Extra lange uitzending via internet
De uitzending over uitgezonden militairen vanaf de Bernhardkazerne in Amersfoort was zaterdagavond live te bekijken via deze site. Na de reguliere uitzending werd er exclusief op internet verder gepraat met militairen en ex-militairen. Bekijk hier nogmaals dit deel van de uitzending.
Ook maakte de
internetredactie een kleine beeldregistratie deze dag. Bekijk
hieronder het filmpje.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Ik ben uitgezonden geweest naar Srebrenica. Na een echtscheiding, baan kwijt en nachtmerries heeft Defensie mij hulp geweigerd!!!!GGZ psychiater heeft bij mij na die weigering ptss, emotionele stoornis en aanpassingsstoornis & depressie geconstateerd.
-
Wat doet een uitzending met je relatie?Na 3 uitzendingen had mijn vrouw er genoeg van.Het is weliswaar al weer 17 jaar geleden en ik ben pas weer getrouwd maar het doet toch pijn als blijkt dat je vrouw bij een n=ander troost heeft gezocht.
-
1981tot 82 in libanon geweest bijzondere ervaring denk nog dagelijks aan de uitzending heb ook hulp gehad van defensie in 1999 nu gaat het goed
-
ik wil graag in contact komen met mevr. fariabaik heb zelfde ervaring als haarde groeten
-
iemand die beroepsmilitair wordt dient zich te realiseren dat hoofdtaak is het vakkundig uitschakelen van de tegenstander is. de rest is lulkoek. bij de poort dient dat aan jongelui te worden verteld. wanneer je mensen wilt helpen moet je je melden bij bejaarden tehuizen, ziekenhuizen van mijn part het leger de heils maar niet in dienst gaan als beroepsmoordenaar.GEWO ON EERLIJK VERTELLEN WAAR HET ECHT OP AANKOMT.
-
Probleem met iedere uitzending is dat de voorbereiding vaak op zeer korte termijn moet plaatsvinden omdat de politiek bij een ja, direct militairen uitgezonden wil zien. Verder krijgt de miltair bij eventuele missers geen rugdekking van de politiek. Beste bewijs hiervan zijn nog steeds de uitspraken van politici over het drama Sebrenica, terwijl de grootste fouten op politiek niviveau gemaakt zijn, zowel nationaal als internationaal.
-
Waar was de BNMO in de uitzending, de bond die al 60 jaar de belangen behartigd van oorlogsslachtoffers.
-
Erg positief te zien dat er eindelijk meer aandacht komt voor dit probleem. Van zeer nabij heb ik leren ervaren, wat het is om te worstelen met een uitzendverleden. Helaas is in deze uitzending niet de diepte gevonden die dit onderwerp verdient. Vele duizenden mede Nederlanders worstelen dagelijks met de problemen van hun militaire- of civiele missie. Sommige komen er uit, sommige plegen vinden hun draai niet meer in de maatschappij of stappen gewoonweg uit het leven. Een helaas gebeurt dit meer als we denken. Een potentieel van 20.000 is wat ik heb begrepen een reëel beeld.De reactie van P&O directeur van defensie begrijp ik dan ook niet helemaal. Hij laat (logisch vanuit zijn functie) een beeld zien dat alles wel onder controle is en voor alles wel een oplossing. Ik ben echter bang dat, gezien de “stoere” houding van deze man, het nog wel even duurt voordat het bij defensie begrepen wordt wat er aan schort
-
Jammer genoeg hebben wij geen geluid, toch willen wij graag op de hoogte zijn van de gevoerde commentaren. Ik was in Pol-E-Khomri, Afghanistan.(9 mei - sept 2006)Na thuiskomst kreeg ik thuis voldoende aandacht om mijn verhaal kwijt te kunnen, alleen op mijn werk is was er weinig begrip.Mijn leidinggevende waren totaal niet geintresseerd om over mijn ervaringen te praten. Dat zijn voor het thuisfront de grootste frustraties geweest, zij stond toen totaal machteloos. Ik ben als burger uitgezonden naar Afghanistan en kwam terug op mijn werkplek alsof ik niet weg was geweest.Ook zijn er colega's die zelfs nu nog steeds negatief reageren over mijn uitzending, " jij hebt veel geld gekost" "wat was het nut van je uitzending" " je had je tijd beter op kantoor kunnen besteden" enz.Deze uitlatingen verwachtte ik niet van mijn werkgever, DVD, Dienst Vastgoed Defensie.
