Opzettelijke hiv-besmettingen
De politie heeft vier mannen aangehouden omdat zij homo's opzettelijk hiv-besmet bloed toegediend zouden hebben. De mannen spraken via chatboxen met de homo's af op seksfeesten in het noorden van het land. Daar werden ze gedrogeerd met de drug GHB waarna ze besmet bloed kregen ingespoten. Bij een van de verdachten is een grote hoeveelheid GHB aangetroffen. Ook de overige drie bleken hoeveelheden van de drugs in hun bezit te hebben.
Forum:
Tinky Winky, een poging tot verdrinking en opzettelijke hiv-besmettingen. Maakt u zich al zorgen om het welzijn van de homo's? Laat je horen in het forum.
Ook slachtoffer?
GGD Groningen is naarstig op zoek naar andere slachtoffers van de bewuste hiv-besmettingen in Groningen. Wie zich herkent in de zedenzaak, waarbij homoseksuele mannen via seksueel contact en injecties zijn besmet, wordt verzocht zich te melden. De GGD heeft met onmiddellijke ingang een telefoonnummer opengesteld: 050-3674080. Dit nummer is op woensdag 30 mei tot 22.00 uur geopend en tijdens kantooruren op de overige dagen van de week.Vanaf maandag 4 juni is de GGD bereikbaar op het reguliere nummer 050-3674083.
Zware mishandeling
Het OM beschuldigt de mannen van zware mishandeling met voorbedachte rade. De maximale straf die de verdachten kan worden opgelegd, is zestien jaar gevangenisstraf. "De levensverwachting van de slachtoffers is rekbaar wegens medicatie en daardoor kan er geen doodslag of moord ten laste worden gelegd," verduidelijkt de woordvoerder. "Dit is jurisprudentie van de Hoge Raad." In het desbetreffende arrest bepaalde de Hoge Raad onder andere dat: 'het aangaan van onbeschermde seksuele contacten door een HIV-besmet persoon gevaarzettend is, maar op zichzelf nog niet meebrengt dat daardoor een naar algemene ervaringsregels als aanmerkelijk te beschouwen kans op besmetting – en dus op het oplopen van zwaar lichamelijk letsel – in het leven wordt geroepen.' De Hoge Raad bepaalde echter ook dat dit 'onder bijzondere, risicoverhogende omstandigheden' anders kan zijn.
Politiebericht
Lees hier het bericht dat de politie over de zaak verspreidde.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
16 jaar is te weinig.Ik neem aan. dat de daders zelf hiv-besmet zijn, anders moet dat alsnog gebeuren en dan 16 jaar achter de tralies.
-
Ben ook homo, maar vind het superziek! Het barebacking/bug-chasin g gebeuren was tot op heden vrijwillig, nu zelfs gedwongen! Zo krijgen homo´s een slechte naam en kunnen we allemaal weer de kast in!
-
Terwijl overal gestreden wordt tegen AIDS, zijn er in Groningen dergelijke excessen voorgevallen, die niet meer menselijk kunnen worden genoemd. De daders worden veroordeeld omdat ze zware mishandeling met voorbedachte rade hebben gepleegd. Ik noem het moord met voorbedachte rade, niet eens doodslag. Omdat er tegenwoordig medicijnen zijn die AIDS kunnen afremmen en men langer HIV besmet blijft, zou het geen moordaanslag zijn. Dit is te gek voor woorden. Nog enige jaren geleden was dit, indien er opzet ter sprake kwam, moord. Er kan natuurlijk per ongeluk iemand besmet worden met HIV, ook met het inspuiten van bloed. Maar deze mensen uit Slochteren hebben willens en wetens die homo's HIV besmet gemaakt, zodat ze op de langere termijn toch AIDS kunnen krijgen. Of er moet nog in de tussentijd een beter vaccin worden gevonden die AIDS tegengaat. De bedoeling van deze mensen was toch echt om hen op de lange duur te laten overlijden. En dit is moord! Een veel langere straf zou aan hen opgelegd moeten worden. Men mag beslist HIV en AIDS niet als iets lichts opnemen. Wereldwijd is het nu wel doodsoorzaak nr. 1. En dergelijke mensen hebben wij hier in Nederland! Niet te geloven. Er is ongeveer 10 jaar geleden iets dergelijks gebeurd dat iemand die een vrouw haatte, geloof ik, en haar moedwillig met HIV heeft besmet. Eenmaal in het bloed is er niets meer aan te doen. Die werd toen wel voor moord met voorbedacht rade veroordeeld. Wat kunnen sexspelletjes toch een rottigheid veroorzaken. Sex moet iets goeds zijn, niet iets heel erg griezeligs.
