Thema-uitzending medische fouten
Na een operatie bleef bij een vrouw een gaasje achter in haar buik. De klachten die zij kreeg, werden door de behandelend specialist afgedaan als een psychisch probleem. "Het zit tussen uw oren", kreeg ze te horen. Verpleegkundigen vertellen over hun ervaringen met fouten én over het nieuwe meldsysteem voor artsen en verpleegkundigen in ziekenhuizen dat in januari 2008 wordt ingevoerd.
Discussieren over dit onderwerp
kan in ons
forum
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Het lakoniek reageren door artsen op klachten van een patiënt na een ingreep waarbij er iets in het in het lichaam van de patiënt achter blijft, komt helaas nog erg veel voor. Het is als arts tegenover de patiënt maar al te makkelijk jezelf er met een jantje van leiden vanaf te helpen door te zeggen het zit tussen de oren. Ik zie deze artsen als mensen die er totaal geen behoefte hebben om de patiënt als serieus te nemen. Het lijkt mij dan ook niet meer dan normaal dat dit soort artsen na een gemaakte fout waar geen aandacht aan gegeven wordt, ten alle tijden verantwoordelijk wordt gehouden voor de gevolgen die uit de gemaakte fout voortvloeid en hiervoor vervolgd moeten kunnen worden met als doel deze artsen op een lijst te plaatsen als onbetrouwbaar. Ik ben ervan overtuigt, dat dit een doeltreffend effect zal hebben. Wand bekent staan als niet betouwbaar zijnde, daar zal geen enkele arts behoefte aan hebben. Tevens ben ik mijzelf er van bewust dat dit een harde maatregel is, maar je zal tog een keer ergens moeten geginnen.
-
bij mij werden bij twee operaties fouten gemaakt , de tweede operatie heeft volgens het zkh echter nooit plaatsgevondenik kreeg de meest "vreemde" klachten dit duurde dik twee jaar war ik niet serieus genomen werdpas nadat ik naar belgie ben gegaan bleek alle klachten verklaard , ik had een hersenbeschading "waarschijnlijk" door een anestesie foutbij het opvragen van het dossier bleek dat de arts de eerste keer links en rechts verwisseld had , de tweede operatie is totaal verdwenen , is echter wél gedeclareerd bij het ziekenfondsverder klopt van mijn dossiers in het ziekenhuis en bv uwv ook niet veel , twee mensen met de zelfde achternaam en geboortedatum gaat hum duidenlijk boven hun pet
-
niet alles gaat zo negatief als in uw uitzending.ik ben zelf slachtoffer van zo'n medische missertoen ik klachten kreeg werd er direkt alle noodzakelijke onderzoeken gedaan en zo kwam het operatiegaas zichtbaar.de desbetreffende arts heeft zelf de klacht bij de direktie neergelegd.dit is dus een heel ander verhaal
-
In 1964 kwam ik met een geleende bromfiets onder een tram terecht schedelbasis, 2 maanden in coma gebroken ribben en been waren hier o.a. het gevolg van . Mijn been is professorisch gezet met het gevolg dat het nu nog scheef staat Er werd gezegd dat ze dat later medisch opnieuw konden breken om het vervolgens recht te zetten Dit hielden ze zo lang vol dat ik op eenb gegeven moment een klacht indiende bij de verzekeringsraad en daar werd mij gezegd dat het inmiddels verjaard was Later kreeg ik van meerdere ziekenhuizen te horen dat de procedure te riskant was , nu ben ik 60 en klrijg geen schadevergoeding voor deze mnedische fout. Kan ik hier nog iets aan veranderen?
-
ik adviseer ten eerste iedereen om zijn eigen medische gegevens bij te houden. Altijd kopieën vragen! en ten tweede een verklaring op zak te hebben waarin je je famile en vrienden machtigt om bij vermeende fouten of overleijden inzage te geven in al je medische gegevens en gevolgde behandelingsmethode teneinde de fouten boven tafel te krijgen en de veroorzaker te laten vervolgen. Te vaak wordt met privacy regels voorkomen dat het recht zijn loop heeft.
