De dood van Obbe Terpstra
Obbe Terpstra is 86 en vertelt in EénVandaag dat hij van plan is zelfmoord te plegen. Zijn vrouw is na een langdurig ziekbed overleden aan kanker. Haar lijdensweg is een schrikbeeld voor hem. Bovendien wordt Terpstra langzaam blind. Hij vertelt zijn verhaal op televisie, omdat hij het taboe rond deze wens wil doorbreken. Op 25 augustus neemt Terpstra een barbituraat, een vergif, in en sterft meteen.
Peter Tetteroo en Pieter
Groeneveld interviewden en filmden Obbe Terpstra en zijn zoon
afgelopen zomer thuis in Rotterdam. Op verzoek van betrokkenen
wordt deze reportage nu pas uitgezonden.Terpstra praatte met
niemand over zijn plannen, want hulp bij zelfdoding is strafbaar in
Nederland. Alleen zijn zoon Albert wist ervan. Hij wilde zijn
verhaal wel op televisie vertellen, omdat hij het taboe rond deze
wens wilde wegnemen. Veel ouderen vrezen een lijdensweg en willen
hun leven beëindigen voordat ze aftakelen. Menselijke waardigheid
is voor hen essentieel. Ook de zoon komt aan het woord in de
reportage. Hij was als enige op de hoogte van de plannen van zijn
vader. Hij zegt zijn vaders wens te respecteren. Het moeilijke voor
hem is dat dit allemaal in het geheim moest plaatsvinden en hij
zijn gevoelens met niemand kon delen. Hij was erbij toen zijn vader
het barbituraat innam. Huisartsen worden regelmatig benaderd met
een verzoek om hulp bij zelfdoding. Zij hebben de beschikking over
barbituraten, maar deinzen vaak terug omdat hulp bij zelfdoding
strafbaar is.Het EénVandaag Opiniepanel vraagt middels een enquête de mening van haar leden over zelfdoding. Wilt u ook meedoen met de enquête? Meldt u aan bij het EénVandaag Opiniepanel! Volgende week wordt de uitslag bekend gemaakt.
U kunt ook discussiëren over dit onderwerp in het forum.
Bekijk ook een verslag van de uitzending op de website van Stichting Korrelatie.
reageer
262 reacties
-
Slechts bij wijze van uitzondering (zwaar ondraaglijk lijden) is eigen keuze/richting op bestaansniveau begrijpelijk 'goed te keuren'. Stop alle keuzes over andermans levens zoals scheiding, abortus en adoptie. Het moet en kan anders!Het bestaan zonder je bloedeigen kinderen is geen leven zo, 2 van de 14 dagen voor je kinderen zorgen is niet genoeg! Stop de folteringen, stop de amputaties, stop de krankzinnige werkelijkheid.
-
Ik wil wel meedoen aan de enquelte over zelfdoding
-
In een geval als dit ben ik er voor dat iemand de mogelijkheid heeft om het leven te beeindigen.
-
De manier waarop deze man zichzelf van het leven beroofd heeft kan ik me heel goed voorstellen.Ook ik vind het vreselijk als ik wetende dat ik blind zou worden en aangewezen zou zijn op hulp van andere, niet tijdelijk maar voor de rest van je leven.En dat deze man een weloverwogen besluit neemt op 86 jarige leeftijd kan ik dat heel goed begrijpen.Vind ook dat een mens die bij zijn volle verstand is daar zelf voor mag kiezen.Begrijp ook dat niet iedereen het hier mee eens zal zijn uit geloofsovertuiging of andere redenen. Maar mijn zegen heeft deze man als er toch nog iets is na de dood dan hoop ik dat hij daar gelukkig is en zijn vrouw weerziet.
-
ik vind dat daar iedereen recht heeft zien leven te beijndeging
-
Deze reportage is voor mij zo herkenbaar, ik heb een aantal jaren geleden het zelfde meegemaakt met een jonger iemand. Ik wist er van maar kon niet anders dan de wens respecteren. Als iemand zo graag een eind wil maken wat moet je dan? Ik vind dat iedereen zelf de beslissing moet kunnen nemen, en niet via allerlei obscure wegen aan middelen komen om zelf te doen en het dan zo moeten doen, dat ze alleen moeten sterven omdat anders je in de problemen komt met de wet. Ik had graag gehad dat ik bij deze persoon had kunnen blijven en de hand vast te houden, nu heb ik eerst moeten wachten op het telefoontje het gaat vandaag gebeuren, de hele dag nog telefonisch contact gehad om alles te regelen en afscheid te nemen, maar toch het was zo ontzettend moeilijk dat je de wetenschap met niemand kunt delen door de mogelijke gevolgen. De middelen waren door de persoon zelf aangeschaft in Belgie en via internet en volgens de arts die de dood kwam vaststellen was de dood pijnloos ingetreden. Ook hier kwam de politie, maar konden direct zien dat de dood al enorme tijd van te voren was voorbereid en er waren geen medicijn doosjes of traceerbare dingen te vinden. Ik kan de wens wel respecteren en accepteren maar het blijft verschrikkelijk verdrietig en zwaar dat je iets weet waarvan vaststaat dat eenmaal tot actie overgegaan, geen weg terug meer is tenzij jij je afspraak breekt. Ik denk dat er op wetttelijk niveau eens heel diep nagedacht moet worden over er geen mogelijkheid gecreeerd kan worden om deze hele situatie te voorkomen. Iedereen werkelijk de kans te geven te sterven op de manier en het tijdstip van zijn keuze zonder dat daar verder vreselijke gevolgen aanverbonden zijn. Graag wil ik de zoon van meneer Terpstra een hart onder de riem steken, kan mij volledig indenken in zijn situatie, die voor anderen ondenkbaar is. Het is heel moeilijk iemand los te laten die niet meer vastgehouden wil worden hoe veel je ook van ze houdt. Dat houden van kan in dat geval alleen nog maar tot uitdrukking komen in het respecteren van de ultime wens.
-
Wat ontzettend moedig. Moedig om dood te willen gaan, moedig om dit te kunnen en wát ontzettend moedig om dit ook nog in beeld te brengen. Alle respect voor vader én zijn zoon.
-
Ik schreef al eerder,dat eenzamebijna afgedankte mensjes in de z.g.verpleeghuizen graag een eind zouden willen maken aan hun leven maar daar noch de weg noch de mogelijkheden voor kennen en angst hebben voor hun omgeving om er maar even over te praten. Ik heb enorm respect voor Obbe Terpstra en zijn zoon. Dat de goede realistmoge rusten in vrede.
-
Mijn moeder had botkanker en die vroeg er zelf om,maar ze kreeg zoveel morfine dat het medicijn niet meer hielp,wat moet je dan doen ,ze heeft zo negen maanden gelegen,en was bij kennis.
-
Ik vind het bewonderwenswaardig hoe deze man in de herfst van zijn leven zelf de regie in handen heeft genomen. Het is jammer dat mensen niet zelf mogen beslissen over hun leven. In de reportage werd gezegd dat ieder mens recht heeft op leven. Misschien wel, maar het is geen plicht. En wanneer leven een last wordt, moet je zelf kunnen bepalen wanneer je stopt. Ik vind dat hulp bij zelfdoding zo snel mogelijk legaal moet worden. Dat is voor nabestaanden en alle betrokkenen essentieel. Nu verhangen mensen zich, springen ze voor de trein of maken er op een andere gruwelijke wijze een eind aan zodat anderen met de gevolgen worden geconfronteerd. Hulp bij zelfdoding is humaan en moet mogen.
-
een zeer integere en indringende reportage; de beslissing van het O.M. om geen vervolging in te stellen is m.i. terecht en (naar ik aanneem) door de hr. Terpstra goed onderbouwd.Gelet op de omstandigheden vind ik de beslissing van de hr. Terpstra sr. zeer terecht.
-
AdVader. ik vind het een schande dat u dit onderwerp gebruikt voor uw lobby. Het heeft niets met het onderwerp te maken. Ik zou zeggen: bel eens een advocaat.
-
waardering en respect voor beide heren Terpstra ,weet wat het is als je ,je geliefde moet zien lijden zonder maar een sprankje hoop op genezing of afname van helse pijnen . Het moet toch mogelijk worden dat je dan op eigen verzoek welliswaar ,op een waardige manier te kunnen sterven
-
Natuurlijk heb je het recht er uit te stappen als je het echt niet meer ziet zitten dat gaat niemand wat aan. Het zou alleen het beste zijn om daar niemand anders mee te belasten, anders wordt je niet geholpen. Vooral die lieden die de mond vol hebben over christelijke beginselen bla bla, je zou maar in zo-n situatie komen die absoluut uitzichtloos is. Heel goed en moedig van deze mijnheer dat hij is uitgestapt. Ikzelf hoop dat ook te doen mocht het ooit te zwaar worden om het nog leven te kunnen noemen.
-
Dat een mens het recht heeft om zijn lot in eigen hand te nemen is de essentie van menselijke beschaving.
-
Ik vond dit een bijzonder indrukwekkende en integere documentaire. Ik ben er stil van. Ik kan mij de wens van deze man heel goed voorstellen. Ook in mijn eigen omgeving ken(de) ik mensen die zeiden zo graag weg te willen. Vaak ook heel oude mensen die het leven achter de rug hebben en niets meer te verwachten hebben en opzien tegen aftakeling en dood. Ze moesten vaak nog zo lang wachten. Het heeft mij ook altijd ontroert dat er kennelijk een moment komt waarop mesen vinden dat het gedaan is, dat het leven voorbij is. Het voelt als een natuurlijk proces. Dat we zover gekomen zijn heeft o.a. te maken met goede medische zorg. Anders waren we allang dood voor we dit punt ooit zouden kunnen bereiken. Maar onze generatie ouderen kan dat punt wel bereiken. Dat is prachtig.Ik vind dat het dan ook mogelijk moet zijn om zo je eigen dood en het moment waarop te kiezen. Als we ons hiertegen verzetten, projecteren we alleen onze eigen wens om verder te leven op deze zeer oude mensen. Maar zij hebben een heel ander perspectief: het is goed geweest zo. Dat moeten we vooral respecteren.Natuurlijk kan er van alles insluipen wat niet hoort: druk van familieleden b.v. die opa begraven willen voor ze op vakantie gaan. Maar daar wil ik nu even aan voorbij gaan.Wanneer iemand zo duidelijk is in de besluitvorming zoals deze man in de documentaire, dan rest ons niets meer dan een stap terug te doen, met respect.
-
Een prachtige reportage en het is triest dat er geen officiele hulp gegeven kan worden.
-
Ik kan mij goed indenken dat iemand bij uitzichtloos leiden of peilloos verdriet wil uitstappen. De overheid moet je die keus ook laten. Ik heb diep respect voor dhr. Terpstra. Ook de makers van de film verdienen respect voor hun integere werk.
-
Bij de enquete heb ik bepaalde vragen gemist, waardoor ik de enquete niet echt genuanceerd kan vinden. Ik kan heel goed begrijpen, dat mensen van hun ondraaglijk lijden af willen, maar we hebben ook met oorzaak en gevolg te maken. Het toestaan van euthanasie maakt b.v. dat 'hulpbehoevende' mensen zich tot last voelen en daarom een eind aan hun leven willen maken. Er zijn nog veel meer tegenwerpingen voor euthanasie, maar dat past niet in dit kader, want mijn bericht moet eindigen omdat het veld vol is. Elisabeth
-
Ben met het meeste van bovenstaande eens. Toch is niet elk geval zo duidelijk als van deze volwassen man die wel overwogen, in stappen en tijd een beslissing heeft genomen. Als een ieder in de toekomst maar kan doen wat hij/zij wil is de kans groot dat er zelfdoding geconstateerd wordt wat in werkelijkheid anders kan zijn. Het moet wel soepeler worden zodat in samenspraak met huisarts het kan gebeuren en de arts niet strafbaar is als hij de mogelijkheid aandraagt.
