EénVandaag Kerstkaart: Palestijnse arts Ashraf
In de week voor kerst keert EénVandaag
terug naar mensen uit eerdere reportages, die in de afgelopen tijd
hun leven dramatisch zagen veranderen. Vandaag Ashraf El-Hajouj, de
Palestijnse arts die jarenlang met vijf Bulgaarse verpleegsters
gevangen werd gehouden in Libië. Hij kwam vrij, trouwde en kreeg
een kind. Maar anderhalf jaar na zijn vrijlating, die
internationaal nieuws werd, zit Ashraf bij zijn ouders in
Nederland. Zonder land, zonder gezin en bijna zonder hoop.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Ik kan me rot ergeren aan die palestijnse arts. De huilebalk die d.m.v. het bulgaarse staatsburgerschap uit zijn benarde situatie kon ontsnappen. Hij moet zo nodig in nederland blijven waar hij zeker weten nooit aan het werk kan worden gezet. Onze taal zal hij waarschijnlijk nooit echt leren laat staan begrijpen. Deze huilebalk hebben wij hiet zeer zekr niet nodig. Maar..... waar kunnen ze hem wel degelijk gebruiken? In Bulgarije, Roemenie, Albanie en alle voormalige oostbloklanden waar kinderen met een handicap, al of niet geestelijk, waar hij zijn kennis kan uitoefenen. Daar is hij op zijn plaats!! Zelf zou ik het land die mij de vrijheid heeft gegeven voor de rest van mijn leven dankbaar zijn. Deze arts zou zijn gewicht werkelijk in goud waard zijn wanneer hij mijn goed bedoelde raad zou opvolgen. Hier huilebalken en klagen is volstrekt zinloos. Hij moet deze beproevenis die hij heeft ondegaan zien als een boodschap dat hij zijn kennis een invulling moet geven waar hij dat kan en dat is niet in een rijk land waar genoeg doktoren zijn maar te weinig mensen met een waar kinderhart!!!!
-
Beste redactie, Zeer onder de indruk, geraakt, met tranen in mijn ogen, heb ik naar de reportage van Ashraf el Hagoug gekeken. Mijn complimenten voor de reportage. Ik zou het fijn vinden, als u namens mij dhr Ashraf, veel sterkte wilt wensen, en ik hoop van harte dat hij hier in Nederland zijn toekomst op mag gaan bouwen. Met diep respekt voor hem, groet ik Agnes
-
Wat een woede spreekt er uit uw reaktie, mijnheer Kortman. Kennelijk kent u veel mensen zoals Ashraf en heeft u nare ervaringen met ze. U weet kennelijk al dat hij nooit de nederlandse taal zal leren, dat hij nooit aan het werk komt en dat hij hier vooral zit uit gemakzucht! Jammer dat u niet de eerdere reportages over hem hebt gezien. Dan had u kunnen weten dat hij langdurig gemarteld is, tot twee keer de doodstraf hoorde eisen, in de dodencel heef gezeten en niet wist of en wanneer hij geexecuteerd zou worden. Terwijl hij en de verpleegkundigen onschuldig waren. Maar dat zal u waarschijnlijk een zorg zijn.Als hij maar zo snel mogelijk Nederland verlaat, zodat u weer rustig kan slapen. Ik vond het een indrukwekkend verhaal en ik hoop dat hij in ons land kan blijven - zijn familie is ook door Nederland uitgenodigd hier te komen wonen - en zich eindelijk nuttig kan maken, zoals hij zelf graag wil.
-
Het bericht van Aan Kortman (22-12-08) is, wat mij betreft een schandalige en goedkope reactie op de berichtgeving over de Palestijnse arts Ashraf. Aad beweert dat de man zegenrijk werk kan verrichten in allerlei Oostbloklanden. Zou onze Aad daar zelf voor kiezen? Ashraf's ouders wonen in Nederlan'd; zelf is hij Europees staatsburger (Bulgarije maakt toch deel uit van de EU, of vergis ik mij)? Ergo: de man heeft het volste recht om in Nederland te (willen) blijven wonen en werken. Hij wil hier zijn studie voltooien (chirurg worden) en kan naderhand altijd nog naar een land met een ondermaatse medische zorgcultuur worden uitgezonden. (Niet persé een Oosteuropees land; in de echte ontwikkelingslanden bestaat nog plenty behoefte aan goed geschoold medisch personeel).Meneer Kortman, uw primitieve, bigotte instelling is een volle week van intensieve reflectie waard. Denkt u niet?Tja, zo wordt opnieuw duidelijk hoezeer de "Wilders-mentaliteit" in dit land