-
De mannen kunnen inderdaad hun ervaring delen met andere militairen, maar hoe zit het met ons, de vrouwen en kinderen van de militairen met ptts? Mijn zoon en ik hebben psychische problemen door het gedrag van mijn inmiddels ex-man (na jarenlang vechten tegen de ziekte ptts). Als mijn man niet uitgezonden was geweest zou ik nu nog getrouwd zijn en had mijn zoon geen achterstand in zijn ontwikkeling opgelopen. Wat betreft de cijfers waarmee Defensie het aantal ptts gevallen afdoet heb ik nog een kanttekening: men zou moeten kijken naar het aantal militairen dat daadwerkelijk een traumatische ervaring heeft meegemaakt, hoeveel hiervan (%) genezen van ptts en kunnen daarna nog normaal functioneren? Mijn ex-man heeft samen met andere militairen een trauma opgelopen en ze hebben allemaal dezelfde klachten. Mijn conclusie/ervaring: maak je zo iets verschrikkelijks mee dan wordt je leven nooit meer zoals het was.
-
in utrecht bij de psychoog kreeg ik steeds een andere want de ander ze tijd zat er op dus misschien zijn er andere jongens die daar ook geen toekomst in zagen zodat er veel mee stopte met de behandeling
-
De t.v. uitzending was hard nodig voor ons, het thuisfront, om een idee te krijgen van de spanningen waaraan onze militairen blootstaan. De presentatie was vakwerk.
-
Waarom wordt nog steeds zo krampachtig ontkent, dat er inmiddels al 7 mensen vermoord zijn door veteranen, waaronder mijn dochter Nadia op 1-10-2002 in Utrecht door Pascal Frankevoort een Bosnie-veteraan die voordat hij uitgezonden werd al niet spoorde.Minke van de Ven-de Jong
-
als veteraan van een uitzending in 1947 naar voormalig Ned. Indie, zijn we drie jaar van huis geweest met verschrikkelijke ervaringen op ons jonge onervaren leeftijd, en ook dienstplichtig, wij hebben daar en na thuiskomst geen enkele bijstand gekregen, voor een deel ging met weer aan het werk, een ander deel was werkeloos, het ging toch om 120.000 militairen die toen deel hebben genomen aan de 2 politionele akties, waarom wordt hier niet over gesproken ? Misschien omdat de jongste al 80 jaar is, en zij niet meer meetellen ?Mogen we daar eens een antwoord op krijgen in jullie TV uitzendingen ?
-
Komt de internet uitzending nog in het lijstje van uitzendingen te staan zoals beloofd?
-
Ik ben bij de internetuitzending even aan het woord geweest.De meeste klachten die geuit waren voordat ik aan het woord kwam zijn bij mij ook bekend. Daar wil ik nog aan toevoegen dat het pijn doet dat alls je dochter heeft beslist om zichzelf en haar kinderen niet bloot te te stellen aan je gedragsproblemen die hebt opgelopen, dat je als opa en oma geneerd wordt je dat niet in je kouwe kleren gaat zitten.Ook ik ben door MDD en Psychiatrische afdeling in Amersfoort op de gevolgen van de uitzending bekeken. Uitzending na lopro 3 kwalificatie.Geplaatst als vervanger op niet organieke functie.Volledige ontkenning van enige toegevoegde waarde van mijn plaatsing bij de eenheid door de commandant van die eenheid. Ik heb hem wel als commandant moeten vervangen toen hijzelf medisch buitenspel stond. Daarmee heb ik hem een van een definitiieve repat verlost. De volledige onbekendheid bij defensie als uitgezondene tijdens de hele uitzendperiode. Er was al geen vliegticket bij mijn vertrek.Het niet nakomen van de talloze beloften voor een toekomstige baan. Geen post. Geen info naar het thuisfront.De geweldige medewerking van MDD om medewerking te verlenen om mij op wachtgeld te zetten i.p.v. de UBMO regeling waar ik gezien de voorwaarden volledig aan voldeed. Ingewijden weten wat dat betekend ( financieel)Ik ben nog steeds (buiten defensie) bezig met psychie begeleing. Deze internetuitzending is na 12 jaar de eerste gelegenheid geweest om me eens richting defensie te zeggen: Ik heb een destijds een eed afgelegd oa. voor, plicht, eerlijkheid. Die eed beschouw ik levenslang geldend. Mag ik van defensie hetzelfde vragen?