-
Mijn mening is dat ieder mens het recht heeft op zelf te beschikken over het eigen leven. Anderzijds vind ik ook wel dat meneer een voorschot op een toekomst neemt die er nog niet is en misschien ook niet komt. Zo is het natuurlijk geenszins zeker dat meneer een leven gaat krijgen zoals hij dit zelf voorziet. Dat geeft me wel een erg dubbel gevoel.
-
Ik heb ook respekt voor meneer terpstra en vond dat mensen zelf mogen beslissen Maar wij mogen vanuit onze geloofsovertuiging de mensen er wel op wijzen dat het niet goed is voor je overgaan naar het Hogere Leven.Daar is een Hogere Macht die je begeleidt op je verdere tocht..Daar is zoveel moois om te ondergaan.Dat voel ik gewoon Heb ook visioenen gehad daar over Het is daar zo vredig en rustig Ik heb mij nooit opgedrongen aan iemand en wil dat ook aan de Hogere Wereld niet doen.
-
De mens krijgt het leven van de Almachtige God en Schepper.Alleen God beschikt over het leven.Als God een beschadigd leven geeft, moeten we daarin berusten!Daarom is het niet goed wat hr. Terpstra sr. deed en wat hij besloten had. maar ik veroordeel hem niet.
-
Een indrukwekkende uitzending, dat iemand zo vol overtuiging voor zijn dood kan kiezen .
-
Ik heb veel recpect voor vader en zoon Terpstra. Het recht op leven is geen plicht. Toch zou het mooi zijn dat de angst die mensen hebben om hulpbehoefend te zijn , kan worden weggenomen door goede hulp. Helaas is die er onvoldoende. Als mensen zelf kiezen om te stoppen met leven moet dat kunnen. Een arts hoeft dat niet te doen. Zoals het hier is gegaan is mooi.
-
dit is een typisch geval van een ongelovig mens. als je zo bang bent voor de toekomst dat je naar de dood verlangt. als je de Heere God, de Here Jezus en de Heilige Geest kent, dan gebeuren er dergelijke dingen niet. je weet dat de Heer over je waakt en dat je in Zijn hand bent, wat er ook gebeuren mag. ik wens de nabestaanden sterkte toe en hoop dat zij de Heere Jezus leren kennen en Zijn eeuwige liefde en trouw zodat dergelijke gedachten niet in hen op zullen komen.
-
Ik heb de reportage nog niet gezien. Maar ik wil wel dit kwijt:Het zou een goede zaak zijn als mensen meer zelfbeschikking krijgen over het eind van hun eigen leven.Dat gezegd hebbende zit ik nog wel met een paar haken en ogen:1Hoe voorkom je dat mensen in een tijdelijke depressiviteit voortijdig hun leven beëindigen.2Het is niet ondenkbaar dat er op de lange duur een cultuur ontstaat waarin het 'onfatsoenlijk' wordt gevonden als oude, afhankelijke mensen NIET uit het leven willen stappen en een 'last' blijven voor de samenleving met hun zorgbehoevende en 'nutteloze' (want economisch niet-productieve) bestaan.Deze argwaan mag overdreven lijken, maar eenmaal op een hellend vlak kunnen de dingen snel gaan.Het is nog maar zo'n 70 jaar geleden dat in een buurland een dergelijke houding in praktijk werd gebracht ten aanzien van gehandicapten.....
-
Ik geloof dat God iedereen een vrije wil gegeven heeft, en wie ben ik om dat niet te respecteren.En volgens mij denkt de zoon in die geest en beleeft, liefde en begripvol de keus van zijn vader. Wat een echte liefde en vertrouwen tussen ouder en kind!Jammer dat deze overwogen beslissing van de vader, in onze maatschappij, nog steeds maar door enkelen (één) gedragen moeten worden.
-
Ik kreeg tijdens de docu toch een weerstand tegen hetgeen deze man wilde. Want als je er al mag uitstappen voordat de ellende (mogelijk) aanbreekt, waar houdt het op?? "Ik heb een slechte jeugd gehad, ben gescheiden en geen kinderen, ben 44 en wil niet grijs en oud worden. Want lijden past niet meer in het moderne leven hoor. Dokter, mag ik alstublieft een barbituraatje want ik heb geen zin meer in de aftakeling die ooit zou kunnen komen."Mensen, waar zijn we mee bezig!
-
Prachtig wat meneer gedaan heeft. Zeer kanp opgevangen door de zoon. Het moeilijkste is dat een mens niet kiest om geboren te worden. Je mag ook je leven niet in eigen hand nemen wanneer je ertoe gesluit eruit te stappen. Deze meneer heeft dit na een goed leven prima gedaan. En voor de zoon neem ik mijn hoge hoed af.
-
Jammer dat Obbe nooit heeft geleerd dat hij niet de regie over zijn leven heeft. Niemand heeft de regie over zijn leven. Dat heeft alleen God.Als je dit kunt accepteren kun je anders in het leven en in de dood staan. Zelfs wanneer het leven niet is wat je er menselijkerwijs van verwacht, dan kan het zijn dat God nog een plan heeft.Als jouw leven niets meer betekent voor jou, dan kan jouw leven misschien nog heel veel voor anderen betekenen...
-
Ik ben diep getroffen door dit verhaal. Ik heb allebei mijn ouders verloren na een afschuwelijk kankerziekbed. Ook ik hen kanker "gehad" en voor mij is er het schrikbeeld om op dezelfde manier als mijn ouders aan mijn einde te moeten komen. De uitspraak "pijn lijden in Nederland hoeft niet"is een lachertje. Met handen en voeten zijn de artsen gebonden aan de, op dit gebied, onmenselijke wet. Er wordt geleden op een vreselijke manier.
-
Als een recht op leven naar eigen kunnen is vormgegeven, is er dan misschien ook een recht op sterven als de vorm bewerkstelligd is en er alleen nog maar verregaande aantasting van die vorm plaats zal vinden?
-
Vorm van aandacht trekken , geen psychiater -WILLEN- spreken ,de weg van minste weerstand kiezen ,ik had een bijna blinde vriend ,die ik overal bijhielp ,maar ook daar bunzig van was ,die watertrappeld ook ,maar -je- stapt er niet uit .feroci impetu .
-
Prachtige reportage. En wat heerlijk voor die man dat hij zo'n beslissing geheel zelf heeft kunnen nemen en uitvoeren. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Ik hoop echt dat als ik later oud ben en in zo'n situatie kom dat de wet hier wat soepeler over is. Want wachten tot die zogenaamde god van sommige mensen je eens komt halen kan verdomt lang duren. Misschien is dat wel het bewijs dat die god dus echt niet bestaat.
-
Als je ermee wil soppen moet dat kunnen, beter dan gevonden worden op wat voor wijze dan ook.Kan de oorzaak weggenomen worden dan oke, maar zoniet dat is de keuze van de mens rechtvaardig. Hij of zij heeft ook niet gevraagd om hier neergezet te worden.Deze regering zou zeggen, dat is goedkoop, geen behandeling of zo en deb begrafenis of zo is toch al geregeld dus kost niks. Maar dat brengt het denken in geld met zich mee helaas.
-
indrukwekend goed dat het toch kan.Kan ook begrijpen dat er veel mensen zijn die er moeite mee hebben
-
Een ieder heeft het recht zijn leven in te richten naar eigen inzicht. Als een boek waar men zelf de auteur van is. Waarom zouden we dan niet zelf het slot mogen bepalen?Ik snap dat als iemand geloofd in een hogere macht, in welke vorm dan ook, hij of zij daar problemen mee heeft. Wat ik niet snap is dat bij vrijwel elk geloof mensen wel de vrijheid willen hebben om zijn of haar geloof te beleiden, maar anderen, met een andere overtuiging, niet de ruimte willen geven dit ook te doen.Niet gelovig is net zogoed een overtuiging
-
Indringende en mooie reportage.Een waardig afscheid van een verantwoordelijk bewust levend mens met liefde voor al wat leeft, die tot op het laatste moment gebruik maakt van het hem door een goddelijke macht geschonken recht op zelfbeschikking.Een einde waarop iedereen die bewust en verantwoordelijk leeft recht heeft.
-
ik ben voor 100% voorstander van het recht om zelf de beslissing te nemen om uit het leven te stappen.Jongens die de oorlog in worden gestuurd en daarbij ONGEWILD DE DOOD VINDEN is bijna normaal. Wat ook de reden mag zijn van mensen om GEWILD de dood te verkiezen, boven een leven van ziekte, het niets meer kunnen, Wie zijn diegene om dat te verhinderen.
-
Vorige week zag ik in een buitenlandse uitzending, dat een paard dat veel pijn had en niet te genezen was maar wel door kon leven, uit zijn lijden verlost werd door een dodelijke injectie. Blijkbaar zijn wij tegenover dieren menselijker dan tegenover soortgenoten.
-
Meegemaakt; een kind dat ongeneeslijk ziek was en nog drie maanden met morfine in slaap werd gehouden, waaruit het kind af en toe ontwaakte en dan gilde om een spuit, vinden wij dat dan menselijk.
-
Ik vind dat iereen het recht heeft over zijn eigen leven te beslissen. Vind het ook gewoon misdadig dat men mensen doelbewust in leven houdt op zgn. bijbelse overwegingen.
-
Als ik denk dat het om wat voor redenen dan ook genoeg is geweest op deze aardkloot, is dat geheel maar dan ook geheel mijn verantwoordelijkheid, daar heeft niemand een oordeel over te geven.Degene die het anders wenst te bekijken,mag dat van mij ook.Je doet het niet zomaar even op een achterna middag, ik zou er ook thans niet aan denken, heb daar ook nog nooit aan gedacht.Maar als de tijd daar is en ook de wens er uit te stappen, is dat mijn zaak!
-
Mensen die belijden dat God onze Schepper zullen nimmer ingrijpen in het menselijk leven, niet bij een zwangerschap en niet bij een naderend levenseinde. Mensen die dat wel doen, protesteren openlijk tegen een liefdevolle, maar voor ons beperkte en door de zondeval verdorven verstand, onbegrijpelijke God. Mensen willen sinds de zondeval zelf regeren en de baas zijn zonder afhankelijkheid van derden en zeker niet van God. De samenleving gaat daaraan ten onder.
-
ZelfdodingVerlangen naar de dood is geen nieuw verschijnsel. Zeker niet bij mensen die lijden aan een vreselijke ziekte die het leven mensonwaardig maakt. Maar ook andere manieren van zelfdoding door mensen die gezond zijn van lijf en leden maar door maatschappelijke of menselijke problemen een einde maken aan het aardse bestaan door ophanging, verdrinken etc. De katholieke kerk strafte , in het verleden, deze 'dierbaren' door ze te begraven in ongewijde grond. Een ritueel dat ik me herinner uit mijn kinderjaren. Inmiddels ben ik 80 jaar. De kerk is bijgedraaid. Veel overledenen worden niet meer begraven maar gecremeerd. Nu de mensen, geschapen naar Godsbeeld en gelijkenis die ongeneeselijk ziek zijn en voor wie iedere dag een hel is. Zij hebben recht op een waardig afscheid van deze aardbol. Geef hen de kans om te beslissen over hun eigen leven en het einde hiervan. Verruim op een verantwoorde wijze de euthanasiewetgeving en de kerkelijke regels- indien hier nog beperkingen zijn - ten aanzien van teraardebestelling.En laten we vooral er zorg voor dragen dat de familie van overleden doodzieke burgers of zij die het niet meer zitten zien niet met de vinger wordt nagewezen. Bij dit alles staat echter voorop dat voorkomen beter is dan genezen. En dat laatste is vooral een taak van de wetenschap.Frans Dieteren
-
Dit is zo als het moet gaan! De mens moet zelf kunnen en mogen beslissen. En niet de overheid, of wie dan ook! Wanneer drinkt dit toch eens door tot de mensen.
