'De pijn van de vrijheid'
Immaculée Ilibagiza groeit op in Rwanda, omringd door de familie die ze liefheeft. In 1994 wordt haar idyllische wereld wreed verstoord wanneer haar land in een bloedige burgeroorlog terechtkomt. Ze overleeft de slachting op wonderbaarlijke wijze. In EénVandaag spreekt ze uitgebreid over haar boek 'De pijn van de vrijheid'.
Ik hoorde de
moordenaars mijn naam roepen.Ze zijn aan de andere kant van de muur
en niet meer dan een paar centimeters gips en hout scheiden ons.
Hun stemmen klinken kil, hard en vastbesloten.‘Ze is hier... we
weten dat ze hier ergens moet zijn. Zoek haar, zoek Immaculée.’Het
waren veel stemmen, veel moordenaars. Ik zag ze in gedachten voor
me: de vroegere vrienden en buren, die me altijd liefdevol en
vriendelijk hadden begroet, liepen nu door het huis met speren en
machetes en riepen mijn naam.Immaculée Ilibagiza groeit op in
Rwanda, het land waar ze van houdt, omringd door de familie die ze
liefheeft. In 1994 wordt haar idyllische wereld wreed verstoord
wanneer haar land in een bloedige burgeroorlog terechtkomt. Bij een
massale moordpartij, die in nog geen drie maanden tijd bijna een
miljoen Rwandezen het leven kost, wordt Immaculées familie
afgeslacht. Immaculeé overleeft deze holocaust op wonderbaarlijke
wijze: samen met 7 andere vrouwen houdt zij zich 91 dagen schuil in
de kleine badkamer van een dorpspastorie.Immaculée Ilibagiza werkt
nu voor de Verenigde Naties in New York en heeft een
liefdadigheidsorganisatie opgericht, de ‘Left to Tell Foundation’.
De pijn van vrijheid is een persoonlijk verslag van haar gruwelijke
ervaringen tijdens de Rwandese burgeroorlog.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Ik vind het meer dan afgrijselijk wat op zoveel plaatsen in diverse landen in Afrika (en overigens in wereld) al zoveel jaren gebeurt: Oorlog, stammenstrijd, rivaliserende bendes, die elkaar bevechten om stukken grondgebied van een land in handen te krijgen, krijgsheren(?), die elkaars "bevoegdheden" betwisten. Jan Pronk, die niet meer welkom is in Soedan als VN-gezant. Ik word daar niet goed en moedeloos van. Waarom lukt het de VN niet om samen met regeringen orde op zaken te stellen in Afrika? Omdat men de bemoeienis van de VN, en daarmee dus buitenlandse troepen, in Afrika helemaal niet wil. Men wil de problemen zelf "oplossen".Hier wil ik het maar bij laten.
-
indrukwekkende documentaire,ik ga zeker het boek lezen al weet ik, niet in de laatste plaats door mijn vriend Klaas de Jonge die het belangrijk vond dat ik tijdens de bezoeken van mij aan hem het belangrijk vond ook de 'zwarte'kant van Rwande te zien. dat betekende bezoeken aan vele plekken waar de genocide zichtbaar was en aan gevangenissen. adembenemd relaas van Immaculee.
-
rechtzetting:uw presentator noemde vanavond tijdens de uitzending regelmatig het jaar 1995 als zijnde het jaartal waarin de genocide plaatsvond in Rwanda. Ik excuseer mij bij voorbaat als ik mij hierin vergis maar aangezien ik zelf toen in Rwanda verbleef weet ik zeker dat dit fout is. De genocide in Rwanda startte in april 1994. Ik moet zeggen dat ik dit als zeer storend heb ervaren, gezien de tendens van de reportage die volgde.Met vriendelijke groet,Anne-Mieke van Steen
-
Hier ziet men toch de grootheid en het bewijs van onze Schepper (Jezus de Zoon van de levende God) om op wonderbaarlijke wijze het leven van deze jonge vrouw en de andere vrouwen te besparen zodat zij uit de klauwen van de duivel zijn gebleven. Het is "geen" toeval dat zich dit heeft plaatsgevonden in een geestelijk huis (de dorpspastorie en de Heilige Geest deze vrouwen heeft bijgestaan) Amen
-
Als ik me niet vergis gaat het in Soedan hierom: het zijn de moslims die het land willen overnemen, zoals ze dit eerder met vele, vroeger chtistelijke landen, in Afrika konden doen. En ook in grote delen van Europa gaat het die richting uit. Lees eens www.vlaamsbelang.org en www.brusselsjournal.co m. Wees niet blind voor wat er te gebeuren staat als wij maar laten begaan!