-
Het valt me steeds weer op dat er bij het onderwerp Nazorg door Defensie er met name gewezen wordt op de rol en de faciliteiten die het Veteraneninstituut. Maar volgens mij wringt daar meestal de schoen niet. Het valt mij op dat veel veteranen die in de problemen komen na hun uitzending geisoleerd raakten omdat ze de dienst verlieten of op individuele basis uitgezonden waren geweest en terugkeerden op een werkplek waar niemand enige gevoel voor of voorstellingsvermogen heeft of zelfs wil hebben van datgene wat jij hebt ervaren. Dus kun je jouw ervaringen niet delen en er over praten want je loopt snel op tegen de "muur van schaamte" van chefs en collegas (zij zaten immers thuis in de leunstoel terwijl jij in de rotzooi zat; zoals Michel Omzigt hierboven vertelt wordt dan zijn prestatie maar gebaggetelliseert en geridiculiseert). Persoonlijk heb ik die ervaring na de terugkeer van 2 missies ook gehad.Ik denk dat er binnen Defensie meer nadruk moet komen voor de plicht van elke commandant of chef om een van uitzending teruggekeerd personeelslid te (laten) begeleiden; een chef zou er zelfs opafgerekend moeten kunnen worden. De teruggekeerde man/vrouw is fysiek wel aanwezig maar geestelijk en emotioneel nog ergens tussen het uitzendgebied en thuis; zijn/haar beleving van de dagelijkse werkelijkheid is tijden lang een hele andere dan die van collegas in de werkomgeving. Door persoonlijke aandacht en begeleiding brengt men uitgezondenen weer "terug naar huis".
-
Martin van Kleef..... dankzij 'beroepsmoordenaars' zoals u ze noemt hebt u Nederlands in plaats van Duits als moedertaal en wat vele malen belangrijker is: er zijn nog Joden, Zigeuners en Homosexuelen in de wereld....... Van welke planeet komt u trouwens?
-
Ik word over een paar maanden voor de 3e keer uitgezonden. Ben daar persoonlijk niet zo blij mee maar als beroeps ga ik gewoon. Ik kan met de uitzending en de perikelen na terugkeer redelijk omgaan en ik snap goed dat het voor mij gemakkelijker is dan voor mijn vrouw en kids. Die zijn er niet blij mee maar moeten het accepteren en ‘doen’ zo hun eigen uitzending. Mijn tip aan de vrouw/vriendin/ouders van elke uitgezonden militair: doe actief mee met het thuisfrontcomite van de eenheid waarmee je man of vriend of zoon wordt uitgezonden. Je krijgt een klankbord en je kan TIJDENS maar ook NA de uitzending bij gelijkgestemden je ei kwijt. Ik weet dat veel ex militairen en gezinsleden deze mogelijkheid vroeger niet hadden. Heb je er alsnog behoefte aan dan adviseer ik contact het Veteraneninstituut in Doorn. Hier kunnen ze jullie verwijzen naar een gepreksgroep waar je ook nu nog de frustratie kwijt kan. Tot slot valt het me op dat veel mensen appels (impact van acties van vroeger) met peren (impact van acties van nu) vergelijken. Ik deed KFOR en SFIR en binnenkort komt ISAF erbij. Voorbereiding en afbouw thuis voor mij en mijn gezin verschilde bij iedere missie totaal. Ook per uitzending verschilde het karakter van de eenheid en de missie totaal. Spiegel je eigen ervaring NIET aan die van andere missies maar deel ze met de militairen en hun gezinsleden die aan de zelfde uitzending hebben meegedaan. Maak niet iedere militair uit voor beroepsmoordenaar maar respecteer ze. Man of vrouw ongeacht rang, stand, beklede functie, en ongeacht aan welke missie werd meegedaan en respecteer hun familileden waar ze altijd op terug moeten vallen. Psychologie of soft talk? Nee gewoon gezond verstand van een man van 45 jaar, gehuwd en met 2 kids. (Sm KL Luchtmob. Inf).
