Alimentatieperiode van 12 naar 8 jaar?
Fred Breet is stellig, hij wil de alimentatiewet veranderen. Er
ontstaan steeds meer problemen rondom alimentaties en volgens hem
kan dat voorkomen worden door de alimentatieperiode in te korten
van 12 naar 8 jaar. Breet verzamelt handtekeningen om het onderwerp
op de agenda van de tweede kamer te krijgen.
Geen enkele burger in Nederland kan zijn zijn eigen alimentatie uitrekenen. Rechters gebruiken een gestandaardiseerde norm om het maandbedrag vast te stellen. Hoe hoger de maandelijks alimentatie is, des te kleiner de prikkel bij de alimentatieontvanger om te gaan werken. Slechts 1% van de alimentatiebetalers is vrouw. De huidige termijn van partneralimentatie staat op 12 jaar. Veel vrouwen vallen na die 12 jaar in de bijstand. Om dit te voorkomen moet de alimentatiewet dus aangepast worden.
Is een inkorting van de alimentatieperiode inderdaad de oplossing?
reageer
95 reacties
-
De rechtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen in dit land kent geen grenzen. Vaderdiscriminatie door familierecht ook niet. Waardoor bij duizenden kinderen ziekte is ontstaan die in de psychiatrie terechtkomen velen. Door manipulerende en dwarsliggende moeders, over de ruggen van kinderen wraaknemend en haatplantend in kinderhoofden. Prima studie naar gedaan door Gardner. En nog zijn ze er niet achter in de Jeugdzorg hoe het komt dat zovelen gestoord zijn geraakt. Omdat de rechters niet werden aangesproken op wanbeleid onder andere. En moeders denken van alles te kunnen blijven maken. Afschaffen die alimentatie. Anders blijft het een armoede land voor kinderen. Op allerlei fronten.
-
Ik ben het er helemaal mee eens. Ik ben korte tijd gezinsvoogd geweest.....en weet vanuit die hoek dan ook dat moeders vaak vreselijke wezens zijn. Bovendien vind ik het schandalig als ze gedurende lange tijd alimentatie voor zichzelf vragen. Arme mannen. Samen voor de kinderen zorgen OK> Dat vinden mannen ook redelijk. Zonder die langdurige alimentatieplicht zullen de verhoudingen ook verbeteren.
-
Ik vind het onterecht dat als een huwelijk niet meer werkt,doorgaans de man het haasje is!Hij kan een groot aantal jaren niet aan een nieuw leven beginnen,simpelweg omdat hij daar de middellen niet voor heeft zolang hij alimentatieplichtig is.Ik ken een 'dame'die 3x per jaar op vakantie gaat met haar huidige vriend;van de alimentatie van haar exman!Je hebt zelf toch inkomen?Of anders toch op zijn minst een uitkering en kinderbijslag?Het gaat niet aan [ook niet van overheidswege!!!]om je expartner kaal te blijven plukken!
-
Ja, want mannen worden financieel veroordeeld tot levenslang. Hoezo emancipatie? De rechters zeggen ijskoud "mevrouw heeft zo lang niet gewerkt dat kunnen we niet meer van haar vergen". Christelijke partijen geven een eigen uitleg aan de Bijbel: "vrouw aan het aanrecht". In Duitsland is de partneralimentatie (zeer terecht) beperkt tot 3 jaar!
-
Inderdaad afschaffen!! De zielige vrouwtjes zijn helemaal niet zielig!!
De wet moet per direct goed geregeld worden voor vader en kind.
-
Als de partner lang niet heeft gewerkt ivm de keuze voor de kinderen dan is partnerallimentatie terecht om die partner opnieuw in het zadel te helpen. De andere partner heeft immers juist daardoor de carrière kunnen opbouwen. Het moet echter geen gemaksplukkerij worden en je kunt daarom bijv. een staffel in het echtscheidingsconvenan t opnemen met een afbouw voor de allimentatie. Laten we wel realistisch blijven, de partners wilden van elkaar af dus dan ook echt los van elkaar, ook financieel. Als goed overleg mogelijk is dan is er prima uit een bedrag en een afbouwstaffel te komen maar waar kleine oorlogen worden gevoerd zal er inderdaad een rechter aan te pas moeten komen. Vergeet niet dat het niet alleen aan de vragende partij ligt maar dat ook de verstrekkende partij een flink valse noot kan blazen. Scheidingen brengen net als bij erfkwesties (het verschil is hier minimaal) het slechtste in mensen boven. Resumerend denk ik dat 8 jaar een goede tijdspanne is om van een scheiding te herstellen en een nieuw leven op te bouwen. Ziekte en psychosociale aspecten mogen hier geen invloed (lees scheidings- allimentatie-chantagem iddel) vormen want het doel is en blijft... een scheiding en dat impliceert hoe dan ook en onder alle omstandigheden een nieuwe start vanaf een zandweg en niet vanaf een 4-baans snelweg. En dat geldt voor beide partijen.
En oh ja... ook ik ben gescheiden en betaal partnerallimentatie.
-
Het mag wel na 8 jaar teruggedraaid worden. Ik ken velen voorbeelden, waarvan een moeder duidelijk misbruikt maakt van een situatie, dat zij zelf voor gezorgd heeft. De taken zijn eerlijk verdeeld, de vader de zoon, moeder de dochter en beide zijn al pubers. Toch moet de vader veel alimentatie betalen terwijl de moeder ook werkt maar weiger meer uren te werken om de lasten van de vader te verminderen. In Nederland hebben mannen, wat vaderschap of bij een scheiding, weinig recht van spreken en vaak naar de schuldigenhoek gestuurd… Emancipatie is een graaf gebruikte woord, wanneer het uitkomt!
-
De ander hoeft er niet de dupe van te worden. Die moet meestal het gezin draaiende houden en werken terwijl de ander lekker in bed ligt met een ander.Zij moeten minimaal 10 opbrengen voor de vrouw en voor de kinderen tot dat ze wrk hebben.
-
Er is een eenvoudige oplossing om te voorkomen dat je 12 jaar lang alimentatie moet betalen: Trouw niet!
Dat meen ik. Je kunt liefdevol samenwonen en alles regelen met een samenlevingscontract. Zelf ben ik getrouwd met "tot de dood ons scheidt" als eindbestemming van ons huwelijk.
Na ruim 20 jaar huwelijk gescheiden ben ik totaal financieel uitgekleed en zit met een half pensioen.
-
Wat een gewauwel! Zielige mannen. ga eens op de dating sites kijken: mannen met kinderen die bij hun ex wonen. De mannen zelf rotzooien er vrolijk op los en begnnen vrolijk aan een tweede huwelijk desnoods met tweede leg. Hoezo rechtsongelijkheid??!! En denken we ook nog even aan de kinderen??? 8 Jaar: een walgelijke overweging!
-
Zal eens tijd worden, als je in de ww of wao zit wordt je gemoteveerd om aan de slag te gaan, de enige kracht die in dit land een ex aan het werk kan krijgen is als je niet meer kan betalen omdat je failliet gaat, zelf in de bijstand komt of emigreert naar een wazig land.
Het is een schande, de mannen kunnen 12 jaar lang op een houtje bijten, bijna geen kans om een nieuw leven op te bouwen en de vrouwen wonen stiekum samen, hebben zwarte baantjes en lachend houden ze hun hand ook nog op. maar als je dit niet aan kan tonen (lees geen geld hebt voor een detective) krijg je de deerwaarder achter je aan.Deze wet is zooooo achterhaald en ongeemancipeerd.
-
Inderdaad, alimentatie verkorten.
Mijn huidige man betaald ook voor zijn ex voor de komende 12 jaar, het is dat ik werk zodat wij de lasten samen kunnen dragen anders was het voor hem niet op te brengen.
Daar komt nog bij dat mijn man ernstig ziek is geweest en daar door een inkomen daling had, maar de alimentatie moest betaald worden, wij konden droog brood eten en mevr. de ex kon lekker op vakantie.
VERKORTEN DIE ALIMENTATIE
-
Ik ben het volkomen met fred Breed eens.
Ik ben 15 jaar geleden gescheiden na 30 jaar huwelijk.Omdat ik een uitkering kreeg en het alimetatiegeld niet in handen zou krijgen hebben wij toendertijd een onderlinge regeling getroffen en ik ben gaan werken.
Wat was ik m,n tijd al voor he?
Srekte Fred, vrouwen kunnen ook werken.
-
Het is nog veel triester dan sommige mensen denken, want ook als de vrouw voor zichzelf kan zorgen € 1700 netto plus € 400 kinderkortingen e.d. moet je als man, naast de alimentatie voor je kind (ondanks co-ouderschap) gewoon alimentatie voor je ex betalen. Dus datgene dat in de wet geregeld is: als een vrouw niet voldoende in haar eigen onderhoud kan voorzien, is helemaal niet waar. Als de draagkracht van de man het toelaat en dat is best snel want aangenomen wordt dat hij op bijstandsniveau leeft, moet hij gewoon partneralimentatie betalen.
-
Ik ben alleenstaand vader van een dochter van 7 en 8. Mijn ex-vrouw is uit de ouderlijke macht gezet en n.a.v. heeft de rechtbank de partneralimentatie stopgezet.
In hoger beroep heeft het Hof (27 jan jl) nu beslist dat ik toch 12 jaar lang 50% van mijn inkomen moet afstaan. Dit terwijl ze haar kinderen niet wil zien en mij er alleen voor laat staan.
Hoe ziek is dit? Mijn ex heeft nu net zoveel te besteden als ik met mijn kinderen samen. Daarbij werk ik me te pletter om alles draaiende te houden en mw. ligt lekker op de bank.
-
Het is nog steeds een gegeven dat na scheiding meestal de vrouw de alimentatiegerechtigde is. Soms gaat het om behoorlijke bedragen en blijven vrouwen in zekere zin een tijd financieel onafhankelijk. Is de alimentatie lager dan de bijstandsnorm dan wordt het inkomen via die bron aangevuld tot het sociaal minimum. In beide gevallen komt strijd om alimentatie voor. Echtscheiding ontaard in vechtscheiding.
Soms kan een bijstandverstrekkende gemeente de alimentatievordering overnemen en ervoor kiezen een onredelijk hoog vastgestlde alimentatie niet of slechts deels op de alimentatieplichtige te verhalen. Op die manier kan soms een onredelijke opstelling van de alimenatie ontvanger verhinderd worden. Of daarmee het gevoel van redelijkheid bij partijen terugkeert is de vraag.
-
Ik ben twee jaar geleden gescheiden en voor mij mogen zij de wet aanpassen.
Ik betaal in mijn geval kinderalimentatie.
En geen partner alimentatie.
Maar wat aan de kinderalimentatie verkeerd is,
dat is het feit dat met dat geld andere dingen aangeschaft worden dan waar het geld voor bedoeld is.
Hier miet een betere regeling voor komen dat het geld op de juiste plaats terecht komt.
BIJ de KINDEREN.
Dan is het meestal zo dat de moeder dan ook nog eens minder werkt en hierdoor ook nog eens niet hoeft te betalen bij een advocaat.
Maar de vader gelijk voor alle kosten op kan draaien en de moeder vrijuit gaat.
Hierdoor kunnen zij vaak via de kinderen de vader het leven zuur maken.
Advies voor de vader.
Zorg dat je zoveel mogelijk contact met de kinderen houd (een weekend op de twee weken is te weinig).
Probeer als het gaat bv de woensdag middag vrij te maken voor de kinderen.