-
Ik heb in oktober een niertransplantatie ondergaan, ik was de ontvanger, en mijn zoon was de donor.Bij de operatie van mijn zoon ging er iets mis met het gereedschap dat de chirurg gebruikte, en daardoor werd het bloedvat van de nier dusdanig beschadigd, dat er al gelijk een gedeelte van de nier afgestorven was, mede daardoor, weet ik nu na 5 maanden nog niet of de nier functioneerd, en dat geeft een emotionele en psychise druk, bij mijn zoon, en bij mijzelf.Wel moet ik zeggen dat de chirurg eerlijk heeft gezegd wat er gebeurt is, en alles heeft gedocumenteerd.Ik heb een brief geschreven naar het ziekenhuis, om de leverancier van dat apparaat aansprakelijk te stellen, maar tot nu toe weet ik nog niets, de zaak is in behandeling Is het gebruikelijk dat dit zo lang moet duren, want het maalt iedere dag in mijn hooftDank uD stoutjesdijk0641040042
-
het is van belang te melden dat artsen en verpleegkundigen al de wettelijke plicht tot melden van ernstige medische fouten hebben, op basis van art 4a Kwaliteitswet zorginstellingen. Ze hebben ook de wettelijke plicht om patiënten te informeren over medische fouten, op basis van de Wet Geneeskundige Behandlings-Overeenkom st. Er is sprake van ernstige onderrapportage. Dit stelde de Inspectie Gezondheids-zorg al vast in 2004. Dus artsen en verpleegkundigen moeten zich gewoon aan de wet houden. Het O.M. moet een actief beleid voeren, zoals ze dit ook willen doen bij het nalaten van melden van kindermishandeling.Let wel: er worden ca 16.000 ernstige medische fouten in Nederland per jaar gemaakt bij ziekenhuisopnames zie www.ieu-alliance.org en www.sin-nl.org.De KNMG artsen organisatie heeft ca 33.000 leden. Dit betekent dat per jaar 1 op de 2 artsen een ernstige medische fout, met dood of invaliditeit, maakt. Het is de hoogste tijd voor zorgvuldige registratie, onderzoek en preventie van medische fouten, alsmede maatregelen tegen disfunctionerende artsen. Je zal als patiënt maar in hun handen vallen....sophie hankes, voorzitter Slachtoffers Iatrogene Nalatigheid en IEU-alliance
-
Wie kan mij vertellen wat er anders is aan het "nieuwe meldsysteem" ten opzichte van het "oude"nog steeds in gebruik zijnde FONA formulier waarbij je incidenten en bijne incidenten in de zorg kunt melden? Alles wordt eraan gedaan om de kwaliteit van zorg te verbeteren. Maar wat wordt er gedaan om de slachtoffers van de zorg bij te staan. Deze blijven zoals altijd in de kou staan.Marianna Hochstenbach verpleegkundige en mamma van Tayina*www.riptayna.we b-log.nl
-
Bij de discussie over medische fouten wordt blijkbaar met een onthutsend versimpelde wijze van redeneren getracht een vaak ingewikkelde serie medische handelingen terug te brengen tot een oordeel gelukt of niet gelukt. Om te beginnen zijn medische behandelingen doorgaans niet te vergelijken met het vervangen van een defect onderdeel in een machine. Als ik een letselschade-advocaat hoor zeggen dat het niet melden van een medische misser te vergelijken is met doorrijden een aanrijding, vraag ik mij af of hij de juiste man op de juiste plaats is. Deze vergelijking gaat er vanuit dat een ongewenste uitkomst van een medische behandeling en het niet rapporteren daarvan als zodanig boze opzet als achtergrond heeft. Een medische behandeling is vaak een complexe afweging van toe te passen handelingen en voor te schrijven medicamenten. Beslissingen hierov er worden vaak in teamverband genomenen naar beste eer en geweten en laatste stand van de wetenschap toegepast. Dat het menselijk lichaam als ingewikkelde chemische 'fabriek' en bestuurd door een brein vol van ongewisse componenten niet altijd op de bedachte therapie reageert zoals door de medici wordt gehoopt of verwacht is niet te verwonderen. Als in dit patroon de genezing van de patiënt niet tot stand komt volgens de verwachtingen of zelfs tot een slechte prognose of fatale afloop leidt kan onmogelijk altijd tot een verwijt aan de behandelaar leiden. Zijn er wel handelingen gepleegd die achteraf gezien geleid hebben tot schade of fatale afloop voor de patiënt dan is dit bijna nooit tot een individuele fout te herleiden, maar