adoptie voor het kind de beste keus zijn. Dat sluit niet uit dat interlandelijke adoptie moet worden bestreden. Niet door het domweg te stoppen, maar door de oorzaak (armoede, ziekte, geen binnelandse adoptiemogelijkheden) weg te nemen.
-
Beste Caroline,Ik begrijp dat adoptiekinderen het liefst bij hun familie hadden willen opgroeien. En zo moet het ook zijn inderdaad. Maar feit blijft dat deze kinderen zijn afgestaan, dus die mogelijkheid is er helaas niet voor hen geweest. De biologische familie/moeder heeft zelf in de meeste gevallen er voor gekozen dat het kind voor adoptie naar het buitenland gaat (een leven lang logeren zoals jij het noemt). Juist omdat er vaak in het geboorteland geen toekomstmogelijkheden zijn, hoopt de familie/moeder dat het kind het beter zal hebben bij nieuwe (adoptie)ouders. En nee, wat mij betreft hoeven adoptiekinderen daar helemaal niet dankbaar voor te zijn. Het is een lot dat hen is overkomen, net zoals zoveel mensen in hun leven met dingen te maken krijgen die bepalend zijn voor de rest van hun leven. Dat het leven voor adoptiekinderen op sommige momenten zwaar is, dat geloof ik. Daarom moet er ook naar deze actie groep geluisterd worden. Maar het stop zetten van adopties is absoluut geen optie. Kijk naar de overvolle kindertehuizen, waar moeten deze kinderen dan naartoe? In eerste instantie moet er inderdaad naar een veilig plaatsje in het geboorteland worden gekeken. Maar als dat er niet is? Als de armoede te groot is, het kind te oud, of als het kind een handicap heeft en de meeste adoptie-ouders in het geboorteland een gezond kind kiezen? Dan blijft buitenlandse adoptie altijd de beste derde mogelijkheid.
-
Ik heb Donjo op 4-jarige leeftijd op idealistische gronden geadopteerd. Ik had toen al twee eigen kinderen en wilde een kind met slechtere levenskansen een goed leven geven.Donjo is op 34-jarige leeftijd op 31 dec overleden. Hij had toen een moeizaam leven achter de rug, als veelpleger en drugsgebruiker. Iedereen die bij zijn opvoeding betrokken is geweest heeft altijd het beste met hem voor gehad maar heeft vele uren met zijn/haar handen in het haar gezeten.Ik vind dat internationale adoptie niet meet bevorderd moet worden, liefst afgeschaft. Deze mening is niet ingegeven door het feit "dat rijke welgestelde ouders hun kinderwens vervuld willen zien" en dat tegengewerkt moet worden maar door het feit dat "de buitenlanden" in staat (gesteld) moeten worden om hun eigen problemen op te lossen. Donjo zou (ondanks zijn "outcastpositie") in Korea wellicht beter terecht zijn gekomen dan hier in Nederland.Ik wil overigens wel lid worden van dit nieuwe initiatief.Renilde Duif.
-
Het zou ontzettend fijn en bovendien rechtvaardig zijn als mensen die niet geadopteerd zijn of uberhaupt niets met adoptie te maken hebben, gewoon hun ongenuanceerde mening voor hun houden, mensen zoals ''Francis'' zijn echt te kortzichtig, en gewoon om uit te kotsen!!!De wond van een adoptie-''kind'' zal nooit meer helen, en de gevolgen zijn zwaar en levensbepalend. Men kan en mag het kind nooit scheiden van zijn of haar moeder. Als je een kind verwek dan voed je het op, als dat niet mogelijk is dan sterf je er mee in de goot. Beter een kort waardig en veilig leven bij je bloedverwanten, dan 70 jaar met gemis, verlatingsangst en hechtingsproblematiek te leven om een aantal van de zoveel gevolgen op te noemen. Altruïstische adoptieouders zijn per definitie fout en naief, het zegt overigens ook iets over de opvoeding die de adoptieouders hebben genoten.Waar is het moralisme en de ethiek gebleven? Adoptie is per definitie FOUT!!! ik ben benieuwd wie dit met argumenten kan tegenspreken... (ow ja, kom nou alsjeblieft niet aan met ''maar je hebt het hier toch veel beter?'' <wat je niet hebt kan je namelijk ook niet missen>!!!!!!Met vriendelijke Groet,IkHebRecht Van Spreken
-
Na het zien van deze uitzending blijft mij onduidelijk wat deze actiegroep precies wil. Wel is duidelijk dat het een onderwerp is waar de media graag aandacht aan besteedt en veel reacties oproept van geadopteerden en ouders. Reacties vol emoties. Dat is precies wat adoptie is; een brok emotie. Voor geadopteerden, ouders en de biologische ouders, waardoor discussies vaak alle kanten opschiet. Adoptie bezorgt voor alle partijen een levenslange impact. Daar ben ik van overtuigd. Ik ben zelf geadopteerd uit Zuid-Korea en na mijn eerste rootsreis ben ik adoptie gaan zien als een verrijking van mijn leven. Ik voel me dan geroepen om een ander positief geluid over adoptie te laten horen. Als je de processen van hechting, eigenwaarde en zoeken naar identiteit, tot een goed einde hebt kunnen brengen, met vallen en opstaan, kan je misschien ook de toegevoegde waarde zien van adoptie. Wie heeft twee paar ouders? Kan zich verrijken in twee culturen? Zuid-Korea is mijn tweede thuisland geworden. Toch is het goed om kritisch te blijven kijken naar internationale adoptie. Als voormalig correspondent van Zuid-Korea heb ik bericht over de adoptie situatie in Zuid-Korea. Al jaren worden hier kerngezonde babies afgestaan, niet uit armoede, maar uit sociale schande, de moeders zijn ongehuwd. De vraag is waarom gebeurt dit vandaag de dag nog? Omdat er een markt voor is. Vraag en aanbod. De overheid voelt zich (nog) niet gedwongen om dit tegen te gaan. En wat is er erg aan als de vraag vanuit Nederland is gebaseerd uit een lang gekoesterde kinderwens? Natuurlijk moet het belang van het kind daarbij prevaleren. Maar wat is dat, het belang van het kind? En wie bepaalt dat? Ik denk dat het heel belangrijk is de ervaringen en kritische geluiden van de huidige golf volwassen geadopteerden te gebruiken om adoptieprocedures nog zorvuldiger uit te voeren en met betere waarborgen te omkleden.