Dit al aangeven bij de scheiding anders overheerst de invloed moeder naar de kinderen.
De kinderen hebben het recht om vader vaker te zien.
Blijf overal actief in.
Blijf interesse in de kinderen tonen.
En dan heb ik het over school, clubjes etc.
En met geld koop je de kinderen niet(wat meestal wel aan moeders kant gebeurd).
Toon je liefde en zij komen zeker ook op latere leeftijd zeker naar je toe.
Partner alimentatie ZEKER afschaffen.
Ook ben ik het eens met de vijf eerder genoemde reacties
Nederland op zijn best
-
Na echtscheiding partner alimentatie betalen frustreert vele mannen terwijl vrouwen zich maximaal twaalf jaar lang redelijk geborgen voelen. In ieder geval in financieel opzicht.
Ingeval er naast alimentatie ook aanvulling via een bijstandsuitkeing nodig is kan, bij een blijvend verstoorde verhouding na scheiding een onredelijk ogende alimentatievordering door een bijstandverstrekkende gemeente worden overgenomen. De gemeente heeft dan de mogelijkheid om een (redelijk te achten) deel van de alimentatie van de ex echtgenoot op te eisen. De boze vrouw is daarmee het intiatief voor verder oorlog voeren uit handen gnomen zolang zij naast alimentatie ook bijstand ontvangt. De rust keert dan enigszins terug.
-
Ja wat moet ik er van zeggen... na 3 relaties, de laatste in de vorm van een huwelijk de eerste twee samenlevingen, ben ik toch weer in een relatie gegaan.
Van mijn eerste twee ex- partners hierin even geen kwaad woord; als het gaat om partneralimentatie. De stelling werd door beiden gehanteerd... uit elkaar dan ook voor jezelf zorgen.
De laatste wist echter perfect de kroon te spannen. Na een periode van vreemd gaan met deze en gene (waar ik door mijn drukke baan als projectmanager geen weet had alleen maar vermoedde), wat ik tenslotte toch aan het daglicht wist te brengen, kwam het uiteindelijk op mijn verzoek tot een scheiding.
Oeverloos procederen over alimentatie, verdeling restschuld echtelijke woning en inboedel...
Slotresultaat...
ik betaal eur 500,00 voor een ex- partner die naar Griekenland is verhuist met een vriendje.
Ik mag een door mijn ex gecreëerde schuld op de echtelijke betaalrekening van eur 2.500,00 betalen.
Een restschuld op de echtelijke woning van ca. eur 22.000,00 viel ook mij ten deel
En tenslotte verdween de ex- partner ook nog eens met de gehele inboedel.
Wat kon ik er aan doen/ veranderen... niets rechters spraken elkaar tegen... wisten niet meer wat te bepalen... dus dan maar de man achteruit stellen... want de vrouw is zo zielig.
Mijn huidige partner begrijpt me en weet hoe moeilijk en onrechtvaardig een dergelijke positie/ situatie is. Ze heeft het tenslotte van nabij meegemaakt. Samen komen we er wel doorheen, maar ja...
Ja verander wetgeving en verwijder bestaande jurispudentie...
Niet meer dan 5 jaar alimentatie...
1e jaar- 50%
2e jaar- 40%
3e jaar- 30%
4e jaar- 20%
5e jaar- 10%
Niet gerelateerd aan een oude situatie, maar allebij een werksituatie creëren en tevens inkomen
Bij niet voldoende aktief zijn... strafkorting op alimentatie.
Als je uit elkaar gaat... zorg dan ook voor je eigen zaakjes en profiteer niet van een ander. Levenslang, 15 jaar alimentatie betalen... hoe kom je er op. Beetje achterhaald in 2010...
Vrouwen wilden emancipatie, niet meer afhankelijk zijn van de mannelijke helft van de wereldbevolking, voor zich zelf opkomen en zorgen...
Maar wat blijkt... als de scheiding is uitgesproken vult de vrouw graag haar zakken ten koste van... en ongelimiteerd... t.a.v. haar ex- man...
Is dit emancipatie... of is emancipatie voor jezelf zorgen?
Ik sluit mijn epistel met... heer Fred Beet... ik wens u al het goede in uw onderhoud met de politiek... overtuig hen van het onrecht wat geschiedt en dagelijks nog wordt uitgesproken door een naieve politiek en rechterlijke macht... mijn steun heeft u
-
Helaas zijn wij mannen, het zwakkere geslacht van de samenleving geworden.
Mede dankzij de regering.
Over het algemeen wil een man hard werken voor zijn gezin, en waarvan die ook nog aan het hart ligt.
Wij verwachten een liefdevolle vrouw die ten alle tijde onvoorwaardelijk voor haar gezin kiest!
Deze worden steeds zeldzamer...
Nederland kan nu trots zijn op haar slogan, een
slimme meid is op haar toekomst voorbereid...
De toekomst, de jeugd van nu verwordt in psychiatrische en of drugsverslaafde patienten,
en ik zie het nu al om me heen, waar is dit land mee bezig???
Meisjes en jongens die mij op de bank liggen janken van ellende.
-
Fred is de Robin Hood van de alimentatiebetalers.
In de uitspraak van de rechter staat ook in mijn geval dat mijn ex in haar eigen inkomen moet gaan voorzien. Dat kan ze ook eenvoudig en doet ze zelfs voor een deel. Alleen ik betaal nog hetzelfde, met indexering en dat nu al jaren lang. Een toetsing door de rechtbank is dus een geweldig goed instrument.
Elk jaar zo rond 1/1 breekt het me weer op dat de alimentatie verhoogd wordt. Mijn loon stijgt niet. Daarnaast stelt de minister een percentage vast dat aanmerkelijk hoger is dat dan van andere verhogingen van uitkeringen. Vervolgens lees ik ook nog eens in de krant "controle uitkering onder dwang"; de overheid zorgt weer eens goed voor zichzelf denk ik dan. Waarom niet voor mij als sociaal uitkeerder voor mijn ex?
Ooit zei mijn advocate: "het recht is niet altijd rechtvaardig" ... dat voelt nu ook zo ...
Wat kan ik doen? - alleen een procedure voor herbereking gaat onvoldoende opleveren, kost veel en duurt lang. Dit is dus een goed initiatief van een hedendaagse Robin Hood
-
Alimentatie is prima .. in die gevallen dat de vrouw (mits zij de kinderen krijgt) een redelijke bijdrage krijgt voor het onderhoud van de kinderen. Wat is echter redelijk? Mijns inziens totdat de kinderen 12 jaar zijn danwel niet meer naar het basisonderwijs gaan. Dan heeft de vrouw, mits zij niet al een werkende moeder was, recht op alimentatie. De echtscheiding is, was, een keuze van beide. Het kan niet zo zijn dat er één is die onevenredig veel of zwaar financieel moet bijdragen (bloeden). En jaarlijks een herijking of toets; is er sprake van een nieuwe partner? Is er sprake van zelfstandige inkomstenverwerving? Dan geen alimentatie meer.
-
De politiek zal partneralimentatie nooit afschaffen. Overigens is partneralimentatie het enige verschil tussen getrouwd en ongetrouwd samenwonen. (kinderalimentatie betaal je al als biologische vader!) Voor mensen die nu getrouwd zijn is er geen hoop meer. Maar voor mensen die niet getrouwd zijn; doe het niet. Trouw nooit. Trap er niet in. Het huwelijk biedt geen enkel voordeel alleen partneralimentatie en dat kan je makkelijk tonnen gaan kosten in de toekomst. Ga lekker ongetrouwd samenwonen. Je kunt lekker alles zelf regelen en dat kun je zelf veel beter dan via dat voorgekookte staatscontractje dat je op het gemeentehuis mag tekenen, met een grappig speechje van een of andere ambtenaar. Als je trouwt krijg je alleen een groot financieel risico.
-
De politiek zal partneralimentatie nooit afschaffen. Partneralimentatie is het enige verschil tussen gehuwd en ongehuwd samenwonen. En partneralimentatie kan je makkelijk tonnen gaan kosten. Dus als je trouwt, of een geregistreerd partnerschap aangaat, loop je alleen het risico in de toekomst tonnen kwijt te raken. Kinderalimentatie heeft niets met trouwen te maken, dat moet je betalen als je biologische vader bent. Voor mensen die nu getrouwd zijn is er geen hoop meer. Zij lopen dit grote financiele risico. Maar ben je niet getrouwd dan doe dit ook niet. Trouw nooit! Trap er niet in! Trouwen biedt geen enkel voordeel maar alleen een groot financieel risico. Ga lekker samenwonen en regel je zaakjes zelf. Zelf kun je dit beter dan via dit voorgekookte staatscontractje dat je op het gemeentehuis mag ondertekenen met een grappig speechje van een ambtenaar. En eigen afspraken kun je in samenspraak wijzigen een trouwcontract kan alleen gewijzigd worden door de politiek. Als de CU ooit de meerderheid krijgt mag je gegarandeerd niet meer scheiden.
-
Die wetgeving is ook verkeerd. Er zijn jaarlijks mannen die hun hele gezin uitmoorden. Ik zou de alimentatieduur maximaliseren tot de duur van het huwelijk.
-
Helemaal mee eens. Als vrouwen werken en inkomen hebben zijn ze niet "behoeftig"zoals dewet officieel luidt. Echters rechters gaan uit van de mate van welstand tijdens het huwelijk. Op zo'n manier is een huwelijk een mooie verzekering die bij een scheding tot uitkerinmg komt. Maakt het voor de minst verdienende partner wel erg geamkkelijk. Ze krijgt geldt toe. M.i. alimenatie niet meer dan 3 jaar. Bovendien zou een apart alimentatiebureau bij Justitie beter zijn, dan telkens naar de rechter gaan en dure advocaten moeten inhuren. Is er een site waarop ik me kan elden?
-
misschien ook de wet op de kinderalimentatie eens nalopen?Ook ik ken een moeder die met haar gezin van op vakantie gaat vd KA en haar garderobekast maandelijks ververst.Op basis van onwaarheden is de KA vastgesteld.Als je als moeder zo aan je geld moet komen als moeder zijnde...weet ik niet of je dat woord waard bent als vrouw. Welkom in de 21e eeuw!
-
Eerlijk is in het echte leven niet altijd eerlijk. In vele zaken is er van alles mis. Ik wil als moeder van 5 kinderen melden dat ik geen tijd had om zelf iets op te bouwen. Na een opleiding en bijna 53 jaar oud, wilde mijn man scheiden. Niemand wil iemand zonder ervaring en die leeftijd in dienst nemen. Ik vind alimentatie in mijn plaats dus wel terrecht.
-
Kinderalimentatie ok,
Partneralimentatie, wanneer er geen kinderen zijn kan veel korter, prikkel bij ontvang(st)er niet aanwezig om te gaan werken. Voor betalende geen mogelijkheid om extra hard te werken of cariere te maken, kan de vrouw alsnog om hogere alimentatie vragen...
Mijn ex-vrouw, is "ziek" --> ziektegeld + partneralimentatie > minimum loon. Haar opleidingsnivo MAVO-3. waarom dan nog gaan werken, veel gemakkelijker en wettelijk beschermd om ex-parnter uit te zuigen.
-
Afschaffen, zeker als je kind gebruikt wordt als pressie middel. Ik zou meer dan de helft van mijn inkomen kwijt zijn terwijl mijn ex zich daadwerkelijk als een heks gedraagt. Ik wil een nieuw leven opbouwen met mijn nieuwe vrouw en kinderen maar daar heeft mijn ex niet zo'n zin in. Waar kan ik tekenen om Fred Breet te ondersteunen. Het moet klaar zijn met ziekelijke exen die je geen nieuw leven gunnen.