-
Allemaal walgelijk, verloedering, normloosheid, waardeloos, schandelijk, goddeloos, etc. etc. Als je het kwade goed praat dan krijg je ermee te maken.
-
Ga zo door homo's dan worden we vanzelf bevrijd van dit probleem.
-
Mensen wordt nou eens bewust, Hoge Raad of strafbaar feit het is zonder gerechtelijke uitspraak gewoon al ziek te noemen dat je een medemens zoiets aandoet. Laat je nakijken !
-
Dit is te ziek voor woorden!! Dat seksfeesten werden gehouden was al bekend maar dit ... dit is gewoon walgelijk!! Die beesten moeten nooit meer in onze maatschappij komen, ze zijn gewoon ziek!!
-
Voor dit soort personen zou de doodstraf weer ingevoerd moeten worden !!!
-
Ik begrijp echt niet wat iemand bezielt om een ander met besmet bloed te injecteren.Ik ben zelf HIV+ en homoseksueel... maar ik kan me echt niet voorstellen dat iemand zoiets doet en vooral waarom?In Nederland zijn HIV-geinfecteerden toch in behandeling bij een arts en meestal ook een HIV-sociaal verpleegkundige. Hebben deze mensen dan nooit gemerkt dat deze personen zulke vreemde en gevaarlijke fantasien er op na houden.De maatschappij moet beschermd worden tegen deze personen en zij moeten een ernstige psychiatrische behandeling ondergaan. Het is geoown weg niet normaal. En als deze daders zo ongecontroleerde seksuele handelingen uitvoeren, dan maak ik me ook heel veel zorgen over het feit dat een van hen een verpleger was. Wie zegt niet dat hij ook tijdens zijn activiteiten als verpleegkundige niet dit soort dingen deed bij zieke patienten?Waarom doet iemand zoiets? Waarom?
-
ik word hier niet goed van ik zelf ben homo maar zit nog in de kast nu word ik bang om het te vertellen ik was het van plan nu word het weer een stap terug het is triest.
-
dit is toch niet normaal? Het zal je kind of broer maar zijn die naar zo'n party toe gaat en dan overkomt hem dit. We leven in 2007, toch niet in de oertijd? Laat een ieder gewoon zijn leven leiden, homo of hetero of wat dan ook. We zijn toch allemaal mensen met gevoel, en van vlees en bloed? Wie wil er nu opzettelijk HIV hebben? En voor de daders is er maar 1 juiste straf de doodstraf, zou een goed voorbeeld zijn voor andere zieke geesten. Ik wens de slachtoffers en hun familie veel sterkte toe.
-
Deze mensen horen niet onze maatschappij,doodstraf of net als vroeger ergens in een lepra eiland verbannen.Ze hebben nog alle middelen om hun leven te leiden in Europe met al die aids cocktail,waarom moeten ze anderen laten leiden,eigenwijze viezeriken zijn het.Ze weten volgens mij niet hoe de arme landen zonder medicamenten hulp er voor staan,dat noet ik pas medelijden,weg met deze viezeriken.
