Hulp faalde rond Maasmeisje Gessica
De hulpverlening aan Gessica, ook
wel bekend als het Maasmeisje, heeft jarenlang gefaald. Dat
concludeert de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) in een
rapport naar aanleiding van de dood van het meisje.Het Rotterdamse
kind werd in de zomer van 2006 in stukken terug gevonden in de
Maas. Justitie verdenkt haar vader ervan haar te hebben gedood.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Als Gessica nou de enige was,(wat al vreselijk genoeg is) maar hoeveel van dit soort zaken zijn er de laatste jaren al geweest in ons land. Een ding begrijp ik niet. Wanneer mensen een kind willen adopteren, worden ze compleet binnenstebuiten gekeerd, terwijl iedere idioot net zoveel kinderen mag krijgen als hij of zij wil. Daar zou men eens moeten beginnen met de hulpverlening, zodat er niet zoveel kinderen geboren worden die bij voorbaat gedoemd zijn om in wat voor akelige omstandigheden dan ook terecht te komen.
-
De hulpverlening faalde, ja dat wisten we allang. Maar waar zit de oorzaak? Niet alleen bij de hulpverlening maar bij die bezuinigingsneven in DEN Haag. Net als in de gezondheidzorg alsmaar verder uitknijpen en als het te laat is snel een zondebok zoeken. Ja jullie wassen je handen in onschuld en weinigen hebben het over jullie, maar jullie zijn de echte schuldigen. Maar zoals altijd ontspringen jullie de dans met een gouden handdruk.
-
De hulpverlening faalde...En daarvoor...Het barst van kinderen psychisch mishandeld in Nederland na scheiding, en de risicogroepen w.o. éénoudergezinnen zo wordt nu gezegd.Dat wist men al langer als vandaag. Je moet door het asfalt zakken om een melding neer te kunnen leggen terecht bij een AMK, waarbij instanties en hulpverlening blijven tennissen naar elkaar en verzwijgen letterlijk van feiten. Jazeker. Want als je een paar jaar verder bent drukken ze liever hun snor. Bang voor het eigen hachje, beroep, bang voor hun gemaakte foutjes ook. Terwijl op een goudschaal ook door goedwillende mensen werd gezegd wat aan de orde was, konden en kunnen deze barsten. En dat noemen ze als rechter in -belang van het kind- Het Burgerlijk wetboek ten spijt. Geen enkele controle op feiten die in verklaringen op papier worden gekwakt bovendien. En dan nog zegt een volgende rechter ik kan niks omdat de vorige rechter zo heeft beslist....Het falende familierechtssysteem op deze wijze ten koste van welzijn en kinderrechten op eigen meestal dan onterecht buitenboord gewerkte vaders, onder de plu van een ggz, die dan maar net doet of de neus bloedt. Erkenning van kinderen kan door moeders worden geweigerd juridisch en als dan rechters bij twijfel zelfs geen onderzoek in wensen te stellen gelijk al, worden kinderen jarenlang voorgelogen. In dat bedrog laten ze zulke kinderen leven. Het gevolg is in goede studie aanwezig. www.stop-passyndroom.e u Eindelijk wordt dit ingezien, maar.....nog steeds draaien ze hun eigen rottigheid van verzwijgen niet terug en waarom niet? De reden is kennellijk dat de imago belangrijker is dan welzijn zo kan ik nu konkluderen.Is dat Nederland beste Minister. Dat de politiek zegt maar we zitten met een -onafhankelijke rechter- dus het is niet anders. En dan laten we die gevallen maar zo? Met andere woorden die vele zaken waarin omgangsfrustratie plaatsvindt door de dan verzorgend ouder per automatisme volgens alweer dat BW, waarbij die kinderen uit mekaar worden gerukt en beschadigd en belogen laten we maar zo?Ondanks dat jullie weten wat er aan de orde is in realiteit.
-
Ik heb onlangs een onafhankelijk onderzoek ingesteld waarbij ik vol verbazing heb moeten constateren dat hulpverleners niet eens weten welke zaken ze moeten behandelen. Een voorbeeld is een uit huis geplaatst kind. Het normoverschrijdend gedrag was voldoende aanleiding om een OTS uit te laten spreken. Op mijn vraag wat er vervolgens gebeurde, kreeg ik het antwoord dat het kind in een opvanghuis is geplaatst, in afwachting van een definitieve plaatsing in een pleeggezin. Ik vroeg in hoeverre er al vooronderzoek is geweest om het kind te helpen en haar passende begeleiding te geven. Hierop kreeg ik als antwoord; Het is een lastig kind en ja het is niet aan ons om te inventariseren wat er nu aan gedaan moet worden. Daar hebben we ook niet de expertise voor in huis. Ik vraag dus wie dat zij daarvoor inschakelen. Antwoord: Dat weet ik niet. We wachten op een signaal van het pleeggezin en kijken dan wel verder wie wat gaat doen. Wij zien er alleen op toe dat de eerste opvang geregeld word. Vraag mijnerzijds: Kijken jullie ook waar dat het kind terecht komt en begeleiden jullie de plaatsing ook. Antw: Iemand brengt het kind erheen en er word een afspraak gemaakt met de pleegouders om de pleegzorgvergoeding te bespreken. Vraag: Is er dan ook een evaluatie over de eerste dagen na de plaatsing? Antw: ja dat komt wel aan de orde, meestal gaat dat goed. De eerste problemen beginnen pas na drie maanden.Bij de plaatsing krijgen de pleegouders een folder. Herin staat hoe ze met de eerste signalen moeten omgaan en zelf moeten kijken in hoeverre ze dit kunnen oplossen voor ze ons bellen. Dit is maar een klein voorbeeld van de onkunde van de jeugdhulpverlening. Deze mensen hebben een HBO of academische achtergrond. Ik zou niet weten waar ze deze bul hebben gehaald. Intussen hebben ze een TORENHOOG loon en hebben de GORE moed om een ander de schuld te geven. Het is wel zo, als je alleen je eigen vacht wil redden kan je beter niks uitvoeren, dan doe je ook niks fout.En Den Haag weet dit ook, dat is namelijk van hetzelfde slag volk. Ik ben tenminste wel enorm verontwaardigd.
-
Hoeveel keer horen we dit al niet, “de instanties werken langs elkaar heen”. Het is in Nederland zo, dat zodra er meer dan één instantie bij een zaak betrokken er ‘niets’ van terecht komt. In plaats van pappen en nathouden, wat de huidige Nederlandse regering doet, moet de hele zorgburocratie eens helemaal op de schop. Veel minder c.q. geen instanties, stichtingen, verenigingen, commissies, zorgkantoren, Raden van Bestuur, Raden van Toezicht, Regionale Indicatie Organen, Hospice Dignitas-sen, etc.; in plaats van een zorgindustrie te creëren moeten we naar één zorginstantie per Gemeente. Binnen de zorginstantie uiteraard diverse specialismen, zoals nu Jeugdzorg. Als de toename van de zorgkosten zo blijft, laatste jaar AWBZ kosten + 40 %, moet het toch eens gebeuren, wie weet, wie durft.