-
Ik heb nu 10 jaar mogen genieten van de alimentatiewet en heb nog 2 jaar te gaan. Althans dat zou je denken, ware het niet dat ze ook nog eens recht heeft op de helft van het gedurende de huwelijkse periode opgebouwde pensioen. Kortom je bent er na 12 jaar nog steeds niet vanaf.
Als je als alimentatiebetaler een nieuwe relatie wilt opbouwen, dan wordt in de alimentatieberekening doodleuk de verdienste van je nieuwe partner meegenomen... Is het rechtvaardig dat je nieuwe partner geconfronteerd wordt met de "geneugten" van een eerdere relatie?
Gedurende de 10 jaar dat ik nu betaal, heeft ze geen enkele poging genomen om zelfstandig te kunnen leven. Ze krijgt immers genoeg, dus waarom zou ze er moeite voor doen?
Het wordt inderdaad tijd dat de alimentatiewet eens op de schop gaat. De huidige wet is te eenzijdig; de kostwinner trekt altijd en voor het leven aan het kortste eind en er is geen enkele stimulans voor de ontvanger om een stuk zelfstandigheid op te bouwen.
-
De huidige alimentatieregeling geeft de ex-partner geen prikkel om actief te worden. Daardoor blijft een onnatuurlijke afhankelijkheidsituati e ontstaan. De eerste jaren alimentatie is prima, maar daarna afbouwen en elke partij haar eigen verantwoordelijkheid geven.
-
Niet alleen moet de partneralimentatie beperkt worden ook moet er een solicitatieplicht ala ww komen. Verder moet er verantwoording worden afgelegd over de besteding van kinderalimentatie. Daar is totaal geen zicht op. Ook moet beide partners minimaal hetzelfde kunnen besteden. Dus als de kinderalimentatie alles opsoupeert dan geen partneralimentatie. Kinder alimentatie gaat voor
-
Het formulier is hier te vinden:
http://www.referenduma limentatie.nl/Jesteunv ooreenreferendum.html
-
Dit is één van de redenen dat ik niet getrouwd ben. Waar kan ik een handtekening zetten om Fred Breet te ondersteunen?
-
Waar kan ik tekenen? Weg met die zogenaamde zielige, afhankelijke vrouwtjes die feest vieren van de partneralimentatie van hun exman.
-
Waar kan ik tekenen? Ik ben zelf vrouw en profiteer niet van mijn ex! Wel makkelijke inkomste natuurlijk maar ik vind het erg laag om mijn hand op te houden bij mijn ex. Ging het samenzijn dan alleen maar om zijn inkomsten? Als je scheidt van tafel en bed dan ook van bankrekening. Het enige wat je dan nog kan binden zijn eventuele kinderen waar natuurlijk wel alimentatie voor moet worden betaald.
-
Het zijn niet alleen zielige vrouwtjes die profiteren hiervan hoor. Ik mag betalen voor mijn ex-man. Dus andersom gebeurd ook. Ik ga zeker tekenen!!!!
-
Alimentatie, en mannen in de vernieling helpen zo zie ik dat. Vrouwen worden zo hebberig dat ze zelfs de kinderen weg houden van vaders zodat ze maar gaan betalen. Emotionele chantage noem ik het. Zelf ben ik al jaren een alleenstaande moeder, en nog nooit een cent alimentatie gehad, waarom ook?? Dat er voor kinderen betaald moet worden, ja daar heb je tenslotte samen voor gekozen, maar partneralimentatie is ronduit belachelijk daar wordt echt echt misbruik van gemaakt. Volwassenen kunnen maar aan het werk gaan.
Groet Wendy
-
Ik heb nimmer kinder alimentatie betaald .
Dat moest ik aan die Asociale ,,kinderbeschermings bende,, betalen .
Het zijn mijn kinderen en daar betaal ik dat aan , punt uit !
-
Partneralimentatie heeft bij mij altijd een dubbel gevoel op geleverd. Enerzijds wil je jouw ex samen met de kinderen niet in de kou laten staan en anderzijds denk je bij jezelf dat ze ook prima zelf voor haar geld kan gaan werken. Ik heb geweigerd om 12 jaar te betalen en een regeling afgesproken om af te bouwen tot maximaal 8 jaar. Maar iedere maand weer heb je toch wel het gevoel genaaid te worden als je ziet wat er dan allemaal kan aan de andere kant. Shit happens hou je dan jezelf maar voor en gelukkig verdien ik genoeg om ook zelf weer een leven op te bouwen. Wat mij echter volstrekt blijft verbazen is de regeling rondom de kinderalimentatie. Kinderen moet op hetzelfde niveau door kunnen blijven leven. Ik vind dat persoonlijk een heel slecht voorbeeld voor hen want ook al moet het inkomen door de helft over het algemeen, de kids krijgen nog steeds alles wat hun hartje begeerd als dat voor de scheiding ook zo was. Onzin, want iedereen weet dat je alleen maar verkapt extra geld aan je ex staat af te dragen. Ook kinderen moeten leren dat als er minder inkomen is (in dit geval door een scheiding) er gewoon minder kan. Als je je baan kwijt raakt krijg je van het rijk toch ook geen geld om de kids net zo veel te kunnen geven als toen je wel werk had dus waarom wel na een scheiding. Het zorgt bij mij in ieder geval voor een enorm gevoel van rechtsongelijkheid als je vervolgens je ex meerdere malen per jaar op vakantie ziet gaan en een nieuwe auto ziet kopen, wetende dat dat niet kan van haar inkomen en er dus geld van de kids bij moet zitten. Gelukkig woont ze weer samen en ben ik van de partneralimentatie af maar ik weet dat ik straks na mijn pensioen er weer aan herinnert ga worden als maandelijks mijn pensioen voor een deel naar haar toe gaat. Het was haar wil om te stoppen voor de kids, voor mij had dat niet gehoeven want ik ben er ook niet slechter van geworden dat mijn ouders moesten werken maar zelfs dan mag je als man niet zeuren en heeft de wet geregeld dat je jouw pensioen moet delen als zij vindt dat je moet bloeden.
-
Ik begrijp er niets van, dit wist ik niet. Ik heb eens even de alimentatiewijzer uitgeprobeerd en ben overtuigd dat het programma gewoon niet klopt. PROBEER HET UIT ! Stel: geen kinderen. Vul maar eens in dat beide partners hetzelfde verdienen; € 3500. Je zou zeggen: niemand hoeft alimentatie te betalen. Maar het programma loopt dan vast. Er komt geen antwoord. Maak vervolgens een verschil van € 100,-. Dan geeft het programma ineens aan dat BEIDEN een alimentatiebehoefte hebben; 1 van € 800 en 1 van € 900. Dat klopt, want voor beiden gaan de lasten omhoog bij alleen wonen. Maar wie gaat dat dan betalen ? Maak het verschil nog iets groter: ineens betaalt alleen degene nog met het grootste salaris. De betaler heeft ineens geen tekort meer, terwijl dat natuurlijk juist groter is geworden ! Kortom, we werken klakkeloos met een fout programma. Het basisidee moet zijn: iedereen die gezond is heeft werk- en sollicitatieplicht, of je nu alimentatie krijgt of niet. Dat geldt voor bijstand toch ook ! En als je werk hebt, kan de vertrekkende of achtergelaten partner met een beter inkomen een tijd - 8 jaar is genoeg -verzocht worden om het de ander een beetje gemakkelijker te maken. Maar als de alimentatie ontvangende partner een betere baan heeft of weer (duurzaam) gaat samenwonen moet dit natuurlijk afgelopen zijn. Het principe is toch om elkaar te helpen weer een nieuw leven op te bouwen. De huidige gang van zaken moet snel veranderen en het foute computerprogramma moet morgen al op de schop.
Of is dit een truc van de regering om de kosten van de bijstand laag te houden ? Zeg dat dan eerlijk.
Mijn echtgenoot is kerngezond en werkt, maar heeft geen zin om te werken aan een betere baan en draagt daarom bijna niets bij aan ons huishouden. Hij is liever actief met verenigingen. Dat vind ik niet erg, want we hebben samen genoeg. Ik betaal al 15 jaar 80%. Maar stel dat we gaan scheiden, dan krijgt hij als dank voor zijn gedrag de helft van mijn salaris ? Wat een onzin.
Dus: waar kunnen we nu tekenen ?
-
Na een zeer heftige echtscheiding waarbij mijn ex-vrouw zichzelf letsel toe heeft gebracht en daardoor arbeidsongeschikt raakte heb ik de drie kinderen toegewezen gekregen. De rechter heeft in zijn wijsheid bepaalt dat mijn ex-vrouw geen kinder allimentatie hoefde te betalen en dat ik wel allimentatie aan mijn ex-vrouw moest betalen. Hierbij moest ik zoveel allimentatie betalen dat zij in ieder geval geen beroep hoefde te doen op de bijstand en ik van mijn maand inkomen van 1600 euro 500 euro aan allimentatie kon gaan betalen. Naast de uitkoop van de woning had ik dus over de 1000 euro hypotheeklasten en de rechter rekende gewoon over alles alsof ik 40% van de belasting terug kreeg. Niet dus. De grootste slachtoffers zijn van dit alles mijn kinderen die ik niet meer normaal kon onderhouden. Zelf kan ik geen eens mijn eigen kldeing kopen. Intussen ben ik gelukkig hertrouwd en kan ik net het hoofd boven water houden door mijn nieuwe vrouw. Laat allimentatie gericht zijn op de kinderen zodat zij normaal kunnen leren/leven en laat na een scheidng ook de finaciele band tussen ex-partners zo kort mogelijk duren. Maximaal 4 jaar dan zitten kinderen eventueel op een dag opvang en kunnen beiden ook gewoon werken. Nu is er sprake van absolute discriminatie van de man tegenover de ex-vrouw ook al heeft hij de zorg van de kinderen op zich genomen en toegewezen gekregen. In mijn ogen hebben rechters geen oog meer voor de werkelijkheid en zijn de kinderen hiervan het slachtoffer.
-
Er zij ook ander situaties zoals ik, Mijn ex man is 5 jaar geleden weggegaan in de tussen tijd dat we uit elkaar waren ging die niet meer werken dus de rechter verklaarde dan ook dat hij niets hoefde te betalen huis werd verkocht de afrekenings van stroom water huis leeg halen alles kwam op mijn bord hij woonde al weer samen in een ander provincie onder een postbusnr en mijn kinderen hebben hem 4 jaar niet gezien nooit iets betaalt terwijl een kind van mij lichamelijk en verstandelijk gehandicapt is en nu de klap op de vuurpijl ik betaal nu 200 euro aan hem per maand levenslang wat heeft deze man het goed gespeeld vandaar dat ik nu ook eens maar mijn mond open doe het doet verschrikkelijk pijn
-
Wet voor familie recht moet aangepast worden waarom? Heel simpel ik woon nu samen met een man die gescheiden is en kinderen heeft met een heks van een ex. Zij mag partneralimentie aanvragen en er word van mijn verwacht (vanuit de wet) dat ik in mijn eigen onderhoud kan voorzien. Dat ik voor mijn eigen onderhoud moet zorgen vind ik logisch maar ik vind ook dat zij dat ook moet. Je gaat niet voor niets uitelkaar dat doe je omdat je niet meer samen kunt leven met je ex. Je kiest opdat moment voor een nieuw leven dus bouw die dan ook op ZELFSTANDIG en niet op de zak van je ex. Ook ik ben gescheiden alleen dan op een normale manier allebei gekozen voor onszelf zonder hulp van de ander. Met andere woorden de vrouwen van tegenwoordig (die patrneralimentatie ontvangen) die worden te veel beschermd door het zogenaamde rechtssysteem en de man dan? Die word toch al zwaar gestraft d.m.v. die omgangsregeling van elke dag je kinderen zien naar eens in de twee weken en de helft van de schoolvakanties?! of is die die straf niet zwaar genoeg??? Moeten zij (de vaders) dan nog zwaarder gestraft worden door ze zwaar uit te kleden en er voor te zorgen dat ze geen nieuw leven kunnen opbouwen. In wat voor maatschappij leven wij. Iedereen moet werken behalve als je gescheiden bent en partneralimentatie ontvangt? Afschaffen die handel hooguit voor 3 jaar om dat eventueel de vrouw de kans te geven om werk te zoeken.