-
Ik heb ook HIV en wil wel een zinvol leven maar kreeg geen steun van organisaties ed. terwijl deze organisaties wel sexfeesten organiseren... Hier mijn verhaal:Het was een zonnige zaterdag in juni 1993. Het was weer een drukkewerkweek geweest als hoofd van de studiedienst van de Vlaamsechristen-democr atische partij in Limburg. Daardoor was ik net wakkertoen er rond elf uur 's ochtends werd aangebeld. Ik was verwonderddat mijn huisarts voor de deur stond. Enkele weken voordien had hijomdat ik vaker last had van een klierontsteking een bloedonderzoeklaten doen. Nu bleek dat ik HIV+ was. Op dat moment was er geen echteffectieve behandeling beschikbaar en de inschatting was dat ik nogeen tien jaar te leven had. En volgens de arts was er ook in dekomende tien jaar nog weinig vooruitgang op medisch vlak teverwachten. In het Tropisch Instituut in Antwerpen werden wel eenaantal onderzoeken gedaan naar AIDS en omdat ik nog iets zinvolswilde doen met mijn lichaam, stelde ik me meteen kandidaat. Ookverdiepte ik me de volgende maanden in alle mogelijkewetenschappel ijke literatuur omtrent HIV.Tot die tijd had ik altijd mijn homoseksualiteit verborgen gehouden,maar dit bericht was voor mij de aanleiding om uit de kast te komen.Deze laatste jaren van mijn leven wilde ik leven zonder me anders temoeten voordoen dan ik me voelde. Enkele maanden later leerde iktijdens een weekend in Amsterdam een Nederlandse man kennen. Ik vondhet erg moeilijk om hem mee te delen dat ik HIV+ was, maar anderzijdswilde ik ook geen verkeerde verwachtingen wekken. Daarom heb ik hebreeds na onze eerste ontmoeting een brief geschreven waarin ik hethem meedeelde en reeds na een paar weken besloten we te gaansamenwonen in Maastricht. Buiten mijn vriend en mijn ouders waseigenlijk niemand op de hoogte van mijn HIV-status.Eigenlijk was ik me in die periode weinig bewust van mijn HIV-status.In 1996 liet ik een bloedonderzoek uitvoeren in het AcademischZiekenhuis van Maastricht. Hoewel de viral load nog erg laag was,kreeg ik de mogelijkheid om te beginnen met de triple therapie. Datveranderde mijn leven drastisch. Ik had enerzijds veel bijwerkingenvan de toenmalige medicijnen, zodat het niet meer mogelijk was ommijn werkzaamheden bij de christen-democraten in België te blijvenuitoefenen. Daarnaast waren er ook tal van voedingsvoorschriften enmoest ik op vele tijdstippen, medicijnen innemen. Dat leverde extraproblemen op als ik ergens heen wilde. Maar anderzijds bleek reeds nadrie maanden dat de viral load niet meer detecteerbaar was.Aangezien ik nu niet meer werkte, had ik de mogelijkheid om te gaanstuderen aan de Universiteit Maastricht. Gezien het project gestuurdonderwijs aan deze instelling, zijn er slechts een beperkt aantalcolleges en kon ik dus de tijden waarop ik studeerde aanpassen aan demomenten waarop ik het minst last had van de nevenverschijnselen. Ookkreeg ik steeds meer interesse in het Boeddhisme door onze reizennaar Thailand.Ondertussen verbeterde de medicijnen waardoor de nevenverschijnselentot een minimum beperkt bleven, ronde ik mijn studie af en vond ikeen baan in Den Haag bij een ministerie. Op een avond vertelde mijnvriend dat hij verliefd was op een ander en dat dit indirect toch ookgevolg was mijn het feit dat ik HIV+ was. Hij voelde hierdoor steedsremmingen op seksueel gebied. Daarna ontmoette ik eerst eenVietnamese en later een Filippijnse man, met beide heb ik een tijdjesamengewoond. Hoewel ze vanaf het begin op de hoogte waren, bleekmijn besmetting ook voor hen een doorslaggevende factor om onzevriendschap te verbreken.Aangezien ik altijd al erg geïnteresseerd was in Thailand en in hetBoeddhisme ben ik toen voor zes weken naar een tempel in Chiang Maigegaan voor een retraite. Na deze periode had ik mijn leraar op dehoogte gebracht van mijn HIV-status en ook geïnformeerd naar demogelijkheden om er monnik te worden. Dat bleek geen probleem te zijnen voor de medicijnen zou wel een oplossing gevonden worden. Driemaanden later nam ik ontslag, gaf alle bezittingen die ik had weg envertrok naar Thailand. Toen echter de medicijnen die ik uit Nederlandhad meegenomen opraakte, bleek dat het niet mogelijk was om inThailand