-
in het internet gedeelte heb ik een bijdrage geleverd aan deze uitzendingop grond van mijn ervaring dat er meer mis gaat bij Defensie dan wij denken. Vaak wordt dit (om financieel-juridische redenen) afgedaan als inciden maar dit is niet zo. Ook worden er vaak dingen uit de prive-sfeer bijgehaald om de ptss voor een deel toe te kunnen schrijven aan zaken buiten Defensie, eveneens om financieel-juridische redenen.Gezinsleden die als gevolg van de ptss van hun militaire partner schade lijden kunnen hiervoor een claim via de vakbond (bv. AQCOM)of een letselschadebureau (PALS of Mr. van der Meijden) bij Defensie. Soortgelijke procedures zijn ook gevolgd bij asbest-schades.Wat betreft schade (gezondheidsschade/moo rd) veroorzaakt door een militair met ptss aan derden zou een procedure op basis van o.a. Europees rechtzoals EVRM art 3 en 8 mogelijk een kans maken. Immers hier staat dat de Staat de integriteit van de persoon moet beschermen en er geen inbreuk op mag (laten) maken.Als de Staat (lees: Defensie) weet dat een (ex-) militair ptss heeft en daardoor een gevaar kan vormen voor zijn omgeving dient diezelfde staat maatregelen ter voorkoming daarvan te treffen. Bij het niet treffen van de nodige maatregelen (behandeling, ondersteuning en monitoring) blijft men in gebreke.Ter kennisname vermeld ik dat in de media melding wordt gemaakt van een grote toename aan aantal letselschade claims (o.a. bij PALS).Bedenk dat de claims moeten worden ingediend binnen 5 jaren na bekendstelling/diagnos e van de ptss,anders vervalt uw recht, uitzondering buiten beschouwing gelaten.gvbrussel@zonn et.nl
-
Jammer dat Kamp weg is wat een verschil met nu heeft nooit in dienst gezeten of ergens geweest
-
als "zonder naam" en Mw Fariaba contact willen zonder zich hier bekend te maken bied ik mijn email als tussen adres aan.gvbrussel@zonnet.n l
-
met de uitspraak van Mw M. van de Ven - de Jong ben ik het volledig eens.Wij PTSS-ers maar ook andere medewerkers van het Ministerie van Defensie horen niet alleen allerlei zaken op gebied van normen en waarden naar voren te brengen in de media maar ook - in bijzondere gevallen - waar het volledig uit de hand loopt als gevolg van PTSS daarvoor pro-actief verantwoorde-lijkheid en aansprakelijkheid te nemen als ware het een dienst-ongeval in- en door de dienst en de betrokkenen schadeloos te stellen. OP die manier is Defensie geloofwaardig en kan haar imago van een betrouwbare organisatie gestalte krijgen.In andere gevallen zal het op den duur net zo gaan als ten tijde van de dienstplicht bij de KL toen het (politieke) draagvlak hiervan in 1995 volledig wegviel. Bij de bevolking was dit door negatieve publiciteit over de KL al veel langer het geval. De luchtmacht en de marine hadden dit imago-verlies niet maar hadden ook veel minder dienstplichtigen met meer kwaliteit.
-
Blij dat deze uitzending er is geweest maar teleurstellend dat dit niet op tv wordt uitgezonden. Ben ook partner van een veteraan met ptss en het onbegrip van iedereen is erg frustrerend. Zeker kortzichtige reacties zoals "hij heeft ervoor gekozen" klopt wel maar iemand kiest er niet voor om PTSS op te lopen!