-
Bij mij is het zo dat alles via die fijne Nibud/rechter regeling naar de kids gaat en het voor mij dus geen zin heeft als het korter wordt.
50% van mn salaris gaat naar haar, en helaas wordt bijna niets aan de kids besteed, alleen maar de hypotheek.
En het beetje wat overblijft in de huishouding.
De advocaat zei al dat ze boven haar stand gaat leven, maar ja daar trekt ze zich niets van aan.
Samen voor de kids zorgen, mooi niet dus.
Ook als je 65 bent, gaat de helft van je pensioen naar haar toe.
Je wordt dus aan alle kanten door die fijne Nibud en regering kapotgemaakt.
En zij, zij vind het allemaal best. Kan ze gaan theeleuten met dr vriendinnen.
-
Gisteren met verbazing naar de plannen van deze beste man gekeken.
In Nederland hebben de mannen die alimentatie betalen een groot belasting voordeel en de vrouwen die de alimentatie ontvangen worden gigantisch belast over het ontvangen geld. Hier wordt echter niet over gesproken!!
Ik vindt dat als je getrouwd bent en je gaat uit elkaar het logisch is dat degene met het hoogste inkomen voor de ander moet betalen... Er zijn ook genoeg vrouwen die na de scheiding alimentatie aan de man betalen!
Tevens is het niet meer dan logisch, want de vrouw heeft in de meeste gevallen voor de kinderen gezorgd, haar man en het huishouden. Hierdoor heeft ze geen betaalde baan uit kunnen voeren (een huishouden is een volledige baan) en mist zij ervaring en kennis voor de huidige arbeidsmarkt en zal zij veel minder snel een baan kunnen vinden om haar zelf en de kinderen te ouderhouden. Wat te denken van vrouwen op leeftijd die de arbeidsmarkt niet meer wilt hebben?
Het belastingstelsel zouden ze juist aan moeten passen zodat de ontvanger van de alimentatie werkelijk van de alimentatie kan leven en niet het grootste gedeelte naar de belastingdienst gaat!!!
-
Ook tekenen?
We hebben gezocht:
www.referendumalimenta tie.nl
-
Buitenlandse vrienden kijken me verbaasd aan als ik hen probeer uit te leggen wat ik zelf ook niet begrijp:
Mijn ex en ik hadden beide een goed betaalde baan, zij heeft deze zelf opgegeven en wilde op de kinderen gaan passen, eigen keuze en dus ben ik maar wat meer gaan werken. Mijn ex bleek een persoonlijkheidsstoorn is te hebben en heeft inmiddels 4 psychoses achter de rug, de laatste met gedwongen opname en zelfs nog een nachtje in de isoleercel. Zij was mij al eens naar de keel gevlogen en nu was mijn jongste dochtertje aan de beurt.
Zij heeft al heel veel baantjes geprobeerd, wordt vaak na 1 dag of soms 2 alweer buiten de deur gezet en beroept zich erop dat ze geen lichamelijk werk wil omdat ze een universitaire titel heeft.
Ik heb beide kinderen en een fulltime baan, de lasten van een gezamenlijke woning die maar niet verkocht wil worden en in plaats van het ontvangen van kinderalimentatie betaal ik partneralimentatie. Dit zorgt ervoor dat ik niet van baan kan veranderen of minder kan gaan werken om meer bij de kinderen te zijn (2 en 6). Verder was ik tot voorkort een kapitaal kwijt aan kinderopvang, ik vertrok om 7:00 naar mijn werk en trachtte steeds rond 18:00 thuis te zijn en ze weer op te halen. Mijn leven speelde zich af op het werk, in de auto en thuis.
Mijn ex ziet de kinderen 1 weekend in de 14 dagen . Alhoewel in het convenant staat dat ze ze van 10:00 tot 17:00 mag zien wil ze ze pas van 12:00 zien. Ik ben er altijd bij aanwezig (een ongezonde en onwenselijke situatie maar ik pas op nu eenmaal op mijn kinderen) en heb aan bureau Jeugdzorg gevraagd om hulp. Zij en de rechter zien wel in dat het op dit moment goed gaat met de kinderen, dat mijn zoontje die mede hierdoor een ontwikkelingsachtersta nd heeft gekregen weer bijna op norm functioneert en dat ik de boel goed op orde heb. BJZ gaf ook aan dat zij graag wilde dat ik het gezag alleen zou krijgen, en zou mij daar in de rechtbank bij ondersteunen. In bijzijn van BJZ heeft mijn ex dan ook verklaard dat zij van het gezag afzag omdat het bij mij heel goed ging met de kinderen. BJZ zou mee naar de rechtzaak en had hiervoor nota bene nog contact met mijn advocate gehad (de laatste wist ook niet wat haar overkwam), maar belde 1,5 uur van tevoren af, ze waren blijkbaar teruggefloten door Kinderbescherming – namelijk omdat “BJZ niet over dit soort familierechtelijke zaken gaat”. Mijn ex kwam niet opdagen op de zitting omdat ze het gezag vrijwillig opgaf.
Maar haar meewerkende houding veranderde snel: ik woon nu samen met mijn nieuwe vriendin die op een geweldige manier voor de kinderen zorgt maar die momenteel geen baan heeft. De ellende begint nu pas goed. Mijn ex mailt aan BJZ dat ze haar eerdere bewering herroept en dat zij mede-gezag wil houden, omdat ik een nieuwe vriendin zou hebben en wellicht met haar en de kinderen in het buitenland een nieuw leven zou willen beginnen.
De gemeente dwingt mij nu om haar uit te kopen uit de woning ivm haar bijstandsuitkering. Ondertussen betaal ik ook nog door aan de hypotheek, de levensverzekering voor beiden en alle andere lasten van de woning, ik krijg een extra lening om haar uit te kopen en zodra mijn vriendin weer werk heeft zal ik nog meer aan mijn ex moeten betalen.
O ja, de kosten voor de notaris en het kadaster zijn ook nog voor mijn rekening “omdat er anders zo weinig van haar deel overblijft”.
Al met al betaal ik zo’n kleine1000 euro aan partneralimentatie per maand.
-
De reacties op het al dan niet moeten betalen van partneralimentatie na een echtscheiding vind ik, op zachtst gezegd, vreemd. Als je een contract sluit dan weet je waar je aan begint. Niemand vindt het vreemd dat een of andere verplichting overblijft als je een contract verbreekt. Een huwelijk is niet meer en niet minder dan het sluten van een contract, een (echt-)scheiding niet meer en niet minder dan het verbreken van een contract. Het probleem zit m.i. noch in de termijn van de alimentatie noch in het al dan niet iets nieuws kunnen beginnen. Het probleem zit veel meer in de vergaande onwetendheid en ondoordachtheid waarmee menig huwelijkscontract gesloten em verbroken wordt.
-
Ook vrouwen worden de dupe dit is mijn 2e reactie ook zijn er mannen zoals ik vanmorgen al beschreef die vertrekken in een ander provincie gaan wonen onder een postbusnr gaan leven maar wel samenwonen die de vrouw achterlaten met alle afrekeningen stroom ,water, bankrekening leeg halen en geen enkele instantie kan wat doen ja word er dan gezegd je ex heeft wel een postbusnr en het maakt mij heel kwaad en boos dat de rechters er zo gemakkelijk hier mee omgaan dat ze ook nog schikken, dat ik met een uwv uitkering van 812euro nu al meer dan een jaar 200 euro betaal aan alimentatie en mijn volledige vakantiegeld naar hem word over gemaakt dus ik wil hier dan ook benadrukken dat niet alleen vrouwen mischien er een potje van maken maar ook mannen , en daar ben ik een van ik ben nu zover, dat ik niet in de ziekenfonds meer zit dat ik ook geen begrafenis heb waar moet ik het geld weg halen dit heeft mijn ex allemaal gedaan mij totaal ontwricht, met veel wrok , dit heeft hij mij met de kinderen gegund meer en beter kan ik het niet maken en blijf dan ook mijn leventje lekker alleen vertrouwen is er uit , en zal dan ook nooit mijn probleem bij een nieuwe partner willen opzadelen ik red me wel met 30 per week ik blijf mijn rug recht houden hoe pijn het soms ook doet het zal wel moeten tegen over mijn kinderen
-
Je kan in dit land beter een moord plegen dan scheiden.
De straf zal dan een stuk lager zijn.
-
Ik ben ook voor een wijziging, het is van de zotte. Kijk KA dat is begrijpelijk, maar PA, en een verkorting naar 8jr is nog te lang vind ik. Ik zou zeggen geheel afschaffen. Aan mijn ex was ik ook bijna 2200 euri per maand aan PA kwijt, ik ben in beroep gegaan en is nog 1450 per maand, zonder kids, waarbij ze zelf ook nog eens werkt voor a 36 u per week. Als ali-plichtige heb je met de huidige wetgeving geen poot om op te stan, wat je ook aanvoerd, je tekt altijd aan kortste eind
-
Ben blij dat iemand als Fred Beet het initiatief neemt om de stille veroordeling van mannen door de huidige wetgeving ter sprake te stellen. Een schandelijke wetgeving voor de menselijke waardigheid waar rancunueze en afhankelijke vrouwen zich op kunnen beroepen. Niets mis mee om geld aan kinderen en voor een paar jaar aan je ex te besteden, maar het moet wel redelijk blijven.
-
Zie, als scheidingskantoor, ons standpunt op onze blog: http://blog.einderelat ie.nl.
We zijn het met de heer Breet eens en wensen hem succes met de inzameling van handtekeningen.
