16-01-07

Het meisje van de jungle

Op zevenjarige leeftijd gaat Sabine Kuegler samen met haar ouders bij een Papoea-stam in Nieuw-Guinea wonen. Voor het meisje is de jungle één grote speeltuin. Als volwassene komt ze terug naar haar vaderland Duitsland. Maar ze kan niet wennen aan de moderne, westerse maatschappij. Haar boek 'Terug naar de jungle' ligt vanaf deze week in de winkel.

Dit is haar tweede boek. Haar eerste boek heet 'Dochter van de jungle'. Haar ouders bouwden midden in het oerwoud, ver van de beschaving, een huis voor henzelf en hun drie kinderen. Sabine leerde als kind jagen, klimmen en zwemmen in de rivier waar het wemelde van de krokodillen. Ze at geroosterde insecten en vleermuisvleugeltjes, leerde met pijlen op giftige spinnen te schieten en hoe ze vuur moest maken zonder lucifers. Op haar zeventiende werd Sabine naar een internaat in Zwitserland gestuurd om haar schooldiploma te halen. Ineens moest ze alles opnieuw leren, zoals boodschappen doen en de straat oversteken. Na jarenlang in de beschaafde wereld te hebben gewoond, lijkt ze zich schijnbaar goed aangepast te hebben. Maar de heimwee is altijd aanwezig, en steeds weer keert de vraag terug: Waar hoor ik bij? Wie ben ik eigenlijk?

1
2
3
4
5

Tags |

boeken, duitsland, nieuw-guinea

Doorsturen | Print/pdf |

reactie(s)

martin Hendriks, 16 januari 15:33: Gelukkig voor die kinderen om daar opgegroeid te zijn. Wij doen het nu alleen nog maar als we na de studie een jaar gaan trekken door de wereld en zoeken dan zulke gebieden op.Of het mooie woord Sabbatical, na het werken er op uit.Het is heel mooi en rustgevend als men ver van de "beschaving"is.Maar zo wordt het nooit meer, het kapitalisme moet verder.
Bert., 16 januari 16:17: Dit lijkt mij een prachtig leven, alleen maar natuur om je heen en je behelpen met die zaken die de natuur je te bieden heeft. Iets minder zal ik het vinden als je op medisch gebied te kort komt. Wand als je al een keer met spoed een arts nodig hebt dan kan je niet zeggen dat je even een paar straten verderop gaat om een arts te bezoek. Dus gezond van lijf en leden zijn is dan ook wel een vereiste om dit alles aan te kunnen.
Ghrila, 16 januari 17:08: Ik heb het intervieuw gelezen van Sabine en herken heel veel dingen terug. Ik ben zelf "allochtoon"; vind ik een raar woord,maar goed. Misschien zal men nu meer begrip hebben voor de aanpassings problemen van menig vreemdeling. Want je zit voor de rest van je leven tussen twee culturen in gesloten,en moet je steeds overschakelen van de ene naar de andere cultuur. Omdat ik ook vaak terug ga naar mijn geboorte land,waar het leven heel anders is dan hier .
Marieke Withagen, 16 januari 19:06: Sinds wanneer is het woord 'inboorlingen' weer in zwang? Ik dacht dat we dat begrip decennia geleden al bij het vuilnis hadden gezet vanwege de beladen koloniale connotatie ervan. Uiteraard valt erover te discussieren hoe zinvol het is zo'n begrip te vervangen. Ik kan me voorstellen dat het misschien zelfs schadelijk is omdat het suggereert dat zaak met het gebruik van het 'goede' begrip is afgedaan. Het gebruik van 'oospronkelijke bewoners' ipv 'inboorlingen' ontslaat ons niet van de plicht over ons koloniale verleden na te denken. Maar goed, in ieder geval ben ik van mening dat het woord 'inboorling' tegenwoordig echt niet meer zonder enige verantwoording gebruikt kan worden.
Jasper, 16 januari 19:11: Sabine, wie is gelukkiger. Het westen of zij?
Bert Oosterhoff, 16 januari 19:30: Goede promotie voor een boek, maar heb je niet meer ervaring met papua's en inzicht van het probleem rond een vorm van genoci'de van dit volk nodig? Misschien toch haar boek aanschaffen?
Siem, 17 januari 15:33: Niet om te bagatelliseren, maar loopt de "helft" van de hele wereldbevolking niet min of meer rond met zo'n gevoel, ongeacht je eerst wel of niet in een ander land hebt gewoond..... ? Voorlopig voorziet ze ermee in haar levensonderhoud......
nap@itmp.nl, 19 januari 12:29: Hoe kan ik een dvd bestellen van deze reportage over Sabine Kuegler?