HIV-remmers te kunnen krijgen als een westerse monnik.Hoewel mijn leraar voorstelde om over te stappen op kruiden, kon ikdie beslissing op dat moment niet maken en ben ik teruggekeerd naarNederland. Hierdoor werd ik ook geconfronteerd met het feit dat enkelen alleen door het winstbejag van de grote farmaceutischeondernem ingen de medicijnen, niet beschikbaar zijn voor het grootstedeel van de HIV-geïnfecteerden in de wereld. Als er medicijnen zijn,is het dan niet onmenselijk, honderdduizenden mensen moedwillig telaten sterven omdat ze niet over voldoende financiële middelenbeschikken? Wat is het verschil tussen een mens in Azië of Afrika eneen mens in Europa of Amerika? Het ene mensenleven dan meer waard daneen ander? Gelukkig is er enige hoop na de laatste AIDS-conferentiein Canada.Het blijft mijn wens om terug te leven binnen een boeddhistischeSangha. In Nederland bestaat er geen mogelijkheid om als monnik oflekenvolgeling in een Sangha te leven. Vele boeddhistische sangha'sweigeren mensen met HIV te accepteren voornamelijk uit angst enonwetendheid omtrent HIV. Daarom hoopte ik ergens in Nederland ofBelgië een sponsor te vinden voor mijn medicijnen en ben ik met mijnverhaal naar de media gestapt. Helaas leverde dit geen enkel onbegripen zelfs vijandigheid op. Vanuit de verschillende HIV- en AIDS-organisaties in Nederland kreeg ik geen enkele medewerking of hulp.Ik denk dat mensen niet begrijpen wat het betekent dat me hierdooralle mogelijkheden worden ontzegt om mijn spirituele roeping tekunnen waarmaken en zo een bijdrage te kunnen leveren aan de vrede enhet geluk van alle mensen die ik nog mag ontmoeten.Hoewel in verschillende boeddhistische sangha's mensen met HIV geenmonnik kunnen worden, zijn er gelukkig uitzonderingen en daardoor ookmogelijkheden voor mij om met medicijnen in een sangha ergens temogen leven.Deze zoektocht duurt nu anderhalf jaar. Maar het is geen verlorentijd. Het is een periode waarin ik leer steeds meer geduld enverdraagzaamheid te hebben en binnenkort zal er zeker wel eenoplossing komen. In 1993 was er geen hoop op effectieve medicatie enenkele jaren later was er die wel. Nu is er nog geen HIV-vaccinwaardoor ik afhankelijk ben van dure medicatie, nu is er nog geensponsor voor mijn medicatie die me de mogelijkheid mijn levensroepingte kunnen volgen, … maar wie weet wat de toekomst nog brengt.Hoewel er dus heel veel vooruitgang geboekt is op vlak van medicatie,moet ik toch vaststellen dat HIV een grote belemmering vormt in mijnleven. Het is geen evidentie om een partner te vinden als je HIV+bent. Het is bijna onmogelijk om je buiten Nederland te vestigen alsje HIV hebt. In vele groepen van de samenleving leven heel veelvooroordelen ten aanzien HIV. Meestal is het angst en onwetendheiddie hieraan te grondslag liggen. Hoewel het in Nederland niettoegestaan is om een persoon met HIV te weigeren bij eensollicitatie, blijken de meeste werkgevers zodanig te schrikken alsje vertelt dat je HIV+ bent dat ze een andere kandidaat de voorkeurgeven, hetgeen door de huidige Ziektewet in de hand wordt gewerkt.Uit eigen ervaring heb ik gemerkt dat er nog steeds tandartsen zijndie je niet willen behandelen als je HIV+ bent.Maar het ergste vind ik nog steeds dat vele mensen vinden dat je maargelukkig moet zijn dat je al medicijnen hebt en al je andereverwachtingen omtrent je leven maar moet afschrijven…
-
Vanaf "het intreden" van deze ziekte in Europa heb ik al verwacht dat er "aanslagen" zoals bovengenoemde zouden plaats gaan vinden.Wat er in Groningen gebeurd is is pure MOORD. Ik vind een levenslange, voorzover zij nog "de tijd" hebben, op zijn plaats voor deze monsters.
-
Wat vinden we eigenlijk van de uitspraak van de rechtbank?Denk trouwens dat dit heel veel vaker voorkomt. De slachtoffers hebben in dit geval geluk dat de daders het zo opvallend hebben aangepakt. Als je gewoon een vriendje krijgt en logeert etc en vlak voor het slapen doet ie wat ghb in je drankje. Je slaapt lekker vast. Hij prikt je waar je het nooit zult kunnen zien...Dat kun je dus nooit, maar dan ook nooit ontdekken.Er zijn veel mensen die echt geen idee hebben waar ze hun hiv vandaan hebben...so be aware!