-
Ik betwijfel of het echt de vaders zijn die door de rechter het vel over de oren wordt getrokken. In mijn geval moet ik Kinderalimentatie aan mijn ex betalen. Mijn inkomen is - gelukkig - te laag gebleken voor partneralimentatie. Bijna 300 euro van mijn netto-inkomen moet ik afstaan aan ex, zodat ik achterblijf op bijstandsniveau. Ik heb een fulltime baan. Destijds gevonden, toen wij nog samen waren, omdat hij geen baan zocht en als ie al wat voorgeschoteld kreeg, geen baan kon houden. Zo passief als de pest eigenlijk. Nu hebben we co-ouderschap. De kinderen zijn de ene week bij hem, de andere bij mij. Voor die 2 weken per maand dat onze kinderen bij hem eten en hij eens een wasje draait, krijgt hij m.i. meer dan genoeg kinderbijslag, kindgebonden budget enz. Alle overige kosten zijn voor mij: schoolgeld, kleding, sport, hobbies enz. Ex is achtergebleven in onze gezamenlijke woning. Ik ben met niks opnieuw begonnen en bijna de kinderen kwijtgeraakt omdat het wel 5 jaar (!!) zou kunnen duren voor ik geschikte woonruimte zou hebben voor co-ouderschap. Gelukkig kwam dit binnen een jaar in orde, ondanks zijn ge-etterbak. En nu wordt hij daarvoor nog beloond ook!! Nou ja, eigenlijk niet. Die Kinderalimentatie (met terugwerkende kracht vanaf juni 2008; dus inmiddels een schuld van 5.000 euro) moet ik rechtstreeks overmaken naar de sociale dienst. 'Meneer' is te beroerd om te werken. Door deze last kan ik niet meer doen voor de kinderen wat ik altijd al deed, financieel. Ik sta op het punt mijn baan op te zeggen. Als ik dan toch op bijstandsniveau moet leven, dan wil ik ook de tijd voor mijn kinderen hebben en niet meer de sores en stress van een fulltime baan. Maar eigenlijk zit ik niet zo in elkaar. Ik wil werken voor mijn geld en als ouder (M/V!!) het goede voorbeeld geven aan mijn kinderen. Zodat ze hun beste beentje voorzetten op school om later een leuke baan te vinden en in hun eigen onderhoud te voorzien. Dat ze hun moeder zien als voorbeeld 'Kijk mama werkt en die zit lekker in haar vel en kan leuke dingen doen met ons.'
Deze uitspraak dat ik moet gaan betalen is - nog maar - van vorige maand. Ik ga eerst in hoger beroep en hoop op gerechtigheid. Hoezo Kinderalimentatie voor de kinderen? Neeeee! Weggeven aan de sociale dienst omdat pa te beroerd is om te werken. En wie zijn daar de dupe van? De kinderen!!
-
Meneer H.v.Dijk 1/2 19.50 en 19.59 uur: staat dit ergens beschreven in een bijstandswet ofzo? Met het door u geschreven commentaar zou ik graag naar de Gemeente alhier stappen om ze ermee om de oren te slaan, maar als ik dit niet 'wettelijk' kan onderbouwen heb ik geen poot om op te staan. Hopelijk meldt u zich nogmaals. Alvast bedankt.
Voor al de overige gelezen verhalen: het is allemaal dikke shit. Ik heb met iedereen te doen. Vooral de gevallen waarin de vaders duidelijk voor de kinderen zorgen, maar nog moeten betalen voor ex (zelfs als ze afstand van de kinderen heeft gedaan...schrijnend!) Keer op keer hetzelfde: de kids zijn de dupe. Werkende ouders - die toch al veel meer kosten hebben, bijv BSO! - wordt steeds weer het vel over de oren getrokken (schijnbaar denkt men dat daar wat te halen valt) en de andere partij houdt de hand op en doet niks voor de kids. Dan kan je mij niet verkopen dat kinderalimentatie voor de kinderen is. In mijn geval worden kinderen hiervan de dupe. Straks kunnen ze niet meer met hun sportclub meedoen, omdat ik mijn geld moet weggeven aan de soc. dienst.
-
In 2008 een brief geschreven aan de toenmalige staatsecretaris van Sociale Zaken Aboutaleb. Daarin op basis van valide argumenten de grove misstand, die alimentatie heet, aan de kaak gesteld. Het antwoord hierop was ronduit teleurstellend en gaf op een nogal genânte en arrogante Haagse wijze blijk van een houding "van het gewoon niet willen begrijpen!"
-
Wat ik het ergste vind: als je enige eigenwaarde hebt als vrouw (of gescheiden man)dan zorg je toch gewoon voor jezelf. Hoe zielig kun je zijn!! Het is asociaal en een geheel verkeerd voorbeeld voor je kinderen.
-
Mijn eerste huwelijk duurde 22 jaar en wij hadden 2 kinderen. Voor de kinderen heb ik alimentatie gevraagd en gekregen, destijds Eur45,00 per kind p/m. Niet veel, maar wel terecht! Voor mijzelf heb ik het nooit getwijfeld: ik wilde niet afhankelijk zijn/ blijven van mijn expartner! Met 2 handen en een gezond verstand heb ik doorgevochten en gewonnen. Hertrouwd inmiddels met een fantastische, lieve man met 3 kinderen. Bij hem verliep het allemaal heel anders, zelfs heel schandalig! Ex-vrouw wilde niet voor de kinderen zorgen en zeker niet scheiden, dan had zij tenslotte geen leuk leventje meer. Mijn huidige partner was niet opgewassen tegen haar pesterijen/ treiterijen en kon niet meer. Ten tijde van de scheiding heeft zij zichzelf flink verwond, waar de kinderen en mijn partner bij aanwezig waren maar helaas net buiten handbereik. Mijn partner heeft haar het leven gered, zij had nog 3% overlevingskans maar leeft nu na enkele nog steeds. Natuurlijk zijn de gevolgen voor haar desastreus, maar heeft IEMAND ooit aan de kinderen of partner gedacht? De rechter zeker niet, zij leven klaarblijkelijk op een andere planeet! Mijn huidige partner betaald zich krom en zij schafte gewoon een auto aan (ten tijde van het huwelijk hadden ze ook een auto, ze vergat er alleen bij te vertellen dat ze er zelf amper gebruik van maakte!) Ook een nieuw bed en het opknappen van het nieuw te bewonen huis door klusjesmannen konden gewoon in rekening worden gebracht. Aan de kinderen wordt geregeld een cadeautje in de vorm van kleding/ vakantie etc. geschonken. Goh, wat is moeder geweldig. De kinderen zullen altijd een beschadigde moeder hebben en emotioneel beschadigd blijven. De man en ik hoesten de rest wel op..... Geen geld voor hoger beroep, hoe is dat nu toch mogelijk in deze tijd......
-
Niets mis met alimentatie, maar wel een inspanningsverplichtin g (aantoonbaar) voor beide ex-partners tot het zoeken naar werk.
Mijn partner heeft 6 jaar lang een halve baan gehad in het onderwijs, maar sinds zij vetrokken is "kan" ze ineens niet meer werken. En dus betaal ík. Dat voelt niet goed. Recht is niet hetzelfde als rechtvaardig. En ik vind het nog steeds verbazingwekkend dat mensen zich niet moreel verplicht voelen om te proberen in hun eigen onderhoud te voorzien. Welkom in de wereld zeggen ze vaak tegen mij. Makkelijk gezegd, maar ik vind het moeilijk om in de wereld van zulke mensen te leven.
-
Vind het een waanzinnig initiatief maar wil toch een kanttekening plaatsen.
Waar helaas het voorstel van Dhr. Breet geen rekening mee houd is het verwijt van veel alimentatiegerechtigde namelijk: Binnen de relatie is het vooral de Alimentatieverplichtin g geweest die voor zijn carriere kon gaan.
Wat een betere methode zou zijn als de duur van deze relatie ook in overweging werd genomen voor het vaststellen van de duur van de allimentatie-termijn. Een factor 0,5 zou daar bij erg reeel zijn.
Als een relatie 10 jaar heeft geduurd mag de alimentatietermijn maximaal 5 jaar zijn. Een relatie van 20 Jaar mag de maximale alimentatie termijn 10 jaar zijn. Dit geeft de alimentatiegerechtigde een redelijke termijn om een eventuele carriere achterstand goed te maken. Denk dat dit zeker bijdraagt aan een gezond en stimulerend systeem. Ook moet de indexering op deze vorm van alimentatie afgeschaft worden.
Een tweede punt is dat de vrees bestaat dat door het indammen van de partneralimentatie de ex-partner de kinderalimentatie gaat gebruiken voor zichzelf in levensonderhoud te voorzien. In het huidige stelsel mag de ex partner doen en laten met het geld wat elke maand geincasseerd wordt voor kinderalimentatie zonder daar enige verantwoordelijkheid aan af te dragen. Het huidige systeem gaat uit van een tabel waarin vermeld staat wat de kinderen "kosten" ten tijde van huwelijk. Gezinnen met een groot gezamenlijk inkomen konden dus aardig wat geld besteden aan de kinderen. De filosophie is dat deze welstand van de kinderen gehandhaafd moet blijven. Dit blijkt in het huidige stelsel vaak niet het geval omdat de alimentatiegerechtigde de partneralimentatie en de kinderalimentatie ziet als een gezamenlijk inkomen. Nadat alle kosten zijn betaald wordt er vaak gekeken wat er nog overblijft voor de zogenaamde extraatjes.
Een goede manier zou zijn dat er van een minimum kinderalimentatie wordt uitgegaan waarvan de basisbehoefte gefinancierd kunnen worden (eten, drinken, kleding, huisvesting en verzorging) en het bedrag wat de alimentatieplichtige meer moet betalen, de gerechtigde inzagen moet verschaffen (opeisbaar bij rechtbank) of dit inderdaad besteed wordt aan de kinderen zoals de sportclubs, extraatjes, vakanties, RESERVERINGEN VOOR STUDIES enz.
Als dit niet het geval is kan de gerechtigde na twee jaar het recht op aanvullende kinderalimentatie verliezen.
-
Ik steun de heer Breet volledig. Hij heeft gelijk en teken ook zijn petitie.
Van de andere kant kent NL nu eenmaal een cultuur waarbij vrouwen niet of minder werken dan mannen. Ik werk binnen HR en de vrouwen die ik tegenkom willen (uiteindelijk) allemaal parttime werken, onafhankelijk van leeftijd. Ze willen immers "tijd voor zichzelf".
In Nederland vinden 'we' het ook niet normaal dat kinderen opgroeien in een gezin waar beide ouders fulltime werken (in tegenstelling tot enkele andere Europese landen).
Het gevolg is dat mannen dus instemming met hun vrouw die minder gaat werken en voor het huishouden en eventueel voor kinderen gaat zorgen. Hierdoor bouwt ze minder pensioen op andere sociale rechten. Beiden zijn dus verantwoordelijk voor deze keuze. Vandaar de alimentatieregeling zoals die nu is.
Desondanks wordt voor de man (99%) de kans ontnomen een normaal leven op te bouwen conform hun eigen investering in hun inkomen (studie, loondoorontwikkeling, enz). Veelal vallen mannen terug tot het minimum inkomen en kunnen vrouwen, die naast alimentatie nog veel andere voordelen hebben als heffingskortingen, de madam blijven spelen.
Wist je trouwens dat heffingskorting (zeg maar belastingvoordeel) niet meegenomen mag worden bij de vaststelling van de alimentatie, maar de belastingaftrek van de alimentatiebetaler wel meegenomen wordt bij de vaststelling van de alimentatie? Dit riekt naar rechtsongelijkheid.
Samengevat: zet ‘m op Fred Breet. En zorg dat we een alimentatieregeling krijgen die bij deze tijd pas. Mijn steun heb je.
-
Wat een verademing zo'n uitzending en actie.
Vorig jaar ben ik getrouwd. Mijn man is 56 jaar hij moet tot zijn 68 ste jaar alimentatie betalen terwijl zijn ex slechts 49 jaar is.Ze werkt niet! Zijn inkomsten zijn met 40% verminderd door de crisis.
Mijn man heeft nog 1 studerende dochter thuis. Al met al is in deze situatie mijn volledige salaris hard nodig ,ik verdien met een volledige baan netto 100 euro meer dan de maandelijkse netto alimentatie die rechtstreeks naar zijn ex gaat.
Na een intensieve werkdag vraag ik me af: "Waar werk ik voor? Wat is dit voor een rare maatschappij. "
Emotioneel is het dan ook erg lastig om zijn ex tijdens familie"feestjes" onder ogen te moeten zien. Dit laatste doe je dan ook voor de kinderen.