-
Opgroeien bij je moeder is natuurlijk het mooiste scenario. Maar jullie vergeten wel dat je moeder op het moment van je geboorte niet voor je kon of niet voor je wilde zorgen.En dan kan ik als adoptiemoeder zeggen: ik steun de biologische moeder financieel en dan komt het allemaal goed, maar zo simpel ligt het toch niet mensen. Moeders hebben echt wel goede redenen voor het afstaan van hun kind, dat is toch geen beslissing die ze klakkeloos nemen? Als ik zou besluiten de biologische moeder van mijn kind financieel te helpen, zou het nog jaren duren, als het al lukt en als zij het al zou willen, om haar weer op de goede weg te krijgen zodat ze haar kind kan opvoeden. En intussentijd zijn de belangrijke eerste jaren van hechting voorbij gegaan.Het ligt toch allemaal veel genuanceerder dan de meeste schrijvers hier denken. Mensen, denk toch niet zo zwart-wit. Elke adoptie heeft zijn eigen unieke verhaal. Maar denk ook niet te rooskleurig over wat volgens jou had kunnen zijn, want als dat had kunnen zijn, had je moeder je echt niet afgestaan!Ik heb niet geadopteerd met in mijn achterhoofd dat mijn kind het hier in materieel opzicht beter zou hebben, dat is zo volstrekt onbelangrijk. Niet alle adotiekinderen komen uit de derde wereld . Mijn kind komt uit het welvarendste land ter wereld. Ik heb geadopteerd omdat ik heel graag een gezin wilde worden en omdat er volgens mij bar weinig kinderen gelukkig worden in de pleegzorg in het land waar mijn kind vandaan komt. Ik vind het overigens prima dat er over gediscussieerd wordt, maar ik denk dat het voornamelijk speelt bij de adoptiekinderen die nu volwassen zijn, de generatie na jullie zal in veel meer openheid zijn opgevoed. Bovendien denk ik dat het meer karaktergebonden problematiek is dan adoptiegebonden problematiek. Er zijn tenslotte heel veel geadopteerden die gelukkig zijn. Je kunt je verscheurd voelen omdat je twee culturen in je hebt, je kunt het ook positief keren en je rijk voelen omdat je twee culturen in je hebt en er veel mensen zijn die van je houden. (en dan bedoel ik niet dat je dankbaar moet zijn, want dat vind ik belachelijk). Ook dit is niet zwart wit natuurlijk, misschien heb je het niet getroffen met je adoptieouders en was je wel gelukkig geworden bij andere adoptieouders. Maar dat maakt adoptie op zich toch niet verkeerd?
-
Ik ben erg gelukkig hier in Nederland, heb super lieve ouders!! En ik vind dat er aan een adoptie 2 verhalen vast zitten negatief en positief, als altijd de negatieve kant verteld wordt, moet ook de positieve kant verteld worden.
-
Adoptie kan goed of slecht uitpakken afhankelijk van de omstandigheden. Ik geloof dat je er geen eenzijdig oordeel over kunt vellen. Kinderen kunnen niet kiezen daarom doen volwassenen het wel voor ze, maar aangezien niemand perfect is kan dit ook niet altijd goed aflopen, maar dat blijft niet alleen bij adoptie.Misschien was het wel beter in Korea voor je gedachten maar dan zou je waarschijnlijk wel minder welvarend leven.Het verleden doet er alleen toe wanneer je dat wilt, maar het is vandaag en niet gisteren. Als je goed opportunistisch bezig wilt zijn geef je niet veel om waar je weinig aan hebt, en leef je voor je eigen doelen net zoals menig ander. En ook al vernietig je jezelf, als je nog steeds leeft weet je wel dat je ergens nog niet opgegeven hebt.