-
Als ik dan ook niet de regie over mijn leven heb, mag ik dan tenminste de regie.................
-
indrukwekkende documentaire! hoop als ik hier voor de keuze kom, dat ik hiervoor de moed zal hebben om hetzelfde te doen, ondanks dat ik christen ben. geloof niet in lijden tot het bittere einde, heb dat van mijn ouders meegemaakt, vreselijk.
-
Het "recht"van leven krijg je bij je geboorte."Hoe" je dit leven inhoud geeft wordt deels bepaald door eigen wil, het lot, geluk. Wanneer een persoon meent dat het genoeg is geweest, is ook dat een deel van dit "recht".
-
Wanneer er geen uitzicht meer is op verbetering en je bent het zo eens met je eigen mening, dat er niemand meer is, die je daarvan af kan brengen, dan is dit een fantastisch oplossing. Het is beter je op deze wijze van het leven te beroven, dan er anderen bij te betrekken, zoals treinmachinisten e.d. Het zal voor zijn zoon Albert zeker een moeilijke periode zijn geweest om als enige te weten wat je vader van plan is. Toch toont hij liefde voor zijn vader om dit geheim samen met hem te delen. Ik denk, dat de Christenunie in de onderhandelingen voor de kabinetsformatie zich minder hard moet houden aan het verbod tot euthanasie. Als het leven echt een hel wordt, laat dan iemand zelf over het tijdstip van zijn levenseinde beschikken eventueel met hulp van deskundigen.
-
Een prachtige reportage .Heel moedig van zowel de vader,maar zeker voor de zoon.Ik zou me zelf ook zo,n dood toewensen.
-
Aangrijpend levensverhaal van de oer-degelijke heer Terpstra en diens ongetwijfeld gepijnigde, maar genereuze zoon. Opvallend was het steeds terugkeren van de vlinder tijdens de tv-opnamen, als symbool van de broosheid van de tijd. Bij wijze van hulde aan vader en zoon Terpstra reciteer ik hierbij een korte wijsheid van de Indiase wijsgeer Rabindranath Tagore (1928): "The butterfly counts not months but moments, and has time enough".
-
Ik heb jaren geleden al besloten om te sterven door zelfdoding als ik voor die tijd nog niet door ongeluk of ziekte ben overleden. Nu nog niet, het leven is te leuk en ik ben van plan heel oud te worden. Ik beslis zelf wel over het moment en regel voor die tijd de hulp of de middelen. (een ouderwets scheermes en een warm bad is voldoende, ook gemakkelijk schoon te maken)Natuurlijk moet er ook een en ander voor de nabestaanden geregeld worden, die mag je niet zo maar overvallen.
-
Waar zegt Jahweh = God = Allah dat Hij ondraaglijk en uitzichtloos lijden van Zijn kinderen verlangt?
-
Ik ben blij met een uitzending als deze. Het betreft niet zefldoding, maar een leven dat ten einde is en iemand die waardig wil sterven omdat het leven van hem klaar is. Ik vind dat goed, het moet zo absoluut niet styrafbaar zijn. Dat is zelfrespect en hoe die zoon erop reageert kan ik begrijpen. Het is zelfrespect als je niet tot het einde toe hulpeoos en lijdende wilt zijn, je gaat toch weer terug in een volgend leven en wat je misschien niet hebt geleerd in dit laatste stukje leer je dan wel. Je moet niet hulpeloos en erg lijdend moeten zijn. Dat is liefdeloos, het verbod op zelf te mogen willen sterven als je oud en blind bent ook! Liefdeloos. Het is je eigen leven.
-
Ik vind het volkomen acceptabel als iemand besluit om niet meer te willen leven en er een einde aan maakt. En dat moet op een goede emnswaardige manier kunnen. Niet voor de trein of van een gebouw! Het is helaas zo dat niemand er voor heeft gekozen om op deze ellendige aardbol te worden neergezet. Mogen ze dan aub zelf beslissen of ze met het leven willen doorgaan? Ik weet dat voor de kerk het leven heilig is maar dat moeten ze aan normale mensen overlaten hierover te beslissen. Ook de christelijke partijen zijn tegen hulp bij zelfdoding. Ik vraag me af of ze er van genieten als iemand langzaam een zeer pijnlijke dood sterft.
-
AdVader waarom doe je nou zo dom. Gebruik deze log niet om uitspraken te doen die NIETS metde case te maken hebben. Jammer !!!!!!!!!!!!!1Henk de Bruin / 80 jr / Rotterdam
-
Door onze verkeerde manier van denken veroorzaken wij ziekte en dood. De oplossing om van pijn of aftakeling af te komen is dus niet door zelfmoord, maar door een verandering van onze levensovertuiging.
-
Ik heb eigenlijk een met zich zelf conflicterende mening. Ik ben het er mee eens dat elk bij zijn volle verstand zijnde persoon die lichamelijk uitzichtloos leidt of op korte termijn zal gaan leiden, de mogelijkheid zou moeten krijgen om zijn of haar leven te beindigen. Aan de andere kant vind ik ook dat niemand het recht heeft om een ander op wat voor manier dan ook te vragen om daar de middelen voor te bieden, en zo de dood van een ander mens op zijn of haar geweten te krijgen. Als een mens er voor kiest om uit het leven te stappen, dan is dat iets tussen die persoon en zijn scheper, daar mogen we niet over oordelen. Maar om een andere persoon te dwingen om te kiezen tussen het weigeren van een vraag om barmhartigheid of het dragen van de verantwoordelijkheid voor iemands dood, dat is zo'n ingrijpende daad die de betreffende persoon aan wie het gevraagd wordt als die een geweten heeft ongeacht de uitkomst van keuze, zijn/haar hele leven zou kunnen blijven kwellen.
-
Schitterende reportage en ik heb zeer veel respect voor Dhr Terpstra en zijn zoon. Alle zogenaamde "christelijke" mensen, zoals Henny Steunenberg en Pieter moeten maar eens zelf leren nadenken en niet hun achterhaalde denkbeelden aan anderen op willen leggen. Het recht op zelfbeschikking staat volgens mij ook in de wet en is mij dan ook "heilig" om in hun termen te blijven. Nogmaals mijn respect en bewondering voor de betrokkenen en makers van deze reportage.
-
Met respect,eerbied en stilte heb ik z,n verhaal gezien en aangehoord.Ik ben 55 jaar en ben op het punt gekomen ook die stap te nemen,Na het vertrek van het kostbaarste wat ik had,bezat m,n lieve vrouw Juriena,heb ik niets meer,Is er niets meer!.Nu na 2 jaar kan en wil ik niet meer.voor vele is het onbegrijpelijk,maar waarachtige liefde''houden van''is zo ondragelijk geworden zonder haar dat ik bewust gekozen heb heen te gaan. iemand zei eens;''raak nooit gehecht aan iemand waar je geen afstand van kan doen''maar het nam bezit van mij en werd mijn bestaan.Mijn leven zonder haar heeft zijn kleur verloren en wat overblijft zijn plakboeken en pijnlijke herinneringen waar ik in weg kwijn!Wie zijn die wetenschappers dan wel om over mijn leven te beslissen!of justitie? Dragen die mijn pijn?m,n verdriet?Nee dus!!net als de Hr terpstra kies ik zelf voor verlossing en bereid alles voor tot aan m,n rustplaats die getuige zal zijn van mijn liefde aan haar.
-
Van harte onderschrijf ik het menselijk recht, om in dit geval deze beslissing zelf te mogen nemen.Uiteraard is dit een zeer delicaat onderwerp, omdat bepaalde uitwassen mogelijk zouden zijn,maar anderzijds heeft iedereen wel de vrijheid om door drugs, roken of alcoholisme zijn leven te verwoesten.Ik respecteer dat er mensen zijn die hier in pricipe tegen zijn vanwege hun religie.Wat mij echter tegen de borst stuit, is het veroordelen en capittelen door lieden, die eerst komen vertellen, dat zij Christen zijn (en zich vaak superieur voelen)en daarna vertellen dat zij ons die mogelijkheid willen ontnemen!!
-
Een hele mooie reportage en een verstandige man dat hij niet een ander een trauma bezorgd door voor de trein te springen of op wat voor andre manier dan ook.Vind het erg knap van zijn zoon hoe hij hier mee om is gegaan lijkt me toch ingrijpend als je vader of moeder besluit een einde te maken aan zijn/haar leven.Heel veel sterkte nog voor zoon en kleinkinderen.
-
Ik heb resepect voor deze man zijn beslissing. Ik vind het moedig. Hij heeft het zeer weloverwogen en in overleg met zijn zoon besloten. Wie zijn wij om te oordelen over een ander zijn leven. Beter zo, dan op een afschuwelijke manier zelfmoord te plegen, waarin je vaak ook derde betrekt en die dan die verschrikkelijke laatste herinnering (beeld) van de overledende als een molensteen de rest van zijn leven moet meedragen.
-
Ik vraag me af of de voorstanders in dit forum,wanneer ze zelf in de omstandigheid komen het besluit nemen tot zelfdoding.Of willen ze zo flink doen in dit forum.Hier kan niet zomaar in een forum,de gedachtegang van je neergezet worden.die je zeg maar na een aantal jaren vanplan bent tenemen.Er blijft misschien maar een procent over van de voorstanders die het later daadwerkelijk doet.
-
kan alleen maar bewondering voor zo,n besluit hebben in dit specifieke geval.joop
-
Wat een zielige vertoning al die mensen die op basis van de bijbel aangeven dat lijden bij het leven hoort, blijkbaar nog nooit gezien/mee gemaakt of aan de lijve ondervonden. Je moet er toch niet aandenken dat deze mensen via de Partij van Rouvoet gaan regeren.Inmiddels vier keer in mijn directe omgeving ervaren wat het is om kanker te hebben en hoe de medische wetenschap daar mee om ging. Het ergste was in het Anthonie van Leeuwenhoek- ziekenhuis waar mijn ex-schoonvader tot op het bittere einde in leven werd gehouden voor de wetenschap. Was een skelet geworden en werd met riemen aan zijn bed vast gebonden anders stapte hij nog uit bed.Nooit en te nimmer is dit menswaardig en geloof kan mij op dat moment gestolen worden, het verlossen uit het lijden is dan prioriteit nr. 1. Dat is toch een regelmatig gebruikte uitspraak van God de heer "uit het lijden verlossen" .Dus gelovigen kom terug op aarde en reageer pas als u weet waar u over praat.
-
het is ook van U zijde niet menselijk te noemen het leiden te verlengen het is juist een on menselijke daat dus U bent pas menselijk bezich het leiden zo kort mogenlijk te houden en God in dien U daar in geloofd wil dat zelf want hij maakt het leiden zo groot dat U er wel uit wilt stappen om Uw leiden te verkorten doet U het dan ook U handeld niet in streid met Gods wil wie dat wel beweert is een leugenaar eerst deuteronomium lezen 28:61 dan ziet U zelf dat hij dit zo wilt
-
20 jaar geleden is mijn moeder aan de gevolgen van borst kanker overleden. Zij sloot haar ogen waar al haar kinderen en onze vader bij aanwezig waren. Mijn moeder is op een rustige manier overleden. Naar mijn idee had zij geen pijn. 9 Jaar terug is mijn zus Evelien overleden en wij als haar broers en zussen hebben haar ong.14 dagen zeer intensief mogen verzorgen. Ik herinner mij nog de vele momenten dat zij zo veel pijn had en dat ze eigenlijk niet meer kon, maar nog te veel aan het leven hing[ze was pas 37 jaar en had nog een dochtertje van 12]. Toen zij haar ogen sloot in het bijzijn van haar oudste zus, kon je aan haar gelaat zien,dat ze enorm veel pijn moet hebben gehad.Daarom vind ik het ook zo knap van mensen als ze het heft in eigen handen nemen en het besluit nemen tot het beeindigen van hun leven.Dat verdient heel veel RESPECT.