-
ik heb een klein gedeelteop internet gezien over uit zending naar oorlogs gebied ik denk dat het woord ptss bij een hoop mensen nog al voor in de mond ligt wat dacht van die soldaten die bij normandie geland zijn en arnhem problemen krijg je allemaal maar de ene heeft het bij het eerste schot ander later heb zelf in de jaren 50 gediend ook zie ik het woord € 70.00 perdag indie tijd kregen wij een. dollar aan de lijn drie perdag de tijden zijn veranderd maar het lichaam van een mens is nog steeds het zelfde
-
Ik, de laatste spreker uit de zaal, wil me niet excuseren dat ik mijn boodschap niet wát sterker heb kunnen brengen maar vind het wél erg jammer. Omdat ik weet dat niet alleen de boodschap, maar óók hoe je het brengt, ijzersterk moet zijn. Ik stond helaas iets te strak van de zenuwen en bemand door emoties bij de microfoon en voelde me daarbij ook nog eens een beetje opgejaagd vanwege de tijd. Het eerste wat mijn vriendin óók zei ( met een smile ), toen ik weer thuis kwam : " Ik dacht écht dat je ging huilen ". Maar goed, hopelijk is mijn boodschap toch nog duidelijk genoeg over gekomen bij de hoge heren en dames van defensie. Een boodschap die eigenlijk héél simpel is : " stel a.u.b op welke manier dan óók, veteranen zónder PTSS nú eindelijk eens in de gelegenheid om hun vrienden / veteranen mét PTSS b.v. financieel te ondersteunen ". Ik weet dat het misschien maar een voorbeeld rekensommetje is : 100.000 ( veteranen ) x 7 euro ( gemiddeld ) = 700.000 euro : 7.000 veteranen = 100 euro per maand. Maar het gebaar van die 100 euro per maand, kan écht ongelukken gepleegd door veteranen in geestelijke & financiéle nood ( " voedselbank " ) besparen. Tot slot : men heeft het toch wél eens over : in tijden van nood leer je je maten kennen, en drie maal is scheepsrecht ? Wél, ik hoop echt van harte dat de 3e veteranendag óók voor die veteranen in nood, een écht feestdag wordt. Groetjes & good luck, mink.horstmann@planet. nl
-
12 jaar intern in Duitsland veel oefeningen twee uitzendingen. Nu na 8 jaar "latten" merk je dat men erg moet wennen aan een dagelijks leven in Nederland als burger. Verder in 1999 ook geen debriefing gehad. Administratieve ommisie. Heb andere collegae wel zien afglijden, na een intensieve "vredesmissie" tijd. Nazorg zou voor iedere ex-militair moeten bestaan.
-
Na de watersnoodramp in 1953 met 1900 slachtoffers volgden de Deltawerken. Als 7%van de veteranen PTSS heeft, hebben wij het over 7600 personen. Komt er nu ook een psychologische Deltawet met Deltawerken?
-
Mijn vader is twaalf jaar geleden naar Joegoslavie uitgezonden geweest. Hij is er m.i. als een andere man van teruggekomen als de man die hij was. Zelf heb ik de tijd en de tijd erna als bijzonder ontwrichtend ervaren, zowel voor mijn vader als voor ons gezin. De dagelijkse realiteit nu is dat we nog steeds enorme problemen hebben. Verder vind ik de houding jegens uitgezonden militairen en ook hun gezinnen erg passief. Destijds had ik er misschien wel baat bij gehad, nu is het niet meer nodig: ik heb het ondertussen zelf allemaal een plaats kunnen geven. Dat geldt niet voor mijn vader, die kreeg als nazorg zijn ontslag en loopt nu nog bij de reguliere hulpverlening.Ik vond het derhalve enorm frusterend om slechts te horen van de defensiewoordvoerders dat ze ervan geleerd hebben. Nazorg betekent toch dat je zorgt voor diegenen die hebben gediend? En daarbij horen ook hun gezinsleden!
