Kerstkaart: Arian Visser
In de week voor kerst keert EénVandaag terug naar mensen uit
eerdere reportages, die in de afgelopen tijd hun leven drastisch
zagen veranderen.
In de eerste aflevering zien we Arian Visser terug. Arian
ontmoetten we toen hij oog in oog stond met de dood. Hij lijdt aan
taaislijmziekte en stond op de wachtlijst voor nieuwe longen. In
deze kerstperiode zoekt EénVandaag hem weer op. Arian heeft
inmiddels nieuwe longen, maar hoe gaat het met Arian? Vanavond in
EénVandaag, een eerste kerstkaart.
De vorige uitzending met Arian Visser is
hier te bekijken.
Wie is Arian Visser?
Op 2 januari 1968 ziet Arian Visser het levenslicht. Vanaf het begin kwakkelt de jonge Arian Visser met zijn gezondheid. Na veel onderzoek blijkt Arian de ziekte; Cystic Fibrosis te hebben. Zijn levensverwachtingen worden al gauw de kop ingedrukt, hij zal niet oud worden. In de twee jaar die volgen krijgt hij antibiotica-injectie op antibiotica-injectie. Ook de puberjaren staan in het teken van een ziekenhuisleven. Soms wordt hij wel zeven keer per jaar opgenomen met klachten aan de luchtwegen. Op een afdeling met allemaal CF-patiënten wordt er dan toch veel lol beleeft. Maar een confronterende zijde aan het samenzijn met lotgenoten blijft het overlijden van andere CF-patiënten. Op zijn achttiende wordt hij overgebracht van het kinderziekenhuis naar de afdeling voor volwassenen. Als aanspreekpunt van de Cystic Fibrosis Stichting wordt hij steeds vaker uitgenodigd voor verschillende media-optredens. In 1992 krijgt Arian Visser een relatie. Samen met zijn vriendin maken zij een reis door de Verenigde Staten.Enkele jaren later gaan de twee samenwonen. Desondanks overlijdt zijn vriendin binnen enkele jaren aan eenzelfde ziekte als die van Arian.Met zijn nieuwe vriendin, zijn nieuwe woning en zijn nieuwe longen staat Arian weer met frisse moed in het leven. Hij heeft de verwachtingen van de artsen de kop ingedrukt.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Ben zeer benieuwd. Gun hem of iedere ander met een getransplanteerd lichaamsdeel het allerbeste, maar er blijken op termijn te vaak afstootverschijnselen op te treden, waar je niks meer over hoord. Ik ben dan ook uiterst kritisch over eventuele, automatische of verplichte orgaandonatie.
-
Beste P,Als je dood bent, heb je zelf niets aan je organen. Mensen die door ziekte een beperkte levensverwachting hebben zijn blij met donororganen. Afstoting kan inderdaad op korte termijn komen,maar ook pas na 10 jaar of zelfs later. Als je nog aan het begin van je leven staat, ben je blij dat iemand je 10 jaar extra geeft. 10 jaar lijkt kort, maar als je een erfelijke afwijking hebt waarmee je in de bloei van je leven zult overlijden, zijn die extra jaren onbeschrijfelijk.
-
Wat een mooie reportage. Ik wens Arian en zijn gezin het allerbeste. Wist de donor maar wat voor geluk hij heeft gebracht.