-
ik vind het nu wel genoeg geweest als de duivel die mens ziek maakte dan was het heel anders dan wil je die niet gewonnen geven want dan wil God het zelf niet maar als God zelf die mens ziek maakt dat hij dus ook zelf doet dan is het niet tegen zijn wildus niet vergeten U pleegt geen in breuk op zijn op zijn wet als men tegen U zegt dat mag van onze God niet dan zegt U gewoon dat de heer HM.Mr.P.J.L.A.Hebing dit onz heeft verzekert dat het Gods wil juist wel is wan een zachte dood of het voor een trein staan die aan komt denderen is zeker niet de oplossing dit gaat ten koste van anderen de trein bestuurder bij voorbeeld men kan het toch niet tegen houden het is en blijft zijn beslissing om het leven te eindigen het is gewoon zijn wil en Gods wil! eide
-
mijn vader was 77 en ongeneeslijk ziek in het ziekenhuis is hij "geholpen " en vredig gestorven, mijn moeder was 92 na een herseninfarct eenzijdig verlamt, zij heeft 2 jaar in een verpleeghuis moeten doorleven, ondanks herhaalde verzoeken tot levensbeeindiging. zij heeft vreselijk geleden voor zij stierf.En wat dan te denken van een documentaire op de tv met betrekking tot de reden voor een abortus, waarop de behandelend arts zegt als ze mij zeggen dat het morgen regent is dat voor mij een reden.mensen waar zijn we mee bezig.mijn levensbeeindiging is niet zeker qua behandeling, voor mijn huisdieren geldt dat gelukkig niet.
-
Ik heb de reportage nog niet gezien, maar ik had al van het verhaal gehoord. Mijn eigen zus heeft op 52 jarige leeftijd ook afscheid van het leven moeten nemen want ze had een ongeneeselijke kanker en wilde waardig sterven. Dat is haar ook gelukt met behulp van haar eigen huisarts die op zeer bijzondere wijze haar daarbij heeft geholpen. Dat kan dus toch ook in Nederland. Haar man, ik als broer en mijn vrouw zijn bij haar sterven aanwezig geweest en dat was heel indrukwekkend. Al mis ik haar nog steeds, ik heb grote bewondering voor wat ze met haar eigen leven heeft gedaan en er is niemand die haar daarover mag veroordelen. Zeker niet in naam van een zogenaamde god.
-
Tekst van een 'Loesje' kaart op 07-10-06, de Internationale Dag van de Palliatieve Zorg: www.dagvandepalliatiev ezorg.nl: LEVEN DOE JE OP JE EIGEN MANIER STERVEN OOK
-
met veel respect voor de hr <Terpstra en zijn zoon heb ik deze reportage bekeken.Toch zit er een keerzijde aan deze medaile.Namelijk er zijn velen mensen die hier met de gedachte spelen om een eind te maken aan hun leven en telkens weer de moed vinden om toch door te gaan met hun leven vol verdriet en pijn. Vaak is het ook moedig om geen eind te maken aan je leven, ondanks je verlangen en het levenondraagelijk is om wat voor redenen dan ook.barbara
-
Leven en sterven zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Indien wij met zijn allen het ermee eens zijn dat ieder mens recht heeft op zijn eigen leven, dan zeggen we daar impliciet mee dat ieder mens ook recht heeft op zijn eigen sterven. Hopenlijk komt door deze uitzending de wens om te sterven eindelijk uit de taboesfeer. En richt de hulpverlening zich eens niet alleen op het redden van levens maar ook eens op de wens van mensen om te mogen sterven.
-
Ben ook voorstander dat men zelf mag en kan beslissen over uit het leven stappen! Mijn moeder heeft het ook gedaan SUPER trots was ik op haar! Zo waardig als ze was is ze ook gestorven!
-
Wat zou het fijn zijn als een ieder zou kunnen beslissen over zijn leven op die leeftijd. De mensen die vinden dat het aan god is kunnen dat aan god overlaten Als je vindt dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven dan kun je er mee stoppen voor de lijdensweg begint. Mooi dat dit uitgezonden is en ik hoop dat het uit de taboesfeer is als ik oud ben.
-
Indrukwekkende reportage, indrukwekkende man, heb (bijna) ademloos zitten kijken en luisteren. Deze man heeft zijn beslissing zo goed door- en overdacht en zijn suïcide gepleegd op zo'n manier dat het goed was en niet anderen tot last. Hij is niet van een flat of voor een trein gesprongen, hij heeft alles overwogen, meerdere keren en besloten dat het goed was, dat hij een mooi leven had gehad en dat hij niet verder wilde. Itt tot een andere schrijver vind ik niet dat hij de weg van de minste weerstand heeft genomen, in tegendeel. De weg van de minste weerstand was geweest, gewoon afwachten. Dappere man en zoon en ook een compliment voor de integere verslaggeving. Dit is een uitzending die een maatschappelijke discussie opent die allang gevoerd had moeten worden.
-
Groot respect voor vader en zoon.De vader een goede vader, de zoon een goede zoon. Groot respect.zo'n zelfverkozen dood is een genade.ik heb veel gezien, een lievelingsneef verloren door zelfdoding, een schoonvader die 'zo' niet verder wilde.Dat mag.Dat is genade.
-
ieder gersoon heeft het RECHT te leven, dit betekent dat ieder persoon kan kiezen, bij goed verstand, dat dat leven beeindigd wordt, ik vind dit een zeer moedige beslissing.
-
Moedig, zijn keuze, maar voor mij ondenkbaar, het leven is voor mij iets waar ik geen afscheid van wil nemen, het liefst zou ik 120 worden, maakt niet uit hoe, maar ja, niet iedereen denkt er zo over klaarblijkelijk,het horen van de vogels,je kinderen,kleinkinderen ,ach ik zou er zo moeilijk afscheid van kunnen nemen. Toch vind ik het moedig en mooi dat deze man het deed zoals hij het wilde, hulde ook vor zijn zoon.
-
Wie heeft het recht een ander niet te laten beschikken over zijn of haar eigen leven. Als het kleinste uitzicht op verbetering er niet meer is en het leven slechts lijden is, dan kan het afscheid een bevrijding zijn en zo'n beslissing moet dan gecontroleerd en met hulp mogelijk zijn.
-
dank u voor deze uitzending hoop dat het in de toekomst legaal wordt om deze beslissing te nemen
-
Ik vind het heel knap hoe die meneer het allemaal heeft gedaan, ik wens zijn zoon heel veel sterkte toe. Het is niet iets dat je zo maar even beslist, mijn bewondering.
-
geboren worden is geen keuze het overkomt je, daarna word je gevormd door je opvoeding je omgeving en de eisen die aan je gesteld worden. Maar als leven een last wordt wie zijn wij.........de maatschappy dan om een oordeel te vellen over de wens om "er mee op te houden"? hoe vaak wordt er niet nodeloos chemokuren uitgevoerd want ja je weet maar nooit. Een mens is een autonoom wezen met rechten en plichten, iemand die een vol leven heeft geleefd moet het recht hebben om te zeggen genoeg is genoeg, let wel iemand die gezond van geest is
-
Ik vind niet dat mensen het recht hebben zichzelf het leven te benemen. Zodra iemand dít wil is er sprake van of zwaarmoedigheid òf van depressie. Zoals in het geval van Dhr. Obbe Terpstra. Het is begrijpelijk dat iemand 'oud en der dagen zat' wordt maar niet dat iemand het leven zelf beéindigt. Het begin en het einde van het leven is in de Hand van de Schepper Zelf. Als we op Hem vertrouwen mogen we ook geloven dat we niet boven vermogen bezocht worden, ook al kan het leven zwaar zijn of worden! Het is een belofte van God.
-
Advader begrijpt volgens mij iets niet goed. De uitzending ging niet om keuzes over andermans leven.Maar over iemand die zelf wilde bepalen of en hoe hij wilde doodgaan. Een begrijpelijk recht dat ons onthouden wordt door mensen die zich wél met andermans keuzes denken te moeten bemoeien.Goed dat er aandacht voor komt.Terpstra en zoon hebben mijn sympathie, begrip en respect.
-
De gekozen dood van Obbe Terpstra is goed. Ik vraag me af of de zoon erin betrokken had moeten worden. Hij heeft het er zo te zien erg zwaar mee, terwijl hij al zoveel heeft meegemaakt. Ik geloof dat ik dat niet zou doen.Verder uitstekende materie om over door te praten.
-
Een indrukwekkend verhaal. Wat een durf om zo te kiezen voor de dood is mijn eerste gedachte. Maar na deze eerste gedachte volgen er meer. Ik denk aan mijn moeder die bijna 92 iedere dag ervaart als lichamelijk zwaar maar altijd nog mooie dingen beleeft en die beschrijft. Hoor haar niet klagen! Haar cd's, haar muziek, haar kinderen, haar kleinkinderen en achterkleinkinderen. haar verhalen! Wetend dat zij lichamelijk lijdt ben ik na het zien
-
Erg heftig vind ik dat, ik vond hem zeer goed overkomen met alles, zo gezond en toch al behoorlijk oud dat maak je bijna niet meer mee.Ik ben er eigenlijk wel een beetje van geschokt sorry dat ik het moet zeggen.Begrijpelijk dat wel, maar toch niet als je nog zo gezond bent.Beslissen over zelfdooding ok, nogmaals hij was helemaal gezond (op de opkomende blindheid na) en bang dat hij geen controlle meer over het leven had zijn vind ik toch geen rede daarvoor, maar dat is wat ik vind.maar dat vind ik weinig tellen , mening die telt dat is van Obbe Terpstra Ik kan het ook wel begrijpen, het is alleen dat ik er erg van geschrokken ben , dat iemand zo gezond geestelijk en lichaamelijk nix meer in het leven ziet, terwijl je leeft maar 1 keer.
-
De uitzending maakte veel indruk op mij, maar heb bewondering voor de heer terpstra, om er zelf over te beslissen ,niet meer verder te willen leven. En de wereld ook niet mer te kunnen zien , het lijkt me vreselijk.
-
Laat ons zelf kiezen hoe we het leven willen beeindigen.Als leven pijn doet, is sterven een oplossing.Een mooie documentaire.
-
Wat een mooie reportage, zeer indrukwekkend.Ik heb enorm veel respect voor deze man, dat hij hier zo standvastig in was, en hij bij zijn keuze gebleven is. Dit vind ik heel bewonderingswaardig! Minstens net zoveel respect heb ik voor zijn zoon. Wat ontzettend knap en respectvol naar zijn vader toe dat hij dit geheim gehouden heeft en dat hij de wens van zijn vader respecteerde. Dit moet ongeloofelijk zwaar zijn geweest. Wens de zoon en zijn kinderen heel veel sterkte toe, en hoop dat ze zich realiseen dat ze vader en opa een zeer grote dienst hebben bewezen. Ik heb hier enorm veel respect voor!
-
wWelke god dat is dit hun verzonnen creatie.Met alle respect er zijn veel meer mensen die er heel anders over denken.bEDANKT VOOR DEZE UITZENDING
-
Het is voor mij nog steeds onvoorstelbaar dat de wet over mijn dood moet beslissen !!!!Wat een rust zou het voor heel veel oude mensen zijn als ze daar zelf over kunnen beslissen. Ik heb het allemaal wel in mijn euthasieverklaring staan, maar zou er een arts zijn die mij de middelen zal willen verstrekken? Ik vind nl. dat je het middel absoluut zelf moet innemen. (ik ben 79 jaar). \ik hoop niet dat de heer Rouvoet de euthanisiewet zal tegenwerken. Hoe komt het toch dat we zo bang zijn voor de dood?