Met de huidige alimentatie wet groeien de partners steeds verder uit elkaar wat heel naar is voor kinderen die het liefst hebben dat pa en ma na een scheiding elkaar weer kunnen ontmoeten.Er is veel machteloosheid want de ex heeft er recht op!
-
Sinds 6 jaar gescheiden. Ex kreeg kapitaal mee,en woont nu bijna hypotheek vrij. Kreeg een auto mee en alle inboedel die ze wilde. hield daarnaast een kapitaaltje over van 50000 euro. Op moment van scheiding was ze 1 jaar gestopt met werken. We spraken af dat alsze ging werken dit in mindering kwam op de door de rechter bepaald alimentatie van destijds 1750 euro per maand. Ze zou ook voor de jongste zoon gaan zorgen en ik voor de oudste.
nu 5 jaar verder . Ze werkt, de jongste zoon heeft ze de deur gewezen omdat ze een nieuwe relatie heeft, maar ze claimt tot de dag van vandaag de geindexeerde alimentatie . Getracht samenleven van haar aan te tonen ,doch zolang die twee ieder een adres aanhouden doe je daar juridisch niets aan. Ben overigens sinds een maand gestopt met betalen en haar vermogende vriend vorige maand de boodschap gegeven dat het vanaf nu zijn beurt is om mevrouw te onderhouden voor zover dat nodig is. Zal wel binnekort de deurwaarder op de stoep hebben.
-
Ik steun de heer Breet volledig, ik betaal al ruim tien jaar partneralimentatie, elk jaar verhoogd met de dan geldende inflatiecorrectie. Er is voor mijn ex geen enkele reden of prikkel om voor zich zelf te gaan zorgen, nee zorgeloos op de bank, lekker op vakantie en rond toeren in je auto, die ze tijdens onze huwelijkse periode niet had. Nee recht is lang niet altijd rechtvaardig , mannen worden veroordeeld tot levenslang. De een wordt er in Nederland voor beloond, de andere gestraft, rechtsongelijkheid noemen ze dat ook wel. Niet enkel je pensioen wordt geplunderd, nee zelfs van je AOW blijven ze niet af! Dus weg met die zogenaamde zielige, afhankelijke vrouwtjes die feest vieren van de partneralimentatie van hun ex-man.
-
Best wel dingen verkeerd gedaan,maar godzijdank nooit getrouwd geweest.
-
wat een top actie. Zelf moet ik ook een heel groot bedrag aan partneralimentatie betalen, en dat 12 jaar lang. Mijn ex heeft inmiddels een baantje, maar omdat ze nog niet boven de bijstandsnorm uitkom, gaat er nul komma nul van de partneralimentatie af, zoveel onrecht. Als man wordt je nog twaalf jaar lang uitgebuit. Je ex profiteert nog van je en dat NA een scheiding, te zielig voor woorden
-
Ik ben het helemaal mee eens met Fred en wel om de volgende reden:
Mijn ex ontvangt ook alimentatie van mij. Op zich vind ik alimentatie geoorloofd, zolang er kleine kinderen in het spel zijn en de moeder, om die reden, niet kan werken.
Mijn dochter is bij mijn ex gaan wonen, maar mijn dochter studeert in Maastricht en woont daar al 4 jaar. Mijn ex heeft dus al 4 jaar niemand meer thuis om voor te zorgen en kan dus naar mijn mening, net als iedereen in Nederland, gewoon werken. Overigens woont mijn zoon in de weekenden bij mij en mijn vrouw; hij studeert in Eindhoven.
Sinds 4 juni 2009 zijn wij beiden werkloos geworden. Om deze reden heb ik een advocaat ingeschakeld. Tot op heden, wacht ik nog steeds op de zitting. Dit vind ik trouwens ook veel te lang duren. De advocaat heb ik ingeschakeld, omdat ik vind, dat mijn ex meelift in mijn welvaart en dus ook in tegenspoed de consequenties moet aanvaarden net als ik. 70% van het maximale dagloon wat wettelijk is vastgelegd, krijg ik als uitkering. Ik verdiende meer, dus ik lever ook veel meer in. Nee, mijn ex heeft zelfs recht op de indexering. Ik zie geen enkele reden waarom mijn ex niet kan werken. Maar wie controleert dat bij haar? Bij mij is het het UWV, die mij oplegt 1x per maand te solliciteren, integratiebureau’s inschakelt, eventueel omscholingen verzorgt. Maar dit gebeurt niet bij mijn ex, terwijl zij toch ook een soort van uitkering ontvangt; genaamd alimentatie.
Alimentatie is een tijdelijke ‘uitkering’, waarbij de ontvanger moet zorgen om na 12 jaar in eigen levensonderhoud te voorzien. Wil dat zeggen, dat men tot het einde van 12 jaar mag wachten met het zoeken van een baan? Ik heb die rechten niet bij het UWV.
Daar komt nog bij, dat mijn dochter een lening van het IBW moet aangaan om rond te komen. Als mijn ex zou werken was dit niet nodig geweest, en hoefde de staat dus ook geen renteloze lening te verschaffen. Het punt is: mijn ex kan gewoon werken, maar wie maakt haar dat duidelijk? Zij wordt niet gestimuleerd, krijgt allerlei belastingtoeslagen en voordelen, waardoor zij het wel redt. Daarnaast heeft zij wel eens een baantje en dan stopt ze weer, wanneer zij dat wilt. Als alimentatiebetaler moet je altijd via een advocaat je recht zien te halen, wat ontzettend veel geld kost. Mijn ex is zelfs gestopt met werken, toen ze hoorde dat wij werkeloos waren. Mijn ex vindt zelfs, dat mijn huidige vrouw (en ook haar eigen kinderen) in eigen onderhoud moet voorzien. Je vraagt je af waar ze het lef vandaan haalt. Maar ja, deze uitspraken worden toegestaan door onze regering. En dan durft Balkenende nog te spreken over normen en waarden...??
Moraal van het verhaal: de man is dan wel de zogenaamde kostwinner, maar onze maatschappij is al jaren gebaseerd op 2-verdieners, behalve wat alimentatie betreft.
-
Het is toch godgeklaagd dat je 1000 Euro partneralimentatie per maand moet betalen aan iemand die je tijdens het huwelijk ontrouw was en nu al tien jaar een relatie heeft waarmee ze niet gaat samenwonen om haar alimentatie maar niet te verliezen. En dat gedurende 12 jaar lang en dan kan de rechter na die 12 jaar ook nog beslissen of de termijn wordt verlengd. Ik vind 8 jaar in zo'n situatie nog te lang, maar in ieder geval een goed initiatief om hier mee te beginnen.
-
Na 28 jaar relatie, trouwen, kinderen kwam ik er achter dat mijn vrouw al twee jaar vreemd ging. We gaan nu scheiden, zij krijgt een andere woning + de kinderen + alimentatie + haar nieuwe relatie. Ik raak alles kwijt en kan haar nieuwe leven gaan financieren. "Klein beetje" onrechtvaardig....
-
Eigen schuld, dikke bult. Jullie lopen allemaal je pik na en trappen er elke keer weer in. Je exen blijven jullie uitmelken en blijven julliue pesten via de kinderen. Die worden tegen je opgezet en je hoeft alleen maar te betalen, stelletje D66 zeikerds. En maar lullen en redeneren tot je een ons weegt. Vertrek naar een ver buitenland waar ze niet meer bij je kunnen en leef er op los, geef de kindeeren rechtstreeks wat jij denkt dat goed is. Ze zullen je dankbaar zijn. Je hebt alles zelf vernield door ergens ja te zeggen voor heel je leven. Levenslang ja, daar moet je levenslang voor boeten.
-
Een periode van 4 jaar alimantatie zou lijkt mij wel genoeg zijn.
In 4 jaar tijd is het immers mogelijk voor de alimentatie ontvangende partner om evt een opleiding te volgen om daarna met dat diploma op zak een baan te kunnen vinden en zo in het eigen levensonderhoud te kunnen voorzien.
In het geval er sprake is van alimentatieplicht voor een echtgenote die voor een gehandicapt kind zorgt... Dan zou er alimentatie tbv dat kind moeten worden gegeven. Niet tbv de partner. Evt kan dan dat geld wel worden gebruikt voor de partner als compensatie voor de zorg voor dat kind. In een ander geval was dan van dat geld zorg ingekocht indien de betreffende partner zou werken. In dit geval zou 4 jaar dus niet volstaan, maar is het ook geen directe alimentatie aan de partner.
Ik ben zelf een vrouw, die minder verdiend als mijn man. Maar ik vind het nogal wat als mijn man alles voor mij moet betalen. Ik zou dat nogal belachelijk vinden. Ik ben volwassen, gezond. Dus waarom zou ik niet in mijn eigen levensonderhoud kunnen voorzien als dat nodig is. En ja, als je alleen komt te staan. Dan is dat nodig.
-
Da's toch vreemd.
Verdien je 2200 netto
Je partner 600 netto
Mag jij je partner 1100 betalen volgens de rekenmethode in het filmpje.
Te besteden heb jij dan nog maar 1100
Terwijl je partner 1700 te besteden heeft.
Erg vaag...
-
Partneralimentatie moeten ze gelijk afschaffen, moeten ze maar gaan werken, in plaats van der hand open houden bij hun ex, zeker als de kinderen de deur uit zijn.
-
Wordt het niet tijd het "instituut" huwelijk aan de kant te zetten ?
Het is m.i. te krankzinnig voor woorden om niet te willen samenleven met iemand maar er wel door onderhouden te willen worden.
-
Mijn ex vrouw is reeds in een vroeg stadium van ons huwelijk arbeidsongeschikt verklaard. In de jaren daaropvolgend heb ik haar meerdere malen verzocht uit haar ‘gouden kooitje’ zoals ik dat heb genoemd, te stappen. Zonder duidelijke aanwijsbare redenen had ze zich namelijk steeds meer teruggetrokken in een isolement. Iets wat ten koste ging van o.a. het instant houden van onze gezamenlijke vriendenkring. Ook de wederzijdse familie werd door haar houding en gedrag regelmatig in de verlegenheid gebracht.
Vaak heb ik haar aangegeven dat ik vond dat dit moest veranderen. Net zo vaak kreeg ik het verwijt van haar dat ik niet kon omgaan met haar handicap. Zo gingen we al jaren niet meer op vliegvakantie. Grotere afstanden met de auto konden volgens haar niet meer worden afgelegd. Uitgaan deden we niet meer. Alles omdat haar handicap volgens haar de beperkende factor was geworden. Beperkingen die volgens mij niet geheel gegrond waren. Uiteindelijk heeft dit alles geresulteerd in het verzoek tot echtscheiding.
Het verbaasd me dan ook dat zij kort na de breuk met een nieuwe vriend allerlei activiteiten onderneemt. Activiteiten die in onze huwelijkse periode volgens haar voor absoluut onmogelijk werden gehouden.
Zo is zij voor een concert naar Antwerpen afgereisd, bezoekt ze regelmatig de sauna en is ze veertien dagen voor een vakantie in Turkije geweest. Niet dat ik haar dit geluk wil ontnemen, maar wat in ons huwelijk niet mogelijk was onderneemt ze nu. Ik heb daar grote moeite mee. Enerzijds omdat door haar houding mij veel is ontnomen en anderzijds ik van mening ben dat zij kan werken, dit niet doet maar wel eist dat ik aan haar alimentatie moet gaan betalen.
