Shut up & Sing

New York Het stof van de verkiezingen is neergedaald en deze week betreden nieuwe politici de arena. 'The class of 2006' worden ze hier al genoemd.

Voor het eerst sinds 1994 zit er weer een democratische meerderheid in zowel het huis van afgevaardigden (vergelijkbaar met de Nederlandse Tweede Kamer) als in de senaat. De leider van de troepen in Irak, Minister Rumsfeld van defensie, is ontslagen en een aantal mariniers in Irak reageerde na het krijgen van deze mededeling met de vraag 'Wie is Rumsfeld'? Werd voormalig presidents kandidaat John Kerry nog tot een excuus gedwongen nadat hij op een universiteit de grap maakte; "als jullie niet hard studeren dan eindigen jullie ook in Irak", de werkelijkheid blijkt maar weer eens weerbarstiger dan de fantasie.

Net voor de verkiezingen ging hier in de bioscopen de documentaire Shut up and sing in premi?. De camera volgt de best verkopende vrouwengroep ooit, de Dixie Chicks. Drie dames uit Texas die country muziek zingen en gezien worden als het prototype van het Amerikaanse ideaal. Totdat ? van de zangeressen tijdens een concert in Londen in 2003 roept dat ze tegen de oorlog in Irak is en dat ze zich schaamt voor het feit dat president Bush ook uit Texas komt. Daar begint het verhaal.

De publieke opinie is nog voor de oorlog en de wereld gelooft nog dat er massavernietigingswapens zijn. De trouwe achterban van de dames is furieus: ze gooien hun cd's ritueel in prullenbakken, radiostations weigeren hun platen nog te draaien en de ene doodsbedreiging volgt de ander op. Het land dat de Dixie Chicks altijd zag als de ideale Amerikaanse meisjes kotst ze uit. Vertwijfeld vraagt de zangeres die de uitspraak deed zich af wat het uitmaakt wat zij zegt of vindt.

Alles dus. De documentaire geeft een ontluisterend beeld van de gepolariseerde samenleving in de VS de afgelopen drie jaar. Waarin geen ruimte was voor debat, waarin je geacht werd mee te lopen met de regering of anders in een demonstratie t?n de regering en waar elk woord in 's lands belang op een gouden weegschaal werd gewogen. Dat hebben de Dixie Chicks geweten. Je ziet hun strijd in deze drie jaar tegen de politieke overtuiging en hun fans die daarin meegaan. Maar je ziet deze politieke overtuiging ook langzaam veranderen. Als er meer soldaten sterven en er maar geen einde aan de oorlog lijkt te komen beginnen steeds meer mensen te twijfelen. De verkiezingen vorige week werden niet voor niets een referendum voor of tegen Bush genoemd.

Je ziet in de film, die de Dixie Chicks de afgelopen drie jaar volgde, dat ze langzaam hun achterban weer terugkrijgen. Maar ook dat ze er een nieuw publiek bij hebben gekregen die ze op handen draagt door hun volhardende anti-oorlog houding. Van Texaanse verschoppeling tot Texaanse held. Wat dat betreft bewandelt president Bush op dit moment de tegenovergestelde weg.
Floor Bremer