-
Ik wilde nog even reageren op de uitzending zelf.De houding van de hulpverleners vond ik zeer bedroevend. In plaats van openlijk te bekennen dat de voorbereiding en de nazorg van uitgezonden militairen te wensen heeft overgelaten, verschuilen ze zich steeds achter het excuus dat ze er van geleerd hebben en het tegenwoordig anders/ beter doen. Hier hebben de (ex)militairen niks aan.Ik vind dat het leger wist dat ze mensen naar een (na-)oorlogs gebied zonden, waar verschrikkelijke dingen te zien waren en waar ze verschikkelijke dingen konden meemaken. Dit betekent volgens mij dat ze daar hun zorg voor de militairen, maar ook voor het thuisfront, op konden aanpassen en hun verantwoordelijk hadden moeten nemen om passende nazorg te leveren aan hen die het nodig hadden en nog steeds nodig hebben.Wel vond ik het goed dat er te zien was, dat niet iedereen getroffen is door psychische klachten.Maar er lopen nog steeds mensen rond die na lange tijd nog dagelijks last hebben van wat ze tijdens hun uitzending hebben meegemaakt en voor deze mensen moet, ook nu nog, gezorgd worden. Dit is de verantwoordelijkheid van de (ex-)werkgever! Dit zou openlijk moeten worden uitgesproken!
-
De voorganger-tolk van de ritmeester b.d. was Iraniër, commando en huzaar 1.Tijd sergeant.Heeft ook Ptss, maar daar doen ze niks voor.Zelfs geen paspoort, geen militaire noch veteranenpas.Jongen is kapot: 4 maanden ononderbroken mee de poort uit met zowel de ene als de andere patrouille wegens gebrek aan tolken .En nu?Om te huilen,,,
-
Oorzaak van al dit gedoe? Mensen opleiden tot topgevechtsmachines en ze dan met de handrem erop wegsturen.Of zoals Kaweh zei: Als je na het eerste vijandelijke schot nog leeft, mag je de marechaussee, het OM en de rgegering vragen of je terug mag vuren.....Typisch dat er van de oorlogen waarin normaal antwoordvuur gegeven kon worden, er niemand is met Ptss, ook niet uit het verzet....
-
Ik raad een ieder aan het boek van Alexander Nijeboer te kopen: Een man tegen de Staat,isbn 9789067281959 kosten € 20,= en U weet wat U te wachten staat met Defensie als U problemen hebt.Wees gewaarschuwd: Van der Knaap zit er weer....
-
Geachte heer d’oude JacobEr was geen voorganger voor mij. Ik ben de eerste tolk en vrouwelijke militair die in Afghanistan is geweest. Dat deed ik twee keer. U informatie is onjuist. Ik vind het erg dat u vriend problemen heeft. Hopelijk de veteranen instituut kan iets voor hem doen.Met vriendelijke groetenF.Boender Ritmeester bd
-
Onlangs heb ik de uitzending gezien. In de uitzending neemt defensie een passieve rol aan. Dit komt naar voren in uitspraken zoals "De militair kan" "De militair moet zelf..." "De militair wordt geadviseerd contact op te nemen". Ik ben echter van mening dat Defensie een actieve rol moet gaan spelen. In de voorbereiding naar mijn missie toe maak ik nu mee dat er een aantal zaken aan mijzelf worden overgelaten en zal ik een training krijgen van drie weken alvorens weg te gaan. Ik ben het wiel misschien opnieuw aan het uitvinden. Op eigen initiatief heb ik nu mijn uitzendbericht weten los te peuteren en kan nu aan de slag. Vanuit de leidng wordt nu gezegt dat wanneer ik problemen heb ik maar moet bellen en wanneer ik de zaken hab afgerond ik maar een belletje moet doen dat ik gereed ben. Ik verwacht dus niet dat ik voordat de drie weken beginnen nog enig bericht zal ontvangen over de stand van zaken of hoe het vordert.Maar defensie heet niet voor niets defensie. Is het niet zo dat de aanval de beste verdediging is. Dus kom dan ook met initiatief en stap naar de mensen toe ook wanneer ze al lang terug zijn, maar ook wanneer ze nog weg moeten gaan.