-
Ook ik wil mijn bewondering uitspreken voor heer Terpstra en zijn zoon. Mijn vader leeft momenteel een ondraaglijk leven, 4 jaar gevochten tegen kanker, nu door de wetenschap opgegeven, hij zit door de pijn aan een morfinepomp, kan niet meer eten, drinken en praten. Ook lopen is moeilijk omdat hij erg verzwakt is door de morfine. Zowel zijn arts als specialist hebben hun medewerking beloofd in passieve sedatie, wat wil het geval, ook dit laatste stukje wil mijn vader zelf doen zonder een arts of wie dan ook ermee te belasten. Zelfs zijn morfinepomp kan hij niet zelfstandig dusdanig doordraaien dat het voldoende is om te sterven, dat is wat hij zou willen, als hij s nachts wakker wordt van de pijn, dan die pomp doordraaien en niet meer wakker worden. Mijn vader is geestelijk nog zo goed dat hij het een ander wil besparen een einde aan zijn leven te maken, maar hij had er heel wat voor over gehad als hem dit ondraaglijk lijden bespaard had gebleven. Heer Terpstra en zoon....bedankt dat u dit op televisie heeft willen laten zien om Nederland wakker te schudden en de discussie op te doen leeien.
-
Ik vond het een aangrijpend verhaal. Als mens kan ik me voorstellen dat iemand een keuze maakt om met zijn leven te stoppen. Dit dan wel als iemand ongeneeslijk ziek is en veel pijn zou heben. Aangezien ik christen ben vind ik dat het niet aan onszelf is om uit het leven te stappen. God heeft ons het leven gegeven , en God neemt het leven ook weer , als de tijd daarvoor rijp is. Mijn eindstandpunt is dus dat ik ertegen ben.
-
Ik ben niet voor zelfdoding alleen bij ondragelijk lijden.Toch kan ik er begrip voor opbrengen als je niks meer in het leven ziet.Hij heeft het recht om over zijn eigen leven te beslissen
-
Vorige zin: Na het zien van deze reportage ben ik zo dankbaar dat mijn eigen moeder zoveel nog van het leven geniet. Ondanks haar lichamelijk lijden. Toch bewonder ik ook de beslissing van deze man. Hij durft te sterven, mijn moeder durft te leven. Wat ik zou durven is nog niet voorspelbaar.
-
Zonder eigen wil op de wereld gezet worden. Mag je dan a.u.b. wel beschikken over de eigen wil om te sterven? Ik heb zeer veel respect voor dhr. Terpstra en zijn zoon voor de wijze waarop zij zijn omgegaan met deze keuze.
-
Vond het erg indrukwekkend en moedig. Ik vind het besluit tot zelfdoding heel goed te begrijpen en ben het ermee eens dat iedereen recht heeft op het beeindigen van zijn eigen leven en het recht heeft op een waardig levenseinde. Veel respect ook voor de zoon. Een mooi en integer gemaakte documentaire.Mijn moeder is onlangs (dement) overleden na een ondragelijk ziekbed en een eindeloos gerek van het lijden. mensonwaardig; het was machteloos toezien.
-
Ik vind het inweze schandalig dat mensen die geloven prediken over naastenliefde maar het schijnbaar wel nodig vinden dat mensen een lange tijd moeten lijden. Als er al een God bestaat snapt Hij heus wel je beslissing als je zo ontzettend hebt geleden. En men zegt dan dat het aan God is om beslissingen te nemen: Wil ik zeggen; Juist dan moetje mensen niet verbieden hoe ze willen sterven. Laat aan God dan het laatste oordeel over goed en fout. Iemand helpen om niet meer te lijden vind ik een prachtige daad. Ik ben 100% voor euthenasie evenals mijn familie. Wij willen geen van alle als een kasplantje eindigen en hopen dan ook dat de wet het zal toelaten om met hulp van artsen het leven te kunnen be'eindigen wanneer dat nodig is. Op een kabinet met de CU zit ik dan ook niet echt te wachten. Ik steun de familie van deze heer Obbe dan ook helemaal. En hoop dat meer ouderen aan de bel zullen trekken. net wat er gezegd is: Kreupele dieren worden uit hun lijden verlost, maar als je als mens als eenzame kasplant je dagen slijdt zijn er gelovige moraalridders die menen voor anderen te mogen beslissen. DAT is pas schandalig!olga
-
Niet iedereen geloofd in een hiernamaals. Als iemand weloverwogen meent dat het leven ¨af¨ is moet de wetgever daar ruimte voor laten. Het heeft alles te maken met respect voor je medemens.
-
De uitzending gaf exact aan hoe een persoon staat tegenover het einde van zijn/haar leven. Ik ben er dan ook een groot voorstander van, dat je zelf mag beslissen of het leven nog waar is om geleefd te worden.
-
Geachte dames en heren,Nav. de uitzending wil ik het volgende erover kwijt. Menselijkerwijs vindt ik het begrijpelijk. Maar als christen, kan ik er niet mee instemmen. De almachtige God heeft ons het leven gegeven, en alleen aan hem is het recht om het op zijn tijd te nemen. Ik veroordeel dhr. Terpstra niet.
-
Een ontroerende, indrukwekkende en mooi gemaakte documentaire. Met veel respect heb ik gekeken naar deze mensen. Voor de vader kan ik slechts begrip hebben. Voor de -in mijn ogen zeer interege zoon- kan ik slechts bewondering hebben. Deze moedige mensen maken hopelijk de weg vrij voor een menswaardiger sterven van vele van ons.
-
geweldig wat een moed ,die heb je hier wel voor nodig !! petje af ook voor die zoon...alleen zou die troep niet nodig moeten zijn ,en een arts zou het mogen toedienen ,zonder bezwaar......en gewetensbezwaar.
-
Je kan voor de trein springen, van een flat springen, je polsen doorsnijden, plastic zak over je hoofd, etc. Dit is wel een heel onwaardig einde van je leven. Zorg dat er een samenwerking komt van artsen en psychologen, zodat het hen mogelijk word gemaakt om mensen die echt niet meer willen een waardige dood te geven. Hierin moet echt vrije keuze zijn. En als je er op tegen bent i.v.m. je geloofsovertuiging, dan doe je het zelf toch niet!!
-
Wij hebben zelf ook de hoop , als we het genoeg vinden dat we zelf het leven samen mogen beeindingen. OP een dag wie wij zelf goed achten!!! SAMEN: Samen ,dat zijn de gouden uren van de avond.Uren waar binnen onze zielen samen smelten.En waar in de klok geen functie heeft en het spel der elementen zich hartstochtelijk openbaard.Geen foto legt die beelden vast,zij worden in de geest bewaard. En dat is voor anderen moeilijk tebevatten.
-
De mens wordt voor alles wat hij of zij in zijn leven doet of nalaat persoonlijk verantwoordelijk gesteld. Door de mensheid zelf, de kerk, overheid enz. Dus mag hij ook over zijn eigen dood beslissen. Ik zou het heel menselijk vinden als dit nu eindelijk eens wordt gehonoreerd.
-
ikvind dit een goed iets dat dit op televisie wordt uitgezonden iedereen heeft het recht om te sterven hoe hij dat zelf wil , je hebt een recht om te leven maar ook een recht om te sterven en iedereen vult dat op z,n eigen manier in
-
Een indringende, noodzakelijke reportage. Een dergelijke situatie heb ik 25 jaar geleden meegemaakt. De persoon, die ging sterven was zo gelukkig en rustig. Het was een mooie dood. Mijn leven zou heel wat rustiger en aangenamer zijn als ik wist, dat ik kon beschikken over een dergelijk middel, als de tijd daar is. Natuurlijk heb ik mijn wensen aan iedereen kenbaar gemaakt, maar het blijft de vraag of de hulp werkelijk komt, als ikzelf de tijd gekomen vind. De heer Terpstra Jr is een liefdevolle zoon.
-
met respect en bewondering voorwobbe terpstra,een daadkrachtige man.
-
Het is verschrikkelijk dat mensen niet mogen beslisen over het moment waarop zij willen sterven. Het is heel erg dat dat gebeurt omdat mensen op grond van hun overtuiging menen een ander het recht te kunnen ontnemen die beslissing zelf te nemen.Ik heb veel respect voor alle mensen die de rapportage op deze ingetogen manier hebben gebracht.
-
Uitstekende reportage over heel actueel thema. Volledig bij zinnen,zelf de regie over je leven houden dat is toch wat de meesten van ons willen. Te gek voor woorden dat een ander bepaalt dat je niet menswaardig uit dit leven mag stappen. Hulde aan Obbe dat hij dit weer in discussie brengt en eveneens zijn zoon die de moed heeft opgebracht hem daarbij te steunen
-
Ik zat op de lagere school met Albert Terpstra. Al jaren fiets ik langs het huis in de wetenschap dat de vader daar nog woonde. Aan het eind van de zomer viel het me op dat het huis leeggehaald werd en verbouwd. Jammer vond ik het dat ik in al die jaren niet een keer aangebeld heb om te vragen hoe het met mijn vroegere schoolvriendje ging. Nu zag ik stomtoevallig deze reportage op de televisie, zie ik de schilderijen van de ouders en zie hen weer voor me zoals ze er vroeger uitzagen. Ik heb niet echt een moreel oordeel over deze vorm van zelfdoding. Hoewel ik me zelf wel honderd keer zou bedenken om op zo'n manier een einde aan mijn leven te maken. Ik ervaren het leven en de dood die daarop volgt toch een beetje als een opdracht die je tot het einde toe moet volbrengen. Mijn moeder heeft jaren half verlamd in een rolstoel gezeten; ze kon niet meer praten maar was wel helder. Toen ze hoorde dat ze kanker had, heeft ze ervoor gekozen om met eten te stoppen en is niet lang daarna overleden. De wissel die Obbe op Albert heeft getrokken is wel een heel zware. Ik kan me herinneren dat hij als kind heel gevoelig was en minder aankon dan de andere kinderen uit mijn klas. Zijn broer Roeland was steviger. Uit de rapportage begrijp ik dat de vader al jaren geen contact met de andere zoon had. Het geeft te denken.
-
Het is erg goed van meneer Terpstra dat hij zijn wens heeft uitgevoerd. Onnodig lijden is onmenselijk en onwaardig. Ik begrijp alleen niet wat die huisarts er nog deed. Als meneer Terpstra veranderd was van huisarts en een huisarts had genomen die wel had mee willen werken (die bestaan) was het dan ook bij justitie aangemeld? Ik accepteer natuurlijk de huisarts die niet in staat is tot hulp bij euthanasie. Maar ik vind het wel de plicht van elke huisarts die niet in staat is om hulp te bieden om zijn patient door te verwijzen naar een huisarts die geen bezwaren heeft om hulp te bieden bij euthanasie.
-
Ik vind dat een menshet recht heeft om te leven, maar ook op een menswaardige manier te sterven. En wel op een moment dat hij/zij daar zelf voor kiest.
-
In een adem heb ik zitten kijken,en het eerste wat in mij opkwam,dat deze man het zelf moest doen,om de arts te besparen van strafrechtelijke vervolging.Hypocriet vind ik ,dat Wél anderen over jou" leven mogen beslissen.Om je vervolgens vol met morfine te stoppen of andere rekkende behandelingen,medicijn en. etc..Te schandalig voor woorden!Een ander is dus de Baas over jouw lichaam!Onmenselijke dingen ,maken mensen mee,die dus andere manieren zoeken om hun leven te be-eindigen.Mijn moeder heeft ook zelf een eind aan haar leven gemaakt,door verdrinking op een groot water gebied.Een gezin met kinderen vonden haar.Vreselijk ..en hoe vertel je dat je kleine kinderen..Ieder zijn eigen verhaal,en emotie.Het is moeilijk...Maar mag ik alsjblieft "Baas"zijn over mijn lichaam?