-
Ik ben geadopteerd en mijn grootste worsteling zit in het feit dat je dingen niet kunt voorspellen. Ik ben een adoptiekind in een gezin waar ook biologische kinderen aanwezig zijn. Ik merk in concrete situaties dat die liefde voor de echte kinderen puurder is, minder gecompliceerd omdat zij op mijn ouders lijken in hun gedragingen en gedachten en gewoonten. Dat vind ik ontzettend moeilijk. Daar in raak ik mezelf kwijt. Adoptie mag wat mij betreft gerust, maar kies dan bewust voor een leven als ouder die aansluit op de beleving van het kind. Begrijp dat het kind een laagzelfbeeld kan hebben als hij niet dezelfde neus, haren heeft als de ouders. Je faalt als kind altijd, tenminste ik wel. In hun ogen ben ik goedgenoeg. Dat wil ik niet zijn, goedgenoeg, ik wil hun geweldig dochter zijn, even belangrijk als de rest. Ik weet nu dat ik met mijn ouders niet zal hebben, wat de rest uit het gezin wel heeft met mijn ouders. En dat ik verdriet. Het verdriet wat ik hen nooit zal uitleggen, omdat ik loyaal aan ze ben.
-
Ik houd niet van meningen waarin anderen zeggen dat geadopteerden in hun handen mogen wrijven omdat ze geadopteerd zijn en het dus goed hebben. Dan spreek je geadopteerden aan op waar ze niets aan kunnen doen. Een adoptie is in die zin gelijk aan een geboorte. Het kind wat er is, doet zelf niets aan zijn komst. Daar zorgen anderen voor. Het feit dat het er is, geeft het recht om er voor te zorgen. Geadopteerden kinderen in een goed land als nederland, hoeven niet blij te zijn, niet blijer dan elke andere nederlander. Omdat zij net zo hard zullen leren en werken als iedereen. Adoptiekinderen hebben zelfs recht op veel begrip voor hun situatie. Want adoptie houdt je bezig, op veel momenten dat je anderen niet kunt uitleggen welke hinder je ondervindt aan het geadopteerd zijn. Niemand die op je lijkt, en daarin dus altijd falen.
-
" Adoptie gaat niet per se gepaard met ernstige problematiek of een stoornis. Een kind afstaan ter adoptie, een kind adopteren of als kind geadopteerd worden is echter wel een factor die de levens van alle betrokkenen bepaalt."(De Leeuw & Van Tuyll, 1997) Laten we dat als uitgangspunt nemen en dan kijken wat we weten (onderzoek), ervaren (geadopteerden, adoptieouders, afstandsmoeders) en doen (uitvoeren, hulpverlenen). Als we die drie zaken nou eens naast elkaar zetten, met alle voors en tegens dan krijgt de discussie misschien eindelijk de nuancering die nodig is en kunnen verbindingen gelegd worden in plaats van stellingen ingenomen. Adoptie is nooit eenvoudig: een kind afstaan is een van de moeilijkste beslissingen die een ouder(paar) kan moeten nemen, afgestaan zijn is een feit waar geadopteerden niet omheen kunnen (met een mooi woord leren 'masteren), geen kinderen kunnen krijgen doet ook pijn (circa 90% van de adoptieouders is primair of secundair ongewenst kinderloos), kiezen om te adopteren is ook niet eenvoudig. Adoptie is complex, een eenvoudig ja of nee is niet te geven en het is al helemaal niet te voorspellen voor individuele kinderen en hun geboorte- en adoptiefamilies hoe het zal gaan. Laten we dat erkennen en laten we bescheiden zijn als westerse wereld: niet elk kind is hier beter af, hoe graag we dat ook willen en hoe goed het ook allemaal bedoeld was. Luisteren naar elkaar en de dialoog aangaan met mensen zoals deze volwassen geadopteerden. Kennis (wetenschap) ervaring (geadopteerden, ouders op afstand en adoptieouders) moeten niet met elkaar in competitie raken. Ze zijn complementair. In de verbinding en dialoog zit de kracht. De kracht die nodig is om adopties -gegeven alle kanttekeningen - zo goed mogelijk te laten zijn. Voor iedereen. Pleidooi in dezen is dan ook geen stelling te nemen maar te luisteren wat geadopteerden, afstandsouders en adoptieouders nodig hebben. Dit zou je vervolgens uitgangspunt moeten laten zijn voor de zorg. Omgeef adoptiekindere met betere zorgmogelijkheden, netzoals je pleegkinderen omgeeft met zorg. Adoptiezorg. Vijftig jaar na de wettelijke start van adoptie in Nederland is het daar wel zo ongeveer tijd voor....Met groetAnneke Vinkehulpverlener/onde rzoekergespecialiseerd in adoptie en pleegzorg.