meestal tot een procedure- of communicatieprobleem. Dat er aan procedures en communicatie voortdurend gewerkt moet worden is duidelijk, maar het is te simpel om te zeggen 'die dokter heeft een fout gemaakt en doet er het zwijgen toe'. De communicatieverbeterin g zal ook gezocht moeten worden richting patiënt met de bedoeling vooraf een goede rapportage over behandelingsstrategie en te verwachten resultaten en risico's. Dat verpleegkundigen kritisch zijn en hun vertrouwen in de gang van zaken in het ziekenhuis twijfels oproept is iets wat zij zichzelf moeten aanrekenen. Zij maken immers deel uit van de teams die de kwaliteit van de behandeling moeten bewaken en kunnen hieraan een belangrijke bijdrage leveren. Een ervaren verpleegkungige weet vaak beter met een patiënt om te gaan dan een beginnend arts en kent vaak ook de behandelprotocollen beter.Daarnaast speelt de mondigheid van de patiënt en zijn kennis over zijn te behandelen aandoening ook een belangrijke rol. Het is geen schande om op een correcte manier mondig te zijn en de behandelaars vragen te stellen over hun doen en laten. Niet elke arts is van nature even vaardig op communicatief terrein en heeft een soms zetje nodig om zijn werkwijze toe te lichten. Mijn ervaring als patiënt is dat als je behandelaars vraagt wat er gaat gebeuren en waarom je vaak goed ingelicht wordt, vaak zelfs zonder erom te vragen. Het medische vak is er een dat een enorme hoeveelheid kennis verlangt, die moet worden toegepast op een ongewis object als het menselijk lichaam en het is duidelijk dat de uitkomst niet altijd de gewenste is. Om dit altijd als verwijtbare fouten te zien aan het adres van artsen is een veel te simpel stempel dat men op de medische wereld drukt. Het overgrote deel van de medici is vakbekwaam en toegewijd en slaagt er vaak in zieken beter te maken of een langer en beter leven te verschaffen. Als dit soms mislukt, eventueel met een medische fout als oorzaak moet dit natuurlijk uitgelegd en gerapporteerd worden, maar om te beweren dat hiertoe bij de medische wereld bij voorbaat geen bereidheid bestaat is een te harde conclusie.
-
Ik heb 8 jaar geleden klachten gekregen van pijn in mijn hoofd gepaard gaande met een pieptoon, toen werd mij, na enig onderzoek verteld dat, de een stemmen hoort, en ik dus een pieptoon, (kortom je spoort niet)nadat niet de specialist maar mijn vrouw de pieptoon wel hoorde nam de specialist mijn klacht serieus, het bleek een fistel in mijn hoofd te zijn. Ik weet niet of er bij mij een fout is gemaakt, maar na de daarop volgende embolisatie heb ik vanaf dat moment een, zoals ik het noem, ander hoofd gekregen.En zoals voor de embolisatie, werden ook nu weer mijn klachten niet serieus genomen.Op klachten wordt niet in gegaan, delen van een onderzoek zijn spoorloos.Er wordt om onduidelijke redenen een andere arts op een onderzoek gezet dan die eerst was gepland.Na een telefonisch onderzoek betreffende de resultaten van de embolisaties die waren uitgevoerd door het ziekenhuis, waarbij ik aangaf dat ik de nodige problemen had, kon ik na 2 jaar weer op het spreekuur komen, maar stond weer net zo snel buiten als voorheen, de specialist ging tussendoor even plassen en ging als vanouds niet op mijn klachten in.Nogmaals ik weet niet of er een behandelfout is gemaakt, ik weet wel dat ik na 8 jaar nog steeds geen diagnose heb betreffende mijn klachten en ook niet het idee heb dat men er zijn best voor doet.Klachten problemen:Je bent een leek.Je bent te ziek om actie te nemen.Je blijft afhankelijk bij calamiteiten.Procedure te omslachtig.voorstel:Si mpel rapportcijfer, maar dan wel anoniem.geeft op een snelle manier een beeld van het functioneren van de betreffende arts, en draagt bij aan de kwaliteits gedachte van de arts.Hij wil liever geen slecht cijfer krijgen.vriendelijke groet, piet De opmerking het zit tussen je oren heb ook ik gehoord, omdat de embolisatie daar ook heeft plaats gevonden kan dat in dit geval wel eens kloppen.Ik heb wel het gevoel dat er iets fout is gegaan en heb ook het idee dat ik juist daardoor niet de behandeling heb gekregen die goed voor me is