-
Heel veel respect heb ik voor Hr. Terpsta en ook voor zijn zoon. Als iemand na lang en rijp beraad besloten heeft niet meer verder te willen leven, zullen wij aan die wens gehoor moeten geven. Tegenwoordig is het zo dat, met alle respect voor de medici, mensen onder alle omstandigheden in leven moeten houden, terwijl er heel vaak erg en langdurig geleden wordt door de betrokken patientien. Uit de reacties blijkt dat de meeste mensen waardering voor de daad van Hr. Terpstra hebben.
-
Ik ben erg onder de indruk van de reportage. Wat mij vooral raakte is de uitspraak: "ik ben niet bang voor de dood". Hoe kun je bang zijn voor iets wat je niet kent?Zou een uitspraak als "ik ben bang voor het leven" niet beter op zijn plaats zijn?Ik respecteer zijn keuze. Ik vind ook dat een ieder die zelfbeschikkingrecht zou moeten hebben. Alleen wie gaat het uiteindelijk uitvoeren? Moet je een ander daarmee belasten? Blijven voor mij moeilijke vragen.
-
heb mijn moeder verloren na een rest situatie na 9 weken coma, 68 jaar. Een vitale vrouw die niets meer kon. niet eten, praten, lopen, incontinent, volslagen afhankelijk van verzorging. In de bijna drie jaar na de coma en 25 ziekenhuisopnames is ze overleden.Het leven dat zij had na de coma had zij nooit gewild, maar er was geen keus.Mijn vader is recentelijk overleden, 85 jaar, licht dementerend, slechtziend, slechthorend, maar lichamelijk erg sterk, totdat er kanker werd geconstateerd.Vanaf constatering heeft zijn sterfbed twee weken geduurd.Hij heeft geen pijn gehad, hij is ziet zwaar dementerent geworden, en heeft een mooite leeftijd bereikt, ik kan hier heel erg vrede mee hebben.Na het overlijden van mijn moeder heb ikzelf een wilsbeschikking gemaakt dat als ik in een situatie mocht komen dat ik niet meer de regie over mijn leven kan voeren, er geen levensverlengende handelingen verricht mogen worden. Ik ben alleenstaand en wil niet de rest van mijn leven in een verpleeghuis slijten. iedere dag wachtend op een nieuwe dag, waar je je weer doorheen moet slaan. Mijn moeder en mijn vader woonden beiden hun laatste tijd in een verpleeghuis.De documentaire van Meneer Terpstra heeft mij aangegrepen. Gezien mijn eigen ervaringen kan ik me zijn besluit begrijpen en er ook heel veel respect voor opbrengen. Daarna heb ikzelf besloten zo niet te willen eindigen. Komt het moment dat ik niet meer de regie over mijn eigen leven kan hebben dan mogen er geeen levensverlengende handelingen meer verricht worden. Ik ben alleenstaand en wil niet afhangelijk worden van allerlei instanties.
-
Wat goed dat deze man dit heeft kunnen doen, i.p.v. voor een trein springen of van een flat afspringen. Het wordt tijd dat men in de politiek beseft dat er mensen zijn die op een humane manier willen sterven als hun leven voor hen geen waarde meer heeft.
-
indrukwekkend, maar hoe verkoop je dit aan je kleinkinderen?Ik zie het zo: geboren worden is een karwei. Zwaar voor moeder en kind. Sterven is ook een karwei.Zwaar voor degene die het ondergaat . maar kan ook heel indrukwekkend zijn. Het hoort vlg. mij bij het leven.
-
ik hoop dat ik later evt ook de kracht zou hebben om te doen wat die man heeft gedaan.want zelf heb ik ook dingen van als ik zo moet leven hoeft het het voor mij niet meer, het is dan mijn eigen keuze en iedereen heeft het recht om zelf te beslissen wanneer die tijd voor hem of haar is.
-
Wij(mijn man en ik) vonden het een prachtige repotage.En wat zouden veel oude mensen dat willen doen.Toen mijn moeder overleed, zei een andere mevrouw later tegen mij ik ben jaloers op jou moeder, want ik moet nog verder.Zo zei ook een dominee tegen een echtpaar, je heb het leven gekregen maar je mag het ook terug geven. Dat vond ik zo mooi. Bedankt voor de reportage.
-
Duidelijke reportage, herkenbaar. Goed dat hier aandacht aan besteed wordt. Als het leven te moeilijk voor je wordt dan moet je zelf mogen beslissen dat het afgelopen moet zijn. Het is dan goed om daar iemand van op de hoogte te stellen, anders blijven de achterblijvers met veel vragen achter, en het is natuurlijk goed om je te spiegelen, zodat je zeker wete dat dit de juiste beslissing voor jou is. Ik heb zelf iemand verloren d.m.v. euthanasie, waar ikzelf ook tot het einde toe bij betrokken was. Dus ik kan mij heel goed voorstellen hoe moeilijk het voor de zoon was om hier zelf vrede mee te hebben. Je moet op dat moment de wens van diegene respecteren, en je eigen gevoelens aan de kant zetten.
-
Ik vind de wijze waarop de heer Terpstra het onderwerp in de publieke belangstelling heeft geplaats bijzonder moedig. Jammer is dat de hedendaagse maatschappij je nog steeds dwingt om de benodigde middelen stiekem te moeten verzamelen.Dat zou met een goede begeleiding beter kunnen en moeten.
-
Prachtige reportage over een moedige man.----Ik heb een droom: Een actiegroep was gestart door en voor ouderen die al vrij lang geleden besloten hadden 'dat het genoeg was'.Middelen konden verstrekt worden aan hen die dezelfde droom hebben: Want: 2x per jaar werd de mogelijkheid geboden om al of niet in groepsverband 'het' middel in te nemen...Drie maanden geleden had ik definitief besloten met de eerstvolgende gelegenheid mee te doen. Temidden van gelijkgezinden.... ---En het waren vervolgens eindelijk 3 'uitzichtvolle' en rustgevende maanden gebleken!En ik zie me lopen in een mooi duinlandschap, op weg naar het einde. In een laatste oog- en oor-strelende ruimte.Omringd ook door begrijpende, liefdevolle familie en vrienden.Vele groepjes lopen zo mee met hun geliefden.Een deel van de grote, ooit hulpeloze minderheid die ook zo denkt. En ik voel me ook daarover blij....Af en toe even contactmakend, vaak woordloos, maar verwantschap voelend....Dan komt de 'levenseinde-boot' in zicht en... niemand haakt af!Het horen en zien van geliefden.... M'n gevoel voor hun aanrakingen niet kwijt geraakt door nare middelen.Nog even bang dat onze wederzijdse gevoelens me zouden weerhouden verder weg te zweven?Nee: ik had langdurig nagedacht. Ook voldoende 'doorgepraat' en respect en begrip ondervonden!Het wegzweven 'nu' mag en kan beginnen.
-
Waar U ook bent Mr.Terpstra, een prachtig einde van een prachtig leven! Samen met u vrouw en andere bekenden zet u wellicht uw reis voort in miraculeuse en prachtige 'werelden'. Bedankt!
-
Voor mij is hetgeen in uw uitzending naar voren komt heel herkenbaar. In mijn werk als humanistisch raadsvrouw ben ik deze hulproep herhaaldelijk tegen gekomen. Ik voelde mij dan hulpeloos en onthand. Wij, als maatschappij, laten mensen die, terecht, zelf willen beslissen over hun dood als zij het leven als ondraaglijk beschouwen, in de steek. We helpen als mensen lichamelijk lijden, maar weten ons geen raad met dit geestelijk lijden. Eén van mijn cliënten is bijvoorbeeld uiteindelijk, toen de artsen haar niet wilden helpen opgehouden met eten, een ander heeft slaapmiddelen genomen en een zak over haar hoofd getrokken. Afschuwelijk om mensen zo hun einde te laten bewerkstelligen, omdat wij niet in staat zijn dit probleem eerlijk en reëel onder ogen te zien. Ieder heeft recht op eigen (levens)overtuiging en mag daarin niet worden geblokkeerd door die van anderen.
-
Ik wil geen oordeel uitspreken over de zelfdoding van de Heer Terpstra.In principe ben ik tegen zelfdoding,in dit geval blijkt duidelijk, dat deze mens zowel psychisch als lichamelijk op was. Maar sterven op deze manier wens ik niemand toe.Wel dat er mensen zijn, die tot het eind steun en liefde bieden aan de lijdende medemens.Lijden behoort wel bij het leven, maar het is in ernstige gevallen een grote opgave om tot het eindete volharden.Wie in God gelooft kan daar een grote steun aan hebben.Artsen kunnen ook hun bijdrage leveren aan een waardige dood,Op een waardige manier.Dus niet met gif.
-
Wij krijgen zonder dat wij erom vragen een leven. Het leven verlangt van ons dat wij keuzes maken op allerlei gebied. Ik denk dat het om deze reden is dat wij uiteindelijk ook over ons eigen leven mogen kiezen en beslissen. En dus ook wanneer wij uit het leven willen stappen. Het leven is mijns inziens zo'n persoonlijk iets. Je leeft je leven naar beste kunnen. Je doet je plichten en probeert te genieten van de dingen die het leven je biedt. En het leven biedt een hoop mooie dingen. Deze man heeft alles uit het leven gehaald wat het leven te bieden heeft en bovendien heeft deze man een waardig leven gehad. Nu in dit stadium van zijn leven waarin hij weloverwogen heeft besloten een einde aan zijn leven te maken omdat het voor hem zo goed was en dit ook nog met veel respect doet moet volledig vrij zijn in deze keuze. Ik vind het een mooi besluit en bovendien een zeer te respecteren besluit. Waarom moeten wij wachten tot het lot toeslaat en ons dwingent te lijden terwijl wij in het leven volledig aangewezen zijn op ons zelf en in het leven ook nog zware beslissingen moeten nemen. Ik vind het een recht te kunnen beslissen over het einde van ons leven. Ik heb met veel respect naar deze man geluisterd.
-
Alle respect en diepe,diepe bewondering!Zo zou ik t.z.t. ook heel graag willen gaan.
-
Ik heb groot respect voor de heer Obbe Terpstra en zijn zoon. De reportage heeft mij diep geraakt. Ik hoop dat ik ook zelf het besluit kan nemen, mijn leven te beeindigen als ik totaal afhankelijk van anderen zou worden. Ik wil de dood waardig tegemoet kan zien.
-
Perzoonijk vind ik dat een ieder het recht heeft, om de keuze te maken wanneer het af is.Niemand kan voor een ander bepalen, wanneer dat het leven klaar is en of geleefd is. Mijn beide ouders hebben op 84 jarige leeftijd die beslissing zelf genomen. En het is goed zo. Mijn vrouw was 36 toen de beslissing voor haar werd genomen. Ze is oveleden aan kanker, en is van een voor mij bijzonder moie vrouw, afgebroken tot een wrak. Dat is wat mij is bijgebleven. Nee laat dan de mens zelf de keuze maken en op een waardige manier sterven. Dit hebben mijn ouders gelukkig wel mogen doen
-
Prachtig verhaal,geen dramatiche taferelen,gewoon een mens die verantwoordelijk was voor z'n eigen leven en dood, zo hoort het.Ik heb met genoegen zitten kijken.