-
Hallo Ben je koreaans geadopteerd en wil jij je mening laten horen en zorgen dat er beleid op wordt gemaakt. Of wil je eens een keer contact met andere koreaans geadopteerden (15+), kijk dan eens op onze site: www.arierang.nl en meld je aan!!!!Groeten Milou van Udensecretaris
-
Via de site van Arierang kwam ik achter de recente uitzending omtrent (interlandelijke) adoptie. Zelf als geadopteerde, getrouwd met een geadopteerde uit hetzelfde moederland en momenteel woonachtig in dat land gaan mijn tenen krommen bij een aantal ongenuanceerde uitspraken. Zelf noem ik me een prototype van een 'geslaagde geadopteerde'. Volledig geadapteerd, met een Nederlands leven waarin ik veel heb waar ik waarschijnlijk nooit van had kunnen dromen in Korea. Opgegroeid bij ouders en verdere familie die heel veel van me houden en me niet willen missen. Maar ook zonder heel veel waar ik nu samen met mijn man en ('volbloed Koreaanse') kinderen naar op zoek ben. Naast het feit dat ik naar mijn onbekende oorsprong op zoek ben (ik zeg altijd dat mijn identiteit gebouwd is op een zwarte leegte) zijn we ook op zoek naar herkenning. Herkenning van onze cultuur en eigenaardigheden die nooit geplaatst konden worden. Ik merk nu in ons moederland dat veel dingen hier kloppen voor ons. Dingen die benoemd kunnen worden, maar veel meer nog zaken die puur gevoelsmatig zijn. Ook al heb ik hier veel beperktere, materiele omstandigheden om te wonen en te leven dan in Nederland. In mijn hart doet het altijd pijn als ik aan mijn adoptie denk. Niet omdat ik een verwend kind ben die ondankbaar is naar haar adoptieouders, mijn loyaliteit gaat heel ver. Dat aangeprate schuldgevoel door buitenstaanders is iets waar ik ook mee heb moeten leren leven in Nederland aangezien mij ook , zelfs door wildvreemden, is verteld dat ik zeker wel dankbaar was omdat ik het anders zo slecht zou hebben gehad. Nee, die pijn heeft te maken met de onmacht om mijn eigen plek te kunnen vinden waar ik me kan spiegelen en daardoor mijn eigen waardige identiteit kan ontwikkelen. Die spiegel bestond voor mij uit het ideaal van blonde haren en blauwe ogen, zo overvloedig aanwezig om me heen, dat ik mijn eigen spiegelbeeld niet vond kloppen en mezelf lelijk vond. Mensen die gemakkelijk 'grapjes' in jouw bijzijn kunnen maken over Aziatische mensen zonder te beseffen dat ze jou en jouw oorsprong hiermee ook omlaag halen. Maar ook heel veel pijnlijke, ondoordachte opmerkingen.Onder andere door Arierang en het ontmoeten van anderen met dezelfde pijn en verhalen maar ook trots op hun geboorteland heb ik mezelf geleerd 2 werelden te combineren in mezelf. Het huidige wonen in Korea geeft mij en mijn gezin nog meer kennis en trots mee over mijn land. Voor het opvoeden van mijn kinderen vind ik dat heel belangrijk. Want ik wil hen helpen zichzelf met hun uiterlijk beter te kunnen plaatsen in de wereld waarin zij opgroeien. Door mijn kinderen zie ik interlandelijke adoptie nog meer als iets dat door mijn ziel snijdt. Naast het feit dat je eigen kinderen de leeftijd krijgen van het moment dat mijn man en ik gescheiden werden van onze Koreaanse familie en we de pijn gaan voelen die zij moeten hebben doorstaan en nog steeds voelen, merken we het aan onze kinderen dat we ons adoptie-verleden nooit kunnen vergeten. We hebben ergens anders onze oorsprong liggen. Wat betreft de mogelijkheid van remigreren, ons gevoel heeft niets te maken met een nieuwe toekomst te willen opbouwen in een ander land wat speelt bij emigreren, niets te maken met weer willen wonen in ons geboorteland waar we mooie herinneringen hebben opgebouwd waar we naar gterug verlangen. Dus een opmerking als 'gewoon emigreren' slaat in dit geval als een tang op een varken. Wat zijn onze mogelijkheden in een land waar we geboren zijn maar niet de taal meer van spreken, waar de mensen ons niet kunnen plaatsen omdat we Koreaans lijken maar niet zijn. Als het een land was met een cultuur en taal die verwant was aan Nederland zouden die mogelijkheden er misschien zijn. Maar Nederlandse identiteit en Koreaans uiterlijk zijn niet gemakkelijk te combineren tot een geaccepteerd geheel. Zeker wat betreft Korea. De adoptieproblematiek in Korea ligt o.a. cultuurgebonden en heeft te maken met meer dan slechts niet voor je kind kunnen zorgen. Door de vraag naar adoptiekinderen heeft het land altijd de mogelijkheid gehad deze problematiek van het bord te vegen om daarna hun schaamte te verbergen. Ik ben blij dat er een discussie opengebroken kan worden waarin meer geluiden te horen zijn dan de idealistische jubelverhalen of intens schrijnende levensgeschiedenissen. Een gevoelig onderwerp als adoptie heeft juist zeer genuanceerde vertolkers van meningen nodig die anderen uit de adoptiedriehoek niet onnodig op het hart trappen.