-
4 keer ben ik bij mijn huisarts geweest met pijn in mijn borst en bovenarm.ik zei dat ik geen tas meer kon dragen, dat deed pijn in mijn schouder en borst.Niet één keer heeft ze gekeken wat het kon zijn.ze hield me meer voor de gek en zei; je hand naar buiten draaien en zo je tas vast pakken.In 2002 net voor de kerst ben ik op zondagavond met vreeslijke pijn naar een weekendart gesneld die mij recht naar het ziekenhuis had gestuurd. Daar kwam voor de dag dat ik borstkanker had en werd meteen geopereerd. Daarna nog 3keer. 4 gemo's en 27 bestralingen daarna en nu is het nog steeds geen 100%. Wel ben ik meteen na mijn operaties van huisarts veranderd en heb mijn vorige huisarts nooit meer gesproken. Klopt het, dat zei mij zo heeft behandeld?Mieke Verhoevennu 50 jaartoen ik borstkanker kreeg 45 jaar!
-
mama help me want ze luisteren niet naar me vroeg mijn jongste dochter in het ziekenhuis aan me.ik heb toen de artsen post gebeld, en ze zeiden dat ze me niets te melden hadden alles was onder controle. wij hebben 4 jaar geleden een dochter en een kleinkind verloren bij de bevalling. ik had de arts gesmeekt om een keizersnede te zetten. ze hadden alles onder controle werd er per telefoon aan mij medegedeeld. toen onze dochter was overleden, wed er tegen me gezegd dat ze beter naar me hadden moeten luistern ze zeiden dat ze het hadden onderschat. maar onze dochter en kleinkind hebben we daar niet mee terug gekregen
-
op 7 april 2006 ben ik geopereerd in een ziekenhuis in Amsterdam aan een buikwand correctie en de achter flanken.ik was dol gelukkig want ik was van iets af waar ik me heel erg voor schaamde me overtollige vel.helaas was dit geluk maar van korte duur.eerst liet me navel los maar dat vond ik nog oké omdat ik wist dat dat vaker gebeurde bij zo operatie.op mijn eerste controle was er een zwart plekje op me buik dit bleek dood huid te zijn er werd daarom weg geknipt.helaas bleef de arts knippen de weken daarop waardoor ik een gat in me buik kreeg van 10 bij 3 cm.dit gat is 8 maanden open geweest en ik moest dit thuis zelf verzorgen.ook kreeg ik erg veel pijn aan de rechte zijde van me navel en trekt momenteel door me vagina naar me benen.een pijn zo hevig is dat ik als ik naast me man in de auto zat,ik wel eens de neiging had het portier open te gooien dan moest ik staan of lopen . de pijn leek alsof ze met kartel messen me lijf aan het open snijden waren.Ik loop al vanaf me operatie met jogging broeken omdat ik geen randen van ondergoed of kleding kan verdragen bij me navel.ook loop ik door dit alles met een maag waarin een kei harde voetbal zit.s;morgens sta ik op met een platte maag maar na een paar uur een maag van en zwangere vrouw.ik heb aan me behandelende arts bij iedere controle aan gegeven dat dit niet klopte.Of het vocht kon zijn of iets achter gelaten(waar we in de familie ervaring mee hadden).zijn antwoordt was steeds… gaat wel weg ,je eet te veel,je drink te veel. of na het tonen van foto,s die ik altijd maakte sorry maar dat weet ik ook niet.Ook heb ik diverse malen gevraagd om een echo of een foto van me buik.Dit vond de arts allemaal onzin omdat hij er toch niks op kon zien.via de huis arts heb ik een verwijs brief gehaald voor een andere arts.vol hoop keek ik uit naar die afspraak in een ziekenhuis in Hoorn.maar kreeg daar de deksel op me neus.na mijn alleen te hebben aan gekeken zei die je zal er mee moeten leren leven.en jammer van je geld,nadat ik zei ik heb dit van het ziekenfonds gekregen omdat ik veel was afgevallen.zei de arts… nou dan heb je toch nog een beetje mazzel.ik ben verslagen me auto in gegaan en heb alleen maar gejank.door overtuiging en aan dringen van een nicht (want ik had het op gegeven) kwam ik in contact met een arts in het kernemegasthuis Haarlem.met lood in me schoenen ging ik daar heen bang voor weer een teleurstelling.hij keek onderzocht mij en zei ik ga overleggen voor een MRI scan of een echo.Hij was bang voor ontstekingen aan de littekens in me lichaam gepaard met vochtBlij dat er iemand was die me serieus nam ging ik naar huis en kijk nu uit naar de dag van de echo op 23 februari..