Met de hoogte van de alimentatie die achter de computer is bepaald heb ik grote moeite. Ook met de wijze waarop het e.e.a. tot stand is gekomen. Mijn ex onderhoudt een LAT-relatie en onderneemt allerlei activiteiten op kosten van mij en die van de gemeenschap (lees WAO). Hoewel ik geen arts ben kan ik na een huwelijk van 21 jaar met mijn ex-vrouw heel goed beoordelen dat zij kan werken. Ik voel me letterlijk bekocht door haar.
Uiteraard respecteer ik de wet, maar wil bij deze toch graag mijn verhaal delen.
-
Ik ben een tijd geleden door mijn ex bij het grofvuil gezet. Sindsdien wil ze iedere euro van me hebben. Mijn kinderen zijn meerderjarig en mijn ex hoeft voor hun dus niet meer te zorgen. Als man kun je momenteel 12 jaren door je ex worden achtervolgt. Je ex kan n.l. op ieder moment weer herziening van de alimentatie aanvragen. Bijvoorbeeld als je met een vriendin gaat samenwonen. Dan wordt in de alimentatie berekening nog maar de helft van de woonlasten meegenomen en mag je dus meer gaan betalen. Mijn ex is 51 en de meest kansarme vrouw in Nederland. Werken wil ze niet. Ik mag tot 67 door. Ik moet dus maar betalen. Dit is toch gewoon niet redelijk. Ik vind dat mijn ex een redelijke termijn gesteld moet worden om weer te gaan werken. Dan kan ze een opleiding volgen en weer in haar eigen behoefte voorzien.
-
Ik zie veel reacties van compleet scheefgetrokken verhoudingen. Het is toch niet normaal dat vrouwen inderdaad veel 'vangen', en wij als mannen behoorlijk moeten bloeden. Moet zelf bijna 50% van mijn netto loon als alimentatie betalen, met volledig co-ouderschap, dat is toch te gek. Oké, mijn ex koopt de kleding voor de drie kinderen. Heb geen medelijden met mannen als ze zelf de scheiding door domme dingen hebben veroorzaakt, maar in mijn geval is dat ook nog een keer andersom! Kortom, terugbrengen naar max. 5 jaar en de vrouw verplichten voor eigen inkomen te verzorgen. Moet ik ook.
-
Een ieder heeft zijn eigen verhaal. Ik lees veelal kwaadsprekerij. Laten we a.u.b. niet generaliseren. Voor de wet zijn man en vrouw gelijk. Een ieder is, na een scheiding, voor 50 % verantwoordelijk voor de zorg van de kinderen. Veelal zie ik dat de een meer dagen de zorg voor de kinderen op zich neemt, al dan niet afgedwongen, dan de ander. Mijn verhaal. Het zorgen en opvoeden van drie kinderen ervaar ik als een bijna fulltime baan.
-
Ik ervaar het (meer dagen dan mijn ex) als zijnde een fulltime baan.De kinderen naar school brengen en alles wat erbij komt kijken. Het sporten, de huishouding, de aandacht die de kinderen vragen. Het werk (voor nu twee dagen) Naschoolse opvang en pas laat de kinderen naar bed. Mocht je iets voor je zelf ondernemen moet je oppas regelen en betalen. Weinig tot geen tijd voor jezelf. Je ondergaat een carierre- en pensioenbreuk en je wordt financieel afhankelijk gemaakt e.a.
Ik kies voor co-ouderschap, zodat je wel zelf een inkomen kan verwerven. De kinderen zien de ouders regelmatig. Het beste is om een vriendschap te handhaven, en in alle rechtvaardigheid elkaars situatie zowel financieel en voor het belang van de kinderen te handelen. Mijn ex heeft veel minder hectiek, een goed salaris en meer vrije tijd. Ik weet dat er mensen zijn die hun kinderen vaker wil zien, maar worden tegengewerkt. Dit is onrechtvaardig. Ik weet dat er mensen zijn die geen KA willen betalen. Dit is onrechtvaardig. Er zijn mensen die de kinderen niet wil zien om een andere omgangsregeling af te dwingen. Dit is onrechtvaardig. Vanuit de 50/50 norm moet alles naar mijn inziens gewogen en gehandeld worden. Mocht een partij niet meewerken volgt er een sanctie. En ja, zodra de financiele situatie en de omstandigheden daar zijn, bv dat de kinderen ouder zijn en vaker zonder een warm thuiskomst kunnen, de hoogte van de KA herwegen. Ga voor respect en liefde. Daar hebben alle partijen baat bij, juist na een scheiding. Niemand kiest er, bij voorbaat,voor!
-
Als mensen na 10 jaar uit elkaar gaan, zou diegene die in die periode in gezamenlijk overleg niet heeft gewerkt niet langer dan vijf jaar partneralimentatie mogen ontvangen. In die vijf jaar kan men een opleiding volgen of een baan gaan zoeken. De huidige alimentatieverplichtin g voor partners is niet meer van deze tijd en belemmert mensen een eigen leven op te bouwen..
-
Alimentatie voor een partner zou niet langer dan 5 jaar moeten duren. In die tijd kan de partner een opleiding volgen of een baan zoeken. Voor partners boven de 55 jaar die niet aan het arbeidsproces hebben deelgenomen zou een aparte bijstandregeling moeten gelden. Elke partner heeft recht op een nieuw leven.
-
Zomer 2004... na ruim 23 jaren huwelijk en een lange periode van (on)bewust wikken en wegen spreek ik mijn wens tot scheiden uit naar mijn toenmalige vrouw en onze kinderen (die toen 23 en 21 jaar waren). Een paar maanden later zaten mijn ex en ik voor het eerst aan tafel bij de mediator die we samen hadden uitgekozen.
Hoewel mijn ex absoluut niet wilde scheiden, probeerden wij het wel 'netjes' met elkaar te regelen. Dit met het oog op onze kinderen en de hoge kosten die aan inschakeling van twee aparte advocaten verbonden zouden zijn. De scheidingsbemiddelaar lichtte de grondslag van de Nederlandse wetgeving met betrekking tot alimentatie toe: beide partners dienen zo veel mogelijk in staat te worden gesteld het leven dat zij tijdens de huwelijkse staat gewend waren, voort te zetten.
Het kostten mijn ex en mij eigenlijk niet zo heel veel moeite om de verschillende zaken te regelen.Van kinderalimentatie hoefde geen sprake te zijn: onze dochter stond op eigen benen en voor onze zoon maakten we afspraken omtrent zijn laatste studiekosten. Zaken als afkoop levensverzekeringen, boedelverdeling werden ook relatief eenvoudig opgelost. Ik heb mee willen werken aan het verzoek van mijn ex om in 'onze' koopwoning te kunnen blijven wonen. Het enige punt waaar we discussie over hebben gehad betrof de duur en de hoogte van de partneralimentatie. Mijn ex gaf aan het maximale aan partneralimentatie te willen hebben. Ik bracht daar tegen in dat ik slechts een jaar of vier, vijf de maximale partneralimentatie zou willen betalen en die alimentatie vervolgens zou willen afbouwen. Mijn argumenten daarbij waren (en zijn):
* mijn partner werkte (en werkt) in deeltijd en heeft (dus) de mogelijkheid om meer uren te werken en zodoende in sterkere mate in haar eigenlevensonderhoud te kunnen voorzien.
* mijn ex was (en is) goed gezond en is fysiek dus ook in staat om meer uren te werken.
* onze kinderen stonden op eigen, volwassen benen en behoefde geen ouder-zorg.
* de vier, vijf jaar maximale partneralimentatie zouden mijn ex de tijd geven haar nieuwe leven in te richten.
Mijn ex ging hiermee niet akkoord en wist zich daarbij gesteund door de scheidings- bemiddelaar. Ik besloot de kwestie niet 'hard' te spelen en ging akkoord met een alimentatieregeling die de volle twaalf jaren zou duren en mij gedurende al die jaren 'het volle (geindexeerde!) pond' zou laten betalen. In de zomer 2005 werd onze scheiding officieel door de rechter bekrachtigd.
Ik ben nu vierenhalf jaar verder. In toenemende mate bekruipen mij de volgende gevoelens.
* SPIJT... dat ik destijds - nog voor het tekenen van het scheidingsconvenant - geen second opinion op de uitkomsten van de alimentatieberekeninge n heb aangevraagd.
* ERGERNIS... dat mijn ex nog steeds slechts drie dagen per week werkt en financieel riant door het leven gaat. Daardoor geniet zij iedere week een weekeinde van vier dagen waarin veel ruimere kansen aanwezig zijn om ons kleinkind te zien, het huishouden te draaien, vriendschappen te onderhouden, praktische zaken te regelen, te ontspannen etc. Ik eet weliswaar geen droog brood, maar zie mij wel gedwongen full time te blijven werken. En als het gaat om kleinkind, huishouden, vriendschappen etc.: daar blijft helaas minder tijd en energie voor over. Hoezo: "beide partners zetten het leven dat zij gewend waren zo veel mogelijk voort"?!
* ERGERNIS... dat inderdaad iedere prikkel voor mijn ex om financieel meer op eigen benen te gaan staan volledig ontbreekt.
* ONMACHT... omdat de Nederlandse wetgeving zo in elkaar steekt dat mijn ex heel gemakkelijk het 'gelijk' aan haar zijde krijgt en mijn eventuele gang naar de rechter op voorhand kansloos is.
Ik heb het afgelopen jaar verschillende advocaten benaderd en mijn scheidings- convenant laten lezen. Zij bevestigen mijn 'kansloos-zijn'. Ik steun de door de heer Breet in gang gezette actie van harte! De Nederlandse wetgeving is op het punt van partneralimentatie verre van rechtvaardig en laat veel te weinig ruimte om specifieke situaties in individuele gevallen goed mee te laten wegen!
-
1. Waarom zou standaard de ene ex-partner altijd, althans een zeer lange tijd, moeten kunnen blijven parasiteren op de andere, alleen omdat ze ooit een relatie hebben gehad? Waarom kunnen mensen voorafgaand aan een huwelijk prima voor zichzelf zorgen, en kan dit na het huwelijk opeens niet meer? Waarom zou de ene partner de rest van haar/zijn leven (of toch voor 12 jaar) een bepaalde 'levensstijl', zoals zij/hij die gewend was tijdens het huwelijk, gegarandeerd moeten krijgen ten koste van een ex? Meer dan absurd natuurlijk, volstrekt onverdedigbaar (zelfs alimentatie-juristen heb ik nooit iets anders horen beweren), en dus ook meer dan hoog tijd om dit te gaan veranderen.
2. In sommige, tamelijk uitzonderlijk gevallen zal het ongetwijfeld redelijk zijn dat de ene partner gedurende een (beperkte) periode een (beperkt) bedrag betaalt aan de ander. Maar dat is iets heel anders dan de huidige regeling, waarbij STANDAARD de niet-verdienende ex-partner een groot deel van het inkomen van haar (of zijn) ex krijgt toebedeeld. Bij de huidige regeling zijn de excessen (ten gunste van de ontvangende partner) eerder regel dan uitzondering. De ontvangende ex-partner, die trouwens vaak ook degene is die de scheiding heeft geïnitieerd, kan in veel gevallen in (betrekkelijke) weelde leven, zonder te werken, of met slechts een beperkte deeltijdbaan. De rest van de tijd kan zij/hij doen waar zij/hij zin in heeft, en dit in de wetenschap dat het allemaal wordt betaald door de ex. Een vrouwelijke Bekende Nederlander (naam ben ik vergeten) heeft ooit gezegd: "Als je na een paar scheidingen nog niet in een Porsche rijdt, heb je echt iets verkeerd gedaan." Bij de gemiddelde scheiding zal dit iets anders liggen, maar het principe is hetzelfde: de ontvangende ex blijft lekker leven en teren op de zak van de ex. Laatstgenoemde daarentegen moet zich wellicht krom werken, wordt in alle opzichten in zijn vrijheid en mogelijkheden beperkt, moet misschien een deel van zijn pensioen afdragen, kan niet minder gaan werken, enz. enz. Je hoort (en leest) de krankzinnige verhalen overal (niet alleen in NL trouwens, met name de Verenigde Staten zijn in dit opzicht een bron van horror), de onrechtvaardigheid is evident – en toch wordt zo'n Kafka-regeling dan nog decennialang in stand gehouden...