-
BreekbaarAls een expresstuk werd je aangevlogenbestemming een nieuw moederlandpostbode breekbaar s.v.p, niet smijtenvol overmoed pakten we je handde blanco doos geslotendaarbinnen kostbaar porseleinde zegels leken ongebrokendaarbinnen kwetsbaar porseleinde inhoud schijnbaar seladonleek onbeschadigd maar zwak en teerhet glazuur werd langzaam craqueleje sloeg je ogen vaker neerde haarscheurtjes werden barstenhet zuur van je prille verledenvrat zich naar binnen trok een voorlangzaam werd je verleden hedenhet verleden uit je verre vaderlandprobeerde je te ontkwijkenvastberaden vooruit kijkend met maar een doelherinneringen moesten wijkendie strijd te zwaar om alleen aan te gaan probeerde je te strijden alleenals een dapper krijgerje dulde niemand om je heen gekramd, geniet en dichtgenaaidde barsten in je zielen ondanks balsem, zalf en cremehet bleef je achilleshielAnneke HermansHierin ontbreken op verschillende plaatsen de accenten , jammer genoeg lukte het me niet die hier in te voegen: op craquele, een doel en op cremegroet, Anneke Hermans
-
Een uitzending die indruk maakt. Over het thema adoptie is inderdaad het laatste woord nog niet gezegd. In tegendeel, het begint pas. Ik heb weer eens met verbazing naar een aantal uitspraken geluisterd. Zoals het volgende van Hals Walekamp: "Er zijn bepaalde gebruiken in een land. Kinderen vallen daardoor buiten de boot en moeten geholpen worden. En adoptie is een mogelijkheid om die kinderen te helpen." Eerlijk gezegd krijg ik hier een beetje koude rillingen van. Je hoeft geen psycholoog te zijn om de directe en indirecte gevolgen die deze redering op kinderen heeft, in te schatten. Stel je toch voor dat je adoptieouders eigenlijk hulpverleners zijn en dat je altijd dankbaarheid moet tonen aan deze 'redders' in nood. Stel je voor dat je niet, netals ik, een keer tegen je moeder kan schreeuwen "ik heb er niet om gevraagd om geboren te worden." Stel je toch voor dat je meer dan de gemiddelde mens een succesverhaal MOET zijn want anders is de hulpverlening niet geslaagd. Deze wisselwerking is te plaatsen in een breder maatschappelijke context. Je vindt deze houding ook terug bij professionele en vrijwillige hulpverleners die zich bijvoorbeeld bezig houden met vluchtelingen en andere migranten. Vluchtelingen moeten ook altijd deze houding van dankbaarheid aannemen. De hulpverleners zijn vaak boos als zij dit niet tonen. Het laatste woord is nog niet gezegd. De eerste wezenlijke discussies zijn los gemaakt. Ik ben benieuwd hoe ' het gesprek' hierover verder verloopt.
-
Maar hoe zit het dan met kinderen die op een oudere leeftijd geadopteerd worden? Officieel mogen kinderen van 6 jaar of ouder niet geadopteerd worden. Ik ben zelf geadopteerd toen ik 5 jaar en 8 maanden oud was. Mijn broer is geadopteerd toen hij 3 was en herinnert zich niets meer van het hele proces. Ik daarentegen kan me nog heel veel dingen herinneren. Maar toch blijven er zwarte gaten. Met welke reden mijn moeder mij ook heeft afgestaan, ik vraag me af of er dan ook iemand over na heeft gedacht wat betreft mijn leeftijd. Soms wilde ik ook dat ik me niks kon herinneren want dat had een stuk minder vragen naar voren gebracht. Ik voel me niet verplicht om van mijn adoptieouders te houden als mijn echte ouders. Dat zou ook een beetje raar zijn. Het zit in de mens zijn natuur om van zijn verwekkers te houden maar dat zijn de adoptieouders niet.