-
Waar mensen werken worden fouten gemaakt.Worden er op een bepaalde werkplek veel fouten gemaakt dan is er daar iets structureel niet in orde.Om de direkt uitvoerende daarom meteen maar de schuld te geven is mijns inziens erg kort door de bocht.Kijkende naar de gezondheidszorg kom ik tot de volgende conclusies.1. De belangrijkste oorzaak ligt bij de ondeskundig bemoeizucht van de politiek. Er word alleen maar gesproken over het terugdringen van de kosten (privatisering zou de oplossing zijn) en het inkorten van de wachtlijsten.2. De werkdruk in de ziekenhuizen is enorm, verpleegkundigen en artsen hebben nauwelijks de mogelijkheid om die zorg aan de patiënt te besteden die minimaal noodzakelijk is. Hierdoor moeten patiënten vaak te vroeg het zieknhuis verlaten.3. Betaling is zeer matig. Vergelijk eens het salaris van een HBO verplaagkundige met andere HBOérs in het bedrijfsleven. Vergelijk de salarissen van de artsen is met die van andere universitair afgestudeerde in het bedrijfsleven.4. De overheadkosten zijn enorm gestegen o.a. door de komst van de overbetaalde managers in de gezondheidszorg.De oplossing is eenvoudig:Meer handen aan het bed, terug naar normale werktijden en betere betaling voor hen die werkzaam zijn in de uitvoerende zorg.Hierdoor zullen de kosten gaan stijgen, een deel kan worden teruggehaald door het aantal managers terug te dringen en hun salarissen is eens marktconform te maken.Men zou de Nederlander eens moeten vragen of zij niet meer willen gaan betalen voor goede zorg. En denk dan niet ik ben nu jong, ik ben nu nog gezond. Eens komt er een tijd dat ook jij te maken krijgt met het ziekenhuis en dan zul je er snel anders over denken. Ik heb diep respect voor hen die hebben gekozen voor het beroep van arts en verpleegkundige.
-
Jammer, de uitzending was veel te kort voor zo'n onderwerp.Een gemiste kans. Hier had veel meer in kunnen zitten. Vragen aan FOBO commissie's in ziekenhuizen gevraagd?