-
Ik heb niets toe te voegen aan het verhaal van de Heer of Mevr TULP 12 jan -07Eventjes een halt maken is niet verkeerd om jezelf af te vragen wat doe ik in z`n situatie
-
Prachtige reportage. Naar mijn mening heeft iedereen het recht zelf te beschikken over zijn leven. De ervaring als zorgverlener leert mij dat de gestelde vraag om euthanasie vaak verdwijnt wanneer er goed palliatieve zorg, geleverd wordt, met daarbij ook veel aandacht voor de psycho-sociale en spirutuele kant van de zorg. Voor mij blijft echte de autonomie van de mens op de eerste plaats staan. Die autonome mens dient echter ook rekening te houden met de autonomie van degene aan wie de vraag om te handelen of om middelen ter beschikking te stellen gesteld wordt.
-
Ik ben 66 jaar en heb hier al heel vaak over nagedacht. Waarom zou je aan het eind van je leven, dat je zelf niet meer wilt onwaardig moeten grijpen naar verdrinken in bad of nog erger anderen er mee confronteren door voor de trein te springen. Laten mensen, die het echt willen, toch de mogelijkheid krijgen menswaardig te sterven. Ook voor de nabestaanden zal dat een beter gevoel geven, dan iemand aan de trap te zien bungelen. Wilden we niet ooit de pil van Drion? Mijn moeder heeft de laatste jaren erg geleden en had graag gestopt met leven, maar er de kans niet voor gekregen.
-
Ik ben het voor 100% eens met de Heer Terpstra. Ik wordt geacht verantwoordelijk te zijn voor mezelf, dat geldt tot aan mijn dood. Als ik vind dat ik geen kwaliteit van leven meer heb dan wil ik nog steeds verantwoordelijk zijn voor mezelf en kunnen beslissen dat ik mijn leven wil beëindigen.
-
Hoe zorgvuldig het verhaal ook in elkaar lijkt te zitten draait mijn maag er toch van om. Van de reacties hier blijkt ook slechts een enkeling verder door te denken dan de eerste opwelling. “Moet toch kunnen als iemand echt zelf wil en onnodig lijden wordt vermeden” en die vreselijk kerken die verbieden het allemaal. “Al die christenen genieten er blijkbaar van als iemand zo moet lijden”Maar waarom draait mijn maag dan om? Niet omdat zo kerkelijk ben, maar omdat het leven op zichzelf altijd zinloos is. Het is wat je er zelf (met anderen) van maakt. Tegenslagen en lijden horen bij het leven. Een meisje van 16 met liefdesverdriet kan ook een doodswens hebben. Dit nemen we (vaak ten onrechte) niet serieus. Wat ik wil aangeven is: Wie bepaald wanneer een leven geen zin meer heeft voor iemand die lichamelijk nog gezond is? Wat in deze situatie gebeurd is dat een andere persoon (de zoon in dit geval) dit gaat bepalen voor vader. Hij gaat er in mee en versterkt daarmee de wens van zijn vader. Het enige antwoord van de zoon kan mijns inziens alleen maar zijn om toch te proberen vader te helpen met zingeving in zijn leven. Natuurlijk heeft elk mens uiteindelijk een zelfbeschikkingsrecht maar voer dit dan ook zelf uit. Alleen dan is het echt eigen keuze. Dat mensen voor de trein springen is afschuwelijk maar geen reden om anderen dan maar te helpen met hun zelfdoding. Ik ben bang dat dit soort reportages alleen maar anderen (veel ouderen) zal bevestigen in het idee van dat hun leven zinloos is, in plaats van mensen perspectief te bieden. We kunnen mekaar allemaal wel het graf in praten maar in zon samenleving wil ik niet leven!
-
Gelukkig kunnen we constateren dat de meeste mensen het in essentie eens zijn met het recht op zelfbeschikking en de keuze van de heer Terpstra respecteren.De fransjes christenextremist sporen niet!Alle hierboven genoemde bezwaren en gevaren zijn herkenbaar maar tegelijkertijd de realiteit. Goede wet en regelgeving en begeleiding is een stap vooruit.
-
Ik respecteer ieder zijn eigen beslissing over zijn eigen doen en laten dus ook bij deze man.Hij zal dit zeker overwogen hebben om zo zijn leven te willen beeindigen.Mijn Condoleances voorzijn familie.Maar om deze manier je kleinkinderen zo achter te laten vind ik niet goed.
-
Elk mens heeft het recht om over zijn eigen leven te beslissen. Niemand, maar dan ook niemand kan de beslissing nemen om een medemens te laten lijden en soms gewoon te laten creperen.Ik heb diep respect voor Obbe Terpstra en ik hoop ooit dat er een regeling komt om uitgeleefde mensen op een waardige manier te laten heengaan.
-
een prachtige en integere reportage. Een moedige vader en zoon. Wat zal de zoon het zwaar hebben gehad om dit voor zich te houden. De zoon zal veel van zijn vader gehouden hebben om hem los te kunnen laten en de beslissing te respecterem Je kon goed merken dat vader er klaar mee was. Opgewekt, duidelijk en vastbesloten. Ik heb zelf twee kanten meegemaakt: mijn vader een afschuwelijk einde. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: "een dier laten ze nog niet zo lijden, waarom mag hij niets krijgen. Helaas mijn vader had geen dokument waarin zijn wil beschreven stond. Van mijn schoonvader een bewust einde, maar hoe gek het ook lijkt een hele goede tijd omdat wij als zoon en schoondochter erbij mochten zijn. Er waren geen vragen meer. Alles is besproken en dan komt de rust en is het goed. Mijn moeder werd 94, was blind, kon niet meer lopen en doof. Wat verlangde zij ook naar de dood! Longontsteking werd bijna haar einde maar met medicijnen "knapte zij weer op" o, wat was ze boos. Bij een volgende aanval van longontsteking wilde men weer wat anders proberen om haar beter te maken. Ze zei tegen de dokter: "jonge man stop nou toch eens met al die pillen en laat mij gaan, het is goed zo. Medicatie werd afgebouwd/gestopt en zij is rustig ingeslapen. Soms denk ik wel dat mensen niet eens meer de kans krijgen om dood te gaan en koste wat kost in leven moeten worden gehouden. mijn man en ik hebben allebei een codiciel waar wij de ander machtigen om in geval van onomkeerbaar coma, of niet meer in staat zijn dit zelf aan te geven dat de "stekker eruit mag". Of dit wettelijk is weten we niet maar het geeft je het idee dat de ander niet eindeloos en nodeloos moet leiden. Nogmaals een mooie reportagen en laten we hopen dat hier een zinvolle discussie over ontstaat, en dat voor- en tegenstanders elkaar in hun waarde laten
-
Ik heb met veel aandacht zitten kijken naar de documentaire en zag aldoor mijn moeder voor mij. Mijn moeder was 72 toen ze blind begon te worden, maar heeft het zo moedig gedragen met veel lachen en plezier. Ze is 92 jaar geworden, zonder 1 dag te klagen Ik vind dat een ieder zijn of haar eigen wil moet doen, maar als je nog zo gezond bent en zo helder van geest is het wel jammer.
-
geweldig mooi, zijn rotsvaste gevoelens, deze aardige man was er helemaal klaar voor, geen twijfels . Goede reportage trouwens
-
Wat deze meneer heeft gedaan kan ik heel goed begrijpen en ben voor hem heel erg blij dat het zo goed gegaan is.Al meer dan 2 jaar heb ik echt vreselijke pijn waardoor ik eigenlijk "geen kant"meer uit kan. Mijn hele lieve man wil helpen waar hij kan, maar alles vragen, daar word ik zo moe van en ik loop dan ook al die tijd al te denken dat ik eigenlijk veel liever dood ben. Wat heb ik nou aan leven op deze manier. Natuurlijk heb ik tegenover mijn omgeving, we hebben ook nog een aantal huisdieren, en daarom stel ik het steeds uit. Hoe ik het zou willen doen, ben ik nog niet helemaal uit, omdat ik er zeker van wil zijn dat het ook lukt. stel je voor dat ik als een kasplantje verder zou moeten leven, dat zou voor niemand leuk zijn . dus ik ben al een hele tijd op internet bezig wat te zoeken, maar ik ben daar mog niet zo goed in. het is echt helemaal waar hoor wat ik hier schrijf. Ik praat er met niemand over. in het verleden wel eens gedaan maar dan probeert iedereen je er uit te kletsen en iedereen vindt dat eraltijd mensen die het nog veel erger hebben . Dat is misschien wel zo, maar iedereen voelt z'n eigen probleem het best. Als ik weer eens geen raad weet van elende, dan denk ik "zal ik die taxus"dan maar strippen.
-
Allereerst mijn complimenten voor de reportage makers. Met name de sobere manier waarop de bedoelingen van Obbe Terpstra in beeld zijn gebracht, verdient alle lof. Voor de rol van de zoon heb ik diep respect. Zelf ben ik voorstander van het recht om je eigen leven te beëindigen wanneer de kwaliteit ervan nog weinig redenen tot levensvreugde geeft. Die kwaliteit beoordeel je zelf en niet iemand anders die toevallig, om welke redenen dan ook, vindt dat jij je laatste dagen hulpbehoevend moet slijten. Persoonlijk vind ik het afhankelijk worden van anderen het allerergste. Zoals Obbe Terpstra aangaf, heeft hij een lang en gezond leven geleid en heb ik alle begrip voor zijn genomen besluit. Ik hoop dat de reportage ertoe bij heeft gedragen dit recht op zelfbeschikking uit de taboe sfeer te halen.
-
mooi happy end,dat middel zal ik het ook graag in bezit hebben,om het tzt te gebruiken,het zal mij nu al veel rust geven,om mijn eigen tijd te kunnen bepalen.ik zal er niemand bij halen,om hen niet in moeilijkheden te brengen.jammer dat je het middel moet stelen.
-
Het verhaal van de heer Terpstra en zijn zoon was zeer indrukwekkend en emotioneel beladen en dwingt groot respect af. Afgezien van de vraag of je voor- of tegenstander bent van euthanasie c.q. hulp bij zelfdoding, heeft deze uitzending naar mijn mening een verkeerd signaal afgegeven en een vertekend beeld van de realitiet gegeven. Er is verschillende keren in de film gesteld dat hulp bij zelfdoding in Nederland nog steeds strafbaar is en derhalve in een taboesfeer verkeert.Niets is minder waar. Sinds 1 april 2002 hebben we in Nederland een Wet Toetsing Levensbeëindiging en Hulp bij Zelfdoding op Verzoek. In deze wet wordt duidelijk geregeld wanneer en onder welke voorwaarden hulp bij zelfdoding buiten het wetboek van strafrecht wordt gehouden. Wanneer in het geval van de heer Terpstra de in de wet beschreven wegen zouden zijn bewandeld, zou dit voor alle betrokkenen een grote belasting hebben weggenomen. Wat jammer, dat het hier aan goede informatie heeft ontbroken.