-
Ik ben een Nederlandse in de VS woonachtige aspirant adoptie moeder. Ik zal verder niet teveel op ons persoonlijke adoptie verhaal ingaan, maar ik wil wel iets kwijt over internationale adoptie (vaak de enige weg voor ongewenst kinderlozen om ouders te worden) versus pleegzorg. Hier in de VS worden kinderen, als de ouders na een aantal kansen hun leven nog steeds niet op de rij hebben, dwz de verwaarlozing of mishandeling blijft doorgaan, of als ze meer dan 22 maanden in de gevangenis hebben doorgebracht, ter adoptie opgegeven. Zelf ben ik daar een voorstanden van. Je haalt kinderen niet weg uit hun eigen land en cultuur, ze kennen hun biologische roots, het hele adoptie proces wordt gesubsidieerd door de overheid, en ze worden niet zelden geadopteerd door familie leden of kenissen. In Nederland zitten duizenden pleegkinderen tevergeefs te wachten op pleeggezinnen. Bijna niemand durft deze kinderen op te nemen, En dat is begrijpelijk; ze hebben vaak een traumatisch verleden, maar de grootste reden is denk ik het idee er na een paar jaar weer afstand van te moeten nemen.Dan gaan ze of terug naar hun ouders, en de problemen beginnen opnieuw, of naar het volgende pleeggezin. Aangezien het heel wat voeten in de aarde heeft voordat een kind in Nederland uit het gezin wordt geplaatst, kan men er denk ik wel van uitgaan dat de meeste pleegkinderen niet bepaald het beste af zijn bij hun biologische ouders, als het gaat om het vormen van een stabiele basis in het leven. Dat het zogenaamd in het belang van het kind is om als hoofddoel het behouden van de binding met de biologische ouders te behouden, begrijp ik niet helemaal.Vaak heeft dit alleen maar tot gevolg dat het kind tot zijn 18e eigenlijk nergens thuis hoort. Zou men in Nederland de biologische ouders niet eindeloos tegemoed komen, maar ook overgaan tot het plaatsen van pleegkinderen voor adoptie, in gevallen waar de kans dat de biologisceh ouders het ooit nog voor elkaar krijgen hun leven te beteren erg klein is, zouden vele kinderloze echtparen op deze manier hun kinderwens kunnen verwezenlijken, en de problematiek binnen ons eigen land van kinderen die een stabiele basis zoeken, gedeeltelijk opgelost kunnen worden. De grootste reden dat ongewenst kinderloze paren niet aan pleegzorg willen denken (en ik spreek uit ervaring), is dat zij na de lange weg van verliezen, die zij al achter de rug hebben, het idee om ook weer afscheid te moeten nemen van een eventueel pleegkind niet aan kunnen. En ouders die al kinderen hebben, zullen niet zo snel aan pleegzorg beginnen, uit angst voor het effect dat het opnemen van pleegkinderen met al hun bagage op hun eigen gezinsleven zou kunnen hebben. Vanuit het pleegkind is het leven in de eeuwige onzekerheid waar je zult opgroeien en bij wie je nu eigenlijk hoort volgens mij het meest beschadigende wat een mens kan meemaken. Een vriendin van mij heeft al 6 jaar een pleegkind, waarvan de moeder zwaar geestelijk gestoord is, en het kind nooit zal kunnen opvoeden. Toch zal zij, ondanks dat zij inmiddels van het kind houdt als ware het haar eigen kind, nooit de adoptie moeder van dit kind kunnen worden. Het kind zelf is van baby af aan bij haar in huis, en kent geen andere moeder dan mijn vriendin. Het zou naar mijn mening een postieve stap zijn, het Amerikaanse model in ieder geval gedeeltelijk over te nemen. Ik heb er weinig illusies over dat dit ooit zal gebeuren, maar het zou het wachtlijsten probleem van buitenlandse adopties kunnen verkorten, en een aantal problemen die hieruit voortvloeien, zoals culturele identiteit, kunnen aanpakken. Niet in alle gevallen, maar in die gevallen waar duidelijk is, dat de situatie waarin het kind zich thuis bevindt, dusdanig slecht is, dat er weinig of geen hoop is op verbetering, en het kind dus tot zijn 18e zal blijven pendelen van pleeggezin naar pleeggezin. In dez gevallen zou ik adoptie een betere oplossing vinden, voor zowel het kind als de pleeg ouders. Het is jammer dat mensen de lange en dure buitenlandse adoptie procedures moeten aangaan, terwijl er in ons eigen land zoveel pleegkinderen zitten te wachten op een deifintieve veilige basis, die zij onder de huidige omstandigheden nooit zullen krijgen.
-
Ik heb de uitzending bekeken. Ik vind het goed dat iedereen zijn eigen menig heeft. maar waar mijn adreline erg van gaat stijgen is het feit dat mensen zeggen dat we dankbaar moeten zijn dat we als adoptanten naar nederland zijn gehaald. natuurlijk ben ik dankbaar voor het feit dat ik hier nu leef maar dat neemt niet weg dat ik graag opzoek ga waar ik vandaan kom en wie mijn ouders zijn.Iedereen weet dat in de eerste levenjaren van een kind belangrijk is om warmte en liefde te krijgen. Iedereen weet dat men het geboren kindje als eerste op de buik van de moeder word gelegd om de band aan te gaan omdat het kindje dat nodig heeft.Als dat niet gebeurd zal een kind altijd een beetje beschadigd blijven.En probeer je eens te verplaatsen in een ander.. De 1 heeft het wel nodig en de andere niet! Maar niemand te wereld heeft het recht om mij tegen te houden om op zoek te gaan waar ik vandaan kom. En dat heeft niets te maken met ondankbaar zijn naar mijn adoptie ouders.