-
In 2002 ben zijn er bij mij 8 stents geplaatst in een ziekenhuis in Los Angeles USA. Ik was daar op bezoek bij onze dochter en het overkwam mij daar. Opgemerkt moet zijn dat ik al jaren hartpatient ben. Toen ik enkele weken weer terug was in Holland verschenen er plotseling twee rode vlekken op mijn rug en een kleinere op mijn borts en arm. De dermatoloog gaf mij zalfjes en gaf aan dat het waarschijnlik een morfia was en daar leefden we bijna vier jaar mee door. De opmerking dat het niet kwaadaardig zou zijn stelde mij gerust. Nu na bijna vier jaar heeft de dermatoloog mij door gestuurd naar de Erasmus te Rotterdam en daar stelde de professer vast dat het een gevolg was van een overdosis straling die mij was toegediend tijdens het plaatsen van de stents. Gevolg dat er nog steeds een gat in mijn rug is en dat er in de toekomst wel eens een ongunstige ontwikkeling in mijn lichaam kan plaats hebben met een niet zo goede afloop voor mij. Hij raadde mij aan om actie te ondernemen in de richting van dat ziekenhuis en arts in de vorm van een aansprakelijkheid en een advocaat te informeren. Helaas voor mij is dit niet gelukt daar er volgens de Orde van Advocaten geen Nederlandsbelang mee is gedient is het voor mij onmogelijk om een toevoeging te verkrijgen. Dus met andere woorden zelf betalen en dat is juist voor mij niet mogelijk daar het hoge kosten zullen gaan worden. Mijn teleurstelling is nog groter daar als een Nederlander in een ander land (ook buiten Europa) een misdrijf begaat dan staat in ons land iedereen voor hem klaar maar voor mij die altijd netjes heeft geleefd dan is er geen Nederlands belang meer mee gemoeit. Onbegrijpelijk voor mij en ook voor mijn omgeving. Overigens heb ik wel een rechtsbijstand erzekering maar die blijkt alleen voor dit soort zaken alleen voor Europa te gelden en dus niet er buiten. Mijn vraag hoe kom ik hier verder mee?
-
waar gewerk word worden fouten gemaak maar fouten zijn er om op te lossen, en dat doe de artsen niet en da vind ik heel erg
-
Als dit niuewe meldsysteem alleen maar inhoudt, dat artsen zich na een medische misser zich zo kunnen indekken, dan is het echt droevig gesteld in de medische zorg. Dan raakt het vertrouwen snel weg in sommige medici.Ik begrijp ook niet waarom betrokken gedupeerde patienten geen aangifte doen bij een medische tuchtraad. Die is er toch voor. Een arts die onbedoeld een medische misser maakt, moet op zijn verantwoordelijkheid worden gewezen.
-
Ik ben het helemaal eens met de stelling van vooral F. Blaas en Bert.Zo kan er wat af worden gerommeld en sommige artsen kunnen zich met het vermeende nieuwe meldingssysteem zich indekken.Wanneer er een , hoe onbedoeld ook, een medische misser is gemaakt, moet de betrokken arts op zijn fout worden gewezen en daarvoor verantwoordelijk worden gesteld, desnoods voor de medische tuchtraad.Ik vind ook dat een specialist zijn patienten ten alle tijden gewoon serieus moet nemen.
-
Ik wil graag even aandacht vragen voor een medische beroepsgroep die wellicht het moeilijkst te controleren en aansprakelijk te stellen is voor gemaakte fouten. Het betreft tandartsen. Dit brengt met zich mee dat deze artsen op een troon zitten en zaken onterecht in rekening kunnen brengen en geen verantwoordelijkheid hoeven te nemen voor gemaakte fouten. Het is als patient lastig hard te maken dat er onjuist ge- en/of behandeld is.Ik ben slachtoffer geworden van het "mis"handelen van een tandarts en er is onherstlebare schade aan mijn gebit ontstaan. Bovendien heeft hij, zo heb ik achteraf door een ander tandarts kunnen laten bewijzen, (be)handelingen in rekening gebracht die helemaal niet hebben plaatsgevonden.Wat nog schrijnender is, is dat een tandarts wettelijk een klachtenregeling moet hebben, maar de uiteindelijke uitspraak na een klachtenprocedure NIET BINDEND is!!Ik vind dat dit in de wet veranderd moet worden. Een civiele procedure kost namelijk vaak teveel om het onrecht te bestrijden.
-
Naar aanleiding van het programma van 17 februari over medische fouten,Zou ik graag in contact willen komen met Monica Van Dijk.Want ik heb precies het zelfde meegemaakt als Monica.Heb 1000 euro schadenvergoeding gehad.Voor psyschiche schaden.Maar het ziekhuis erkent de fout niet.Op een dag ging ik naar het toilet, En er lag een stuk verband in mijn onderbroek.Maar ik schrok ervan dus heb ik het door het toilet gespoelt.En heb nu de ene ontsteking naar de andere.Maar ze namen mij ook nooit serieus.Ik zou heel graag met monica telefonisch of vila email in contact willen komen.Zou het echt heel fijn vinden als Monica zat ook zou willen.Monica ik adviseer je teken niet want 1000 euro is niks. je moet eerst beter worden gezondheid is belangrijker dan geld.Met vriendelijke Groet Nel.