3. Het lijkt me trouwens dat de huidige regeling van partner-alimentatie al haar schaduw vooruit zal werken in de periode waarin het huwelijk nog bestaat, dus vóór de scheiding (nog los van de stimulering van mogelijke 'golddiggers'-motieven bij de selectie van huwelijkspartners, waarover ik het hier niet zal hebben). Met name vrouwen zullen AL TIJDENS HET HUWELIJK minder reden zien om (langer) te gaan werken, als ze weten dat ze financieel toch wel binnen zijn bij een scheiding. Dus het motief van de vrouwelijke arbeidsparticipatie speelt in feite niet alleen ten aanzien van gescheiden vrouwen, maar ook ten aanzien van vrouwen die (nog) getrouwd zijn: de partner-alimentatie werpt haar schaduw vooruit!
4. Daarnaast geldt bij de huidige regeling natuurlijk: bedenk je wel zesmaal voordat je trouwt of een partnercontract aangaat!!! En altijd duidelijke afspraken maken, vooraf op papier gezet, en door beide ondertekend! In hoeverre dat juridisch echt garanties biedt, is natuurlijk de hamvraag, maar het zal allicht wel kunnen helpen als je partner later opeens geen zin meer heeft in het huwelijk. Veel mannen met name zijn wat dat betreft ook veel te naief -- en werken op die manier zelf hun latere ruïnering in de hand... Het zou goed zijn als Postbus 51 eens eens spotje zou maken over de finaciële gevaren van het trouwen (en evt. andere samenlevingsvormen). Een andere manier om je, met name als man,enigszins te beschermen (met name als je zelf ook geen absolute grootverdiener bent) is aan je partner duidelijk maken dat je het niet accepteert als ze veel minder gaat werken, en dus van haar eist dat zij ten allen tijde ook in staat blijft in het eigen onderhoud te voorzien. Maar echt afdwingen kun je zoiets niet, en het is dus een zeer wankele basis op het moment dat zij aangeeft te willen stoppen met werken of minder te willen gaan werken...
-
Volkomen onterecht dat er met een maat gerekend wordt. Ik ben gescheiden omdat mijn vrouw geen kinderen wilde en ik wel. Ik ben veroordeeld tot 12 jaar alimentatie, als ik promotie maak of mezelf verbeter, kan ik dat wat ik meer verdien aan mijn ex. En bovenal: mijn ex woont nu samen met een vriend. Mijn ex is onze echtelijke woning blijven wonen, inmiddels heeft mijn ex een nieuwe vriend, die een woning huurt van de plaatselijke woningcorporatie. Voor de burgerlijke stand woont het nieuwe stelletje niet samen, is niet getrouwd. Het gevolg is dat ik alimentatie blijf betalen; ik kan niet bewijzen dat het paar samenwoont. Dit betekent dat het paart 3 inkomsten heeft. Mijn ex heeft inkomsten uit arbeid, uit alimentatie en haar nieuwe vriend werkt. En hier is NIETS aan te doen. Bizar genoeg doet de woningcorporatie hier ook niets aan. De heer betaalt immers op tijd zijn huur. Hoe bizar is de wetgeving in Nederland op dit gebied.
-
Ik werk in de zorg; bemiddeling en begeleiding omgangsregeling. Zelf werkende stiefmoeder.
Er is geen oneerlijkere wet dan deze. Hij had gisteren al veranderd moeten worden..
Het is ronduit belachelijk dat dit nog bestaat.
Ook de positie van vaders en hun kinderen is schrijnend. Maar dat is een ander verhaal en staat los van alimentatie.
Doch door moeders wordt geld en kind ingezet als wraak middel. En de overheid werkt in deze mee.
-
En wat te denken van kinderalimentatie? Mijn partner betaalt zonder morren maandelijks een leuk bedrag aan kinderalimentatie voor een kind. Prima als dat ook besteed gaat worden aan het kind. Maar dat gebeurt niet. Zijn ex woont al weer lang en breed samen en werkt niet, heeft dat ook niet gedaan ten tijde van hun relatie. Ik ben zelf een werkende vrouw en baal behoorlijk van deze situatie! Als de omstandigheden er nou niet waren dat zij niet kon werken maar dit is gemakzucht! Puur gemakzucht want zelfs de gewoonste zaken worden niet geregeld voor het desbetreffende kind. Nee, deze dame is niet zielig en heeft een garantie voor altijd vakantie! Dus ik leef met die vaders die uitgemolken worden door deze situaties. Dus het is niet alleen partneralimentatie maar ook de kinderalimentatie. Gescheiden vaders zouden zicht moeten hebben op het bestedingspatroon van de kinderalimentatie en dit zou op een aparte rekening gestort moeten worden ten name van de kinderen/ het kind. Mijn vriend betaalt 360,-- aan kinderalimentatie voor een kind, daarnaast nog zoveel andere zaken.
-
na een huwelijk van 28 jaar en 32 jaar samen zijn wou mijn man plotseling scheiden. Ik ontdekte dat mijn man al maanden een geheime relatie had. Ik ben 61 jaar ,heb 17 jaar een dubbele baan gehad en ben nu 6 jaar gewoon huisvrouw. Ik vind dat ik recht heb op mijn allimentatie en zeker recht op de helft van het opgebouwde pensioen. Als ik een relatie aan ga ben ik mijn allimentatie kwijt terwijl hij straffeloos met zijn relatie door kan gaan.p6zu2
-
Heb er gelukkig zelf niets mee te maken. Maar het brengt me wel op een idee om mijn inkomsten te "verbeteren". Een poosje trouwen, dan gaan scheiden en de komende 12 jaar ben ik financieel onder de pannen. Hoe zot.
-
Het is onbegrijpelijk dat als iemand een uitkering krijgt je moet solliciteren en als je alimentatie ontvangt dat je totaal niets hoeft te doen en geen enkele verplichtig hebt. lekker genieten 12 jaar lang en de man (meestal) mag zich kapot werken en naar hem wordt verder niet omgekeken. als er geen kinderen zijn moet de termijn gewoon maximaal 5 jaar bedragen.
-
Diegene die alimentatie ontvangt kan volgens de wet (jus-regeling) netto nooit meer ontvangen dan de alimentatie betalen. Als je maar even (een paar jaar) getrouwd bent heb je geen recht op 12 jaar alimentatie. Dus veel van die verhalen zijn allemaal niet waar of aangedikt. Als je je partner bedriegt moet je op de blaren zitten en de gevolgen dragen.
-
Beschouw het als een gegeven feit, je betaalt maandelijks je bijdrage en je ex betaalt net zo goed mee. Voor de betaler is het aftrekbaar, voor de ontvanger belast. Hoeveel houdt je ex er nu uiteindelijk aan over?
Als zij (voor het merendeel) de kinderen onder haar hoede heeft, er voor zorgt dat ze ook tijdens vakanties onder de pannen zijn of (niet onwaarschijnlijk) tijdens al die keren dat er gedate moet worden en de kinderen een oppas nodig hebben er is.. verdient ze sowieso een flinke bijdrage. Kijk eens hoe hoog kinderopvangkosten zijn; en dan krijg je de liefde (voor je kind(eren) er niet bij hoor.
Hoop maar dat ze een leuke nieuwe partner vindt met een redelijk salaris, dan kom je er goed van af. Helaas is het voor alleenstaande moeders een stuk lastiger om een nieuwe partner te vinden dan voor gescheiden vaders. Ja, juist vanwege die kinderen.
En hoorde ik je klagen toen je nog getrouwd was en je vrouw alle org voor de kinderen op zich nam? Al dan niet met een part-time baan erbij? Nou, dan.
Jammer dat je wat minder geld overhoudt voor je dates, maar ja misschien kan je nu ook maar beter op zoek naar een nieuwe partner met een eigen inkomen en mocht je opnieuw willen trouwen: huwelijkse voorwaarden overwegen?
-
Alimentatie komt uit het jaar kruik, ben zelf een gescheiden vrouw, 22 jaar geleden gescheiden, alleen alimentatie voor de kinderen afgesproken, ik heb zelf twee handen om te werken, hoe eerder een vrouw weer aan het werk gaat hoe beter, anders wordt het inderdaad bijstand en die bijstandmoeder gaat dan weer zwart bij klussen en dat is niet echt goed voor onze economie, afschaffen dus die partneralimentatie.
-
Er wordt hier ook gesproken over het bedriegen van je partner tijdens huwelijk en dat je dan ook de negatieve gevolgen moet dragen dmv het betalen van partneralimentatie. Erg kortzichtig, want in de meeste gevallen leefde men in het huwelijk ook al vele jaren langs mekaar heen en was er van lichamelijke liefde al helemaal geen sprake meer. Niet vreemd dat dan ook meestal de man vreemd gaat en de vrouw dan direct wil scheiden en 12 jaar partneralimentatie eist. Het werkelijk ongelooflijk dat zoiets hier kan in Nederland. De indirecte gevolgen op lange termijn zullen ook verre van positief zijn.
Verder in deze uitzending
Op de snelwegen stonden vanmorgen lange files door regen - en
sneeuwval. Op het hoogtepunt stond het verkeer over ruim 570
kilometer vast, waardoor deze maandagochtendspits de tiende drukste
ochtendspits ooit was. De A6 tussen Lelystad en Emmeloord
veranderde in een ijsbaan en was uren afgesloten. Lees artikel
President Nout Wellink van De Nederlandsche Bank wordt vandaag
verhoord door de parlementaire commissie die onderzoek doet naar de
oorzaken van de kredietcrisis. Er is in de afgelopen tijd veel
kritiek op Wellink en de DNB geweest. Lees artikel
Vandaag wordt de beste praktijkopleider van het jaar 2009
uitgeroepen. Staatssecretaris Van Bijsterveldt maakt bekend wie de
titel gewonnen heeft. De winnaar ontvangt naast deze titel een
beker en wordt ambassadeur voor kenniscentra voor beroepsonderwijs
en bedrijfsleven. Lees artikel
Gerelateerde items
-
Meest bekeken
-
Laatste reacties
-
item
Einde missie Uruzgan
Het is het niet waard geweest. Het heeft o.m. 24 doden en een aantal… lees meer
-
item
Militair revalidee…
Een echte marinier... liever gisteren dan morgen weer kunnen lopen. … lees meer
-
item
Militair revalidee…
Gewoon een TOPPER. Hoop dat defensie hem niet laat stikken. Respect … lees meer
-
item
Gedogen op rechts?
Ik ben de mening toegedaan dat men het in deze coalitievorm moet pro… lees meer
-
item
Hoeveelheid plankt…
mooi gesproken Joga ik sluit me in zijn geheel bij je aan . lees meer
-
De week van....
+
Aan de keukentafel
? Gadget