-
eey ik ben het helemaal eens met kim..we zijn dan nu wel in NL, en hebben een goed leven, lieve familie, leuke, lieve vriend, lieve vriendinnen en vrienden, maar kwil toch wel heel graag op zoek naar mn biologsiche familie, en dat is helemaal niet dat ik ondakbaar ben ofzowe..maar gewoon om te weten waar ik vandaan kom
-
Adoptie Een baby, een kind Geadopteerd door twee lieve mensen Die eigenlijk niets anders wenste Dan een kind voor hun zelf Maar we zien en horen het steeds vaker Dat ook deze veelal ogenschijnlijk lieve mensen Enkel een kindje wenste om zelf blij te zijn Niet verder dachten aan de gevolgen Die er ook voor hen zouden komen en zijn Veel werd er verzwegen Veel werd er gelogen Hoe groter de leugen Hoe groter de pijn Let wel dat niet alle adoptie ouders zo zijn Het kindje word ouder Voelt dat er iets niet klopt Dan komt de dag, en zal het willen weten Waar het echt vandaan komt En waar de biologische ouders zijn Het kind had toen geen keuze Was toen nog te klein Toen men het afstond Werd meegenomen naar den vreemde Maar na jaren, komt toch het gemis Komt het verdriet, komt de behoefte En zal het gaan zoeken Om te vragen waarom? Waarom, het werd afgeven Waarom men het verliet Zoveel pijn, zoveel verdriet En dan vaak nog maar die ene wens Op zoek naar de biologische ouders Dat is de realiteit Wij mogen blij zijn dat ze er nog zijn Die veelal lieve mensen, die adoptie ouders Die goed en eerlijk voor deze kinderen zijn Maar toch zouden deze kinderen Veelal het beste Bij de biologische ouders thuis zijn Want vaak worden zij ter adoptie afgeven Niet om dat men ze niet wilde Maar uit armoede, oorlog, of ander gevaar en/of pijn Zij dachten niet aan zich zelf Maar wilde dat hun kinderen veilig zijn Konden overleven en genieten En daar moet je een echte ouder voor zijn Zou het daarom niet beter zijn Om ze te adopteren, op afstand En de ouders te ondersteunen met geld en goederen Zou dat niet een oplossing zijn Gr J.Aalders
-
als u het een gezwam vind moet u toch even beter nadenken voor u zulke uitlatingen doet.
het als ik uit eigen ervaring spreek vind ik dat we misschien arm waren geweest maar wel meer ontwikkelde sociaal gevoel hadden gehad dan in nederland
veel adoptie kinderen hebben aanpassings moeilijkheden en komen daar moeilijk uit.
en hier heeft en adoptie ouder en kind
het heel moeilijk mee dus 2 slachtoffers
het adoptie kind en de adoptie ouders
en niet te spreken over de kinderen die
het nederlandse tempo kunnen bij houden
ik bedoel werk tempo dus in de hulpverlening terecht komen?
ect ect
dus zint eer men begint !!!!!!!!!
-
Wat een onzin, waarom zou je überhaupt dankbaar moeten zijn voor iets waar je niet om gevraagd hebt, moeten onze biologische kinderen ons dankbaar zijn?
Nee?
Dan adoptiekinderen ook niet
Er zijn natuurlijk altijd mensen die wel vinden dat kinderen dankbaar moeten zijn voor het feit dat ze op de wereld zijn gezet maar denk even na, mensen nemen kinderen ten allen tijde voor zichzelf!
Even jezelf een spiegel voor houden en wat minder met je belerende vingertje naar adoptiekinderen wijzen!
-
Ongelovelijke echt ongelovelijk. Door jullie reacties ben ik zo blij dat ik de luxe heb om te Reizen. "meneertje die zegt dat we geen kans hebben gehad in Korea" bent u er wel eens geweest?? bent u wel eens in China, Japan geweest? heeft u wel eens met een koreaan gesproken, het eten geproeft? Het beeld dat "wij" het zoveel beter hier hebben is zo krom. Korea is het mooiste land wat er is, daar voel ik mij thuis, daar word ik niet uitgescholden op straat, daar ben ik compleet. Daar pas ben ik er trots op dat ik spleetogen heb en zwart haar. Mijn ouders hebben altijd heel hard geschreeuwd dat ik blij moest zijn dat ik in Nederland ben opgegroeid, totdat ik in Korea kwam en zag wat voor kansen je daar hebt. Het is het meest vooruitstrevende, hippe, moderne Aziatische land wat ik ken. Kinderen worden daar op handen gedragen. het feit dat het meerdendeel van de mensen het niet onder ogen wil zien dat het best wel een beetje apart is om een kindje uit het oosten te halen en dan maar te denken dat het allemaal goed komt is uiteraard een beetje naief. Maar ik snap het wel: het enige wat ik kan zeggen is: zo'n Nederlandse reactie, ga eens reizen.
-
Gelukkig hebben wij het anders getroffen.
Wij zijn pleegouders van een jongetje van 8 jaar, die nu ruim een jaar bij ons in het gezin woont.
Contact met zijn wewrkelijke moeder is goed, maar moeder weet ook dat de opvoeding van haar zoon niet kan door haar omdat ze daar te zwak voor is ,( ex verslaafde moeder).
Om de wirwar van vragen regels en ieder jaar terug keerende ellende van rechtzaken van buro jeugdzorg en pleegzorg te vermijden om ieder jaar weer verlenging van OTS aan te vragen, hebben wij met moeder afgesproken dat ze ons pleegkindje, dus haar kind, vrijwillig ter adoptie aanbied, en dat wij de adoptie ouders worden.
Zo blijft het contact tussen kind en moeder goed, zijn we allemaal verlost van alle papierwerk , en het gaat om een normale adoptie, ( dus geen volle adopie) , wat wij als adoptie ouders juist niet willen om de band met moeder en kind zo goed mogenlijk aan te sporen.