-
over medische fouten das niks nieuws het probleem speelt al langer dan vandaag en wel 11 jaar geleden ook in ziekenhuis hilversum ,wel over me moeder die daar ook lag , bijna de door foutje bij het aan brengen van ifuus de long raakte van me moeder , op randje van de dood lag, gelukkig gaat alles weer goed met haar. verder wil Monica Van Dijk die wijkliebergen woont veel sterkte toe wensen.
-
Bij medische fouten is in ons land nog veel meer werk aan de winkel dan een nieuw meldsysteem. Zelf ben ik in maart 2006 slachtoffer geworden van technisch falen tijdens een gynaecologische operatie. En ik was niet de enige. In korte tijd werden de gynaecologen van het betreffende ziekenhuis geconfronteerd met “onverklaarbare” defecten aan de urineleiders buiten het operatiegebied bij meerdere patiënten. De gynaecologen hadden dit nog nooit eerder meegemaakt en kwamen tot de conclusie dat een niet goed functionerend apparaat op de operatiekamer de boosdoener is. Met mijn eigen gynaecoloog is er vanaf het begin een open gesprekssituatie geweest. Hij heeft steeds aangegeven dat het fout is gegaan; ik heb hem verteld dat ik een claim ging indienen. Hij vond dit volkomen logisch, stond volledig achter me en legde contact met de directie van het ziekenhuis voor de juiste procedure. Er was bij mij veel verdriet, pijn, ongemak, grote hersteloperatie en financiële ellende, maar geen woede. Overal gaat immers wel eens wat mis, door het te erkennen en samen met de patiënt een zo goed mogelijke oplossing te zoeken blijft het vertrouwen in stand. Als antwoord op de claim kwam een briefje van de ziekenhuisdirectie dat de zaak was doorgestuurd naar hun verzekeraar MediRisk. Op 25 januari 2007 liet MediRisk eindelijk van zich horen: zij achten het ziekenhuis niet aansprakelijk en motiveren dat in een brief vol onwaarheden. Ziekenhuisdirectie en gynaecologen laten al maanden niets meer van zich horen. Zij vinden het blijkbaar acceptabel dat hun gedupeerde patiënten zo door de verzekeraar vernederd worden. Of mogen zij geen menselijk gedrag vertonen van MediRisk? Zolang een verzekeringsmaatschapp ij als MediRisk het recht heeft vanachter een bureautje in Utrecht uit te maken hoe het leven van een slachtoffer van een medische fout verder zal gaan heeft het nieuwe meldsysteem voor een gedupeerde patiënt geen toegevoegde waarde. Ik had een gezond lichaam met een oplosbaar gynaecologisch probleem, een leuke baan en was financieel onafhankelijk. Binnen 6 weken na de operatie zou ik weer volledig aan het werk zijn. Het is nu 10 maanden later, de lichamelijke en materieele schade is groot, het eind is niet in zicht en ziekenhuis/MediRisk laten me volledig in de steek. Dan verlies je vanzelf het respect voor het ziekenhuis en een rechtvaardige samenleving.
-
geachte redactie,dank voor het plaatsen van mijn reactie op 17.2.2007. het juiste email adres van de Stichting Iatrogenic Europe Unite Alliance die zich richt op verbetering van de positie van slachtoffers van medische fouten in Europa iswww.ieu-alliance.eu (en niet org)Wilt U dit svp in het bericht van 17.2 corrigeren? Overigens hebben we in ons weblog op www.sin-nl.org nav Uw uitzendingen voorgesteld om een parlementaire enquete in te stellen naar medische fouten.vriendelijke groet, sophie hankes
-
Het is inderdaad bizar voor woorden wat er zich ook allemaal afspeeld in de ziekenhuizen. Het zijn niet alleen verpleegkundigen , artsen die fouten maken. Maar het is de cultuur die door management/ bestuurders in stand worden gehouden in het afdekken. Mijn website www.dimitri.nu is een site die onstaan is door overlijden van mijn zoontje dimitri door honderden fouten en verkeerde behandeling. Inmiddels gaan we naar 1 miljoen bezoekers.