Misschien is het wel een idee voor meerder om eens in ons eigen straatje te kijken voordat we duizende kilometers gaan vliegen voor een kindje.
Ook normale adoptie , met het oog voor het welzijn van het kind , en de band met bloedverwanten moet toch te denken geven.
zomaar een reactie, staat enigsinds los van discussie hier, maar wilde het toch melden.
-
Beste Kim, jouw (adoptief)ouders hebben altijd hard geschreeuwd , schreef je, dat je dankbaar moest zijn hier in Nederland op te groeien. Jammer en een "beetje dom" dat ze dat gedaan hebben. Door omstandigheden ben je dus hier terechtgekomen. Ook veel mensen die in Nederland, of waar ook ter wereld, terechtkomen in het gezin van hun biologische ouders, zijn daar niet altijd gelukkig mee. Denk aan armoede, is ECHT niet leuk als je ouders van de bijstand moeten leven of dat je mishandeld of verwaarloosd wordt. Je moet dit niet zien als een soort van troost en je zult zeggen: "ja maar, díe zitten tenminste bij hun biologische ouders". Armoede hier in het westelijk deel van de wereld is een andere armoede dan die in die landen waar de adoptiekinderen vandaan komen. Dat kun je niet vergelijken. Toen ik Nepal bezocht liepen daar kleine peuterkindjes in een vies gescheurd T-shirtje en verder in hun blote niksjes over straat. Meestal bedelend. Ondanks alle verdriet over het feit dat je bent gescheiden van je biologische ouders en het nu moet doen met deze leefomgeving zou ik je willen zeggen, maak zelf iets moois van je leven. Alleen jij hebt dat zelf in de hand. Succes!
-
Wie zijn wij dat we het beter weten dan een ander.
Wie zijn wij dat wij kunnen bepalen wat goed is voor een kind van een ander.
Wie zijn wij dat wij kinderen mogen deporteren.
Adoptie is niet van vandaag of gisteren. Adoptie is individueel en ook massaal. Adoptie is een mooi woord voor kinderroof. Adoptie heeft landen als Australie en Engeland in het verleden in grote verlegenheid gebracht. Hedendaagse adoptie is vaak crimineel geregeld en neemt soms vormen aan zoals we die in de bio-industrie aantreffen.
Adoptie ligt gevoelig.
Adoptie is ook meestal het gevolg van een kinderwens, een natuurlijke menselijke drang die we niet altijd helemaal onder controle hebben.
Adoptie is een niet meer weg te denken industrie. Er is veel mee te verdienen. Misbruik over vele ruggen, ook die van adoptie-ouders. Adoptie is leed, pijn, misbruik. Adoptie is als sex. Sex is ook mooi en lekker. Doch meestal alleen voor de consument. Zoals bij adoptie zit daar ook veel pijn, leed verdriet, dwang, macht en overmacht achter. Hoe haal je dit soort zaken uit de criminaliteit? Ben bang dat dit nooit gaat lukken.
-
Voor Wim Pierie. U spreekt over "adoptie is een mooi woord voor kinderroof". Kijkt u er de grote Van Dale eens op na. Daar staat NIETS over roof bij de uitleg van het woord adoptie en hoe je dit uit de criminaliteit kunt houden? Gewoon de legale weg bewandelen. Door dit soort woorden, kinderroof, criminaliteit, te gebruiken worden die kinderen/mensen die werden geadopteerd niet geholpen. Beetje boel dom, jammer.
Verder in deze uitzending
De Belgische prins Laurent is vandaag gedagvaard als getuige in het
proces over fraude bij de Belgische marine. Volgens justitie zouden
enkele honderdduizenden euro's besteed zijn aan de prinselijke
villa in Tervuren. Hoe is de dagvaarding verlopen? En heeft de
Belgische monarchie nog wel toekomst? Een live verslag vanuit
Hasselt. Lees artikel
Gekke natuurverschijnselen en uiterst zachte weersomstandigheden in
januari. Is de natuur in de stress door de hoge temperatuur? Wat
betekent de temperatuurstijging voor dieren en planten? En
verandert het klimaat niet altijd? EénVandaag ging op onderzoek
uit. Lees artikel
Gerelateerde items
Gerelateerde weblogs
-
Meest bekeken
-
Laatste reacties
-
item
Einde missie Uruzgan
Het is het niet waard geweest. Het heeft o.m. 24 doden en een aantal… lees meer
-
item
Militair revalidee…
Een echte marinier... liever gisteren dan morgen weer kunnen lopen. … lees meer
-
item
Militair revalidee…
Gewoon een TOPPER. Hoop dat defensie hem niet laat stikken. Respect … lees meer
-
item
Gedogen op rechts?
Ik ben de mening toegedaan dat men het in deze coalitievorm moet pro… lees meer
-
item
Hoeveelheid plankt…
mooi gesproken Joga ik sluit me in zijn geheel bij je aan . lees meer
-
De week van....
+
Aan de keukentafel
? Gadget