-
beste truus baaij,wat daar staat is door mensen geschreven,en dit middel is door mensen gemaakt
-
Om te beginnen repect voor ieders eigen keuze, waar het gaat over leven en dood. Wat mij opvalt zijn twee dingen: de heer Terpstra vindt het langzaam blind worden het bewijs van een begin van de aftakeling waar hij niet mee geconfronteerd wil worden. Het tweede is de binnen deze reacties regelmatig gebruikte uitdrukking 'waardig / menswaardig' einde. Dan komen er twee vragen bij me op: wanneer is het niet meer waardig/menswaardig? Sterft iemand, die de moed heeft (want ook daar is moed voor nodig als je veel pijn lijdt) tot het einde te gaan, onwaardig/onmenswaardi g? En het tweede: hoe moeten mensen zich voelen die aan een rolstoel gekluisterd zijn, of nog erger, en/of blind? Leven zij een waardeloos leven?Door de zeer vergaande medische zorg, waarbij niets wordt geschuwd om een leven te verlengen, te rekken of via kunstgrepen een uiterlijk te verfraaien, zijn wij in een situatie gekomen waarbij bijna alles onder controle is en wordt gehouden. We kunnen niet meer accepteren als dingen anders gaan dan we zouden willen. We kunnen niet meer overgeven. We willen alles beheersen, alles onder controle houden. Daarbij heeft de ontwikkeling van onze westerse cultuur, waarbij uiterlijk een buitenproportionele rol is gaan spelen, gemaakt dat we ons al onaantrekkelijk voelen boven de 30/40 jaar. Daar is ook inderdaad nog maar weinig plaats voor de oudere mens met zijn afnemende aantrekkelijkheid en zijn toenemende gebreken. Misschien moet daar ook maar eens aandacht voor zijn. Nogmaals: wat mij betreft mag niemand de zeggenschap over eigen leven/sterven worden ontnomen, maar in het licht bezien van hoe ik tegen de ontwikkelingen aankijk, denk ik dat we goed op de verkeerde weg zijn.Lieve mensen, leer accepteren, het zijn allemaal leermomenten.
-
Ik vond de uitzending het diepste dieptepunt dat ik ooit heb gezien op de Nederlandse televisie!Zonder te willen oordelen over de personen in kwestie vind ik dat de redactie van eenvandaag deze reportage NOOIT had mogen uitzenden, en al helemaal niet op dat tijdstip. Krankzinnig vind ik het. De uitzending gaf de suggestie dat er een taboe aan de orde was, namelijk dat veel oude mensen op het einde van hun leven er graag zelf een einde aan zouden willen maken. HALLO!!! Dan ga je toch niet een man tonen die dat daadwerkelijk doet??? Waarom is de verslaggever niet direct hulp gaan halen voor die man? Is het niet moreel verwerpelijk om na te laten een zelfmoord te voorkomen?Ik ben nog steeds zwaar geschokt.Zijn wij in dit land ZO tolerant geworden dat we in plaats van alles te doen wat in ons vermogen ligt om iemand te helpen, zogenaamd "respect" hebben voor iemand die duidelijk in grote geestelijke nood verkeerde?Wat is dit voor een signaal naar mensen die in lichamelijk of geestelijk lijden zijn, en WEL hun best doen hun leven te leven? En wat is dit voor een signaal naar al die vele mensen die hun uiterste best doen om de lijdende medemens te helpen en te ondersteunen? Wie is de redactie van eenvandaag om een ZO eenzijdig beeld te geven over leven en dood?
-
Als het leven voor jou niet levenswaardig meer is, wat is er dan mooier dan op een waardige mannier temidden van diegenen die je lief zijn uit het leven te stappen. Ik vind zelfs dat mensen, die echt zichzelf van het leven willen beroven het op deze mannier zouden moeten kunnen doen.Wat zou dat veel verdried pijn en angst wegnemen. Zowel bij degene die uit het leven stapt als de nabestaanden, die soms levenslang met "misplaatste" schuldgevoelens en boosheid zitten zitten en alle pijn die daarmee gepaard gaat. Natuurlijk kan het niet zo zijn dat iedereen die het leven even niet meer ziet zitten er zo maar een einde aan kan maken. Met veel begeleiding en en zorgvuldige afwegingen en met de juiste regelgeving en openheid zou je moeten kunnen kiezen voor een waardig einde. Een keuze die alleen degene die het aangaat zelf moet maken, hetgeen iedereen dan zou moeten respekteren. Ik hoop dat het mij gegeven wordt dat als het op mijn pad komt, ik die keuze zou mogen en kunnen maken.
-
Mooie televisie. Een prachtige integere reportage waarin de juiste vragen werden gesteld en andere vragen juist niet werden gesteld(bijv. hoe meneer terpstra het wilde gaan doen). Het is natuurlijk vreselijk dat je je eigen zoon moet vragen om hulp bij het beëindigen van je leven. Mijn zus heeft drie jaar geleden een einde aan haar leven gemaakt. Na verscheidene pogingen met medicijnen en het doorsnijden van haar polsen kwam ze telkens weer in het ziekenhuis terecht waar je echt niet hoeft te rekenen op begrip en waar je als je enigzins weer op je benen kunt staan weer op straat wordt geschopt (soms zelfs met een recept voor nieuwe medicijnen). Uiteindelijk heeft ze toch gekozen (of moeten kiezen) om voor een trein te gaan staan omdat ze dan zeker wist dat het zou lukken. Hoe mensonwaardig. Mensen die tegen hulp bij zelfdoding zijn hebben denk ik nog nooit iemand echt zien lijden of ze laten zich leiden door angst.Het verhaal van meneer Terpstra heeft me enorm aangegrepen en ik heb diep respect voor hem en vooral voor zijn dappere zoon. Sterkte.
-
Een uitzending die bewondering overdient! Als het barbituraat wordt verstrekt aan diegenen, meestal ouderen, voor wie het bezit ervan rustgevend is ,wat is er dan toch op tegen? Alleen al de wetenschap dat je kunt wegvluchten zou het leven een stuk waardevoller maken.Je hoeft dan niet in dementie, doofheid of blindheid te verkommeren; een welkome vluchtweg ligt in je eigen kastje, vreedzaam wapen tegen "de anderen". Daar is niets immoreels aan. Integendeel!
-
Het zou heel plezierig zijn er met anderen over te kunnen discussieren.Liefst per e-mail.schreijers@free ler. nl
-
Als, (vaak jonge,) mensen als militair de oorlog ingaan en sneuvelen zegt de "officiele instantie" (de regering van ons land): "Zij gaven hun leven..."Dat is een mooie, maar oneerlijke term voor: ze zijn de dood ingestuurd (door anderen) Dat was geen zelfbeschikking maar, onder druk aangepraat, "plichtsbesef" Geen van hen was,uit vrije wil, van plan zijn of haar leven te GEVEN. Het is ze ONTNOMEN! Die doden worden officeel herdacht en geëerd. Ook het doden (van de vijand) wordt als positief beschouwd en wordt beloond met eretekens. Zonder er zelf bij na te hoeven denken mag je dus, uit naam van die "hogere instantie" (de regering) werk doen waarbij je moet doden en waarbij je de kans loopt zelf ook gedood te worden.Als je zelfstandig kunt nadenken en je begrijpt wat zelfbeschikking is, waarbij je niet afhankelijk bent van denkbeelden van anderen en de macht van één of andere "instantie" mag je dus, zeker waar het je eigen leven betreft, gebruik maken van je zelfbeschikkingsrecht. De heer Obbe Terpstra heeft dus het recht zijn eigen leven te beeïndigen. Daar moet "een hogere instantie", de rechter of wie dan ook, buiten blijven. Gelukkig heeft de heer Terpstra een manier van zelfdoding gekozen waarbij hij geen anderen heeft belast.
-
Indrukwekkende uitzending, vreselijk dat het nog niet op een legale manier kan, een eind aan je leven maken. Machinisten, politie en anderen zouden niet van die afschuwelijke ontdekkingen mee hoeven te moeten maken, wanneer artsen de mogelijkheid kregen om na rijp beraad en overleg met hun patient te mogen helpen bij overlijden. Gelukkig ben ik nog helder van geest, maar de diepe dementie van mijn vader die in zijn familie veel voorkwam geeft mij nogal eens de angst dat ik datzelfde lot zou moeten ondergaan. Hopelijk zal iemand die mij zeer nabij is me mogen helpen dit leven dan te laten beeindigen, wetende dat dit mijn absolute wens is. Spelen met een pop, vriendelijk lachen,lelijk doen, incontinent worden, het is niet wat ik wil.Ik hoop dat deze uitzending en al de reacties daarop een positieve bijdrage vormen tot een andere betere regeling.
-
Postume dank aan Obbe Terpstra voor deze reportage. Ik hoop dat ik, als de tijd daar is, ook het "geluk" zal hebben om deze barbituraten te bekomen.
-
Wanneer worden ze in Den Haag eens wakker een mens heeft toch het recht om over hun eigen leven te beslissen als het leven niet dragelijk meer is weet je wat in onmenselijk vind dat mensen zo zwaar moeten lijden dat het ondragelijk word. Ik hoop dat er nu eens wat aangedaan word om dat zelf allemaal te beslissen
-
er is een prachtig liedje van Yevgueni Oud en versletenhttp://www.de laatsteshow.be/video/i ndex.php?txtZoek=oud+e n+versleten
-
Een goede en integere reportage.Moedig om het onderwerp zo op televisie te brengen opdat anderen daar kennis van kunnen nemen.Blij ben ik ook met het oordeel van het OM dat het op een juist manier is gebeurd en de moedige zoon van de heer Terpstra, die alleen hier van af wist, geen vervolging boven het hoofd hangt. Dat is met andere "er-van-af-weters" in het verleden helaas wel anders geweest.Ben zelf al vele jaren lid van de NVVE en hoop dat het recht op een eigen beslissing in een weloverwogen levenseinde steeds meer gerespecteerd zal worden.Mijn christelijke opvoeding en levensovertuiging zijn hierin geen belemmering.Hoop ook dat het nieuwe kabinet niet zal terug draaien wat op dit gebied al bereikt is, maar de ruimte zal bieden dit op een verantwoorde wijze uit te breiden!Is het niet zo dat over het algemeen de jongere mensen die nog vol in het leven staan en er zelf (nog) geen behoefte aan hebben een eigen inbreng in een zelf gekozen levenseinde (euthanasie) voor anderen ongepast vinden?
-
Het is niet te begrijpen dat er rechters en bewindslieden zijn die over een ander mens kunnen beslissen of zij verder moeten leven of mogen sterven, mijn moeder was dement en moest van haar dokter de dood met veel pijn en ellende maar af gaan liggen wachten, onmenselijk,De dood van Obbe Terpstra is een mooie dood geweest,hij kon er zelf voor kiezen ik heb zeer veel respect voor hem en zijn zoon ,ik hoop dat ik ook zelf mag kiezen als het zo ver is.
-
Wanneer word Den Haag eens wakker een mens moet toch zelf willen beslisen wanneer het leven ondragelijk word weet je wat ik vreselijk vind dat een mens eerst zoveel moet lijden dat het leven niet fijn meer is en zich voor de trein gooien om het leven tebeeindigen en er zoveel mensen onder moeten lijden dan maar liever een humane manier
-
Problemen rond zelf dooding werd goed belicht. Duidelijk is dat een mens wel op de wereld geholpen wordt, maar er alleen weer af moet.Erg veel respect voor de zoon van dhr.O. Terpsta, die duidelijk heeft laten zien,hoe moeilijk het voor hem was,zijn vader te verliezen.Bedankt voor deze uitzending .
-
Wat moet je verder nog zeggen!een mooie reportage. Integer .Ik ben alleen bang dat dit een onbedoelde dwang gaat leggen op mensen aan het eind van hun leven. In onze maatschapij waar in je vooral jong en gezond moet zijn. En de oudere als last voor de samenleving word afgeschilderd.
-
Mooie documentaire, waarom wacht de politiek toch zo lang om dit onder (strikte) voorwaarden mogelijke te maken. Ik hoop dat deze aflevering hieraan heeft bijgedragen. Dit is niet eng, dit is menselijk, en fatsoenlijk.
-
degenen die het met de heer Terpstra eens zijn hebben alles al gezegd. Ik wil wil een goed leven, zoals in mijn geval, ook goed afronden; alleen de voordelen en niet de nadelen, nergens voor nodig.
-
Je kunt niet kiezen voor het leven maar wel kiezen voor de dood.Prachtig als het op deze manier gaat,zonder angst en zonder pijn. De kleinkinderen zullen hun eigen leven moeten en gaan leiden dus geen trauma's op de manier waarop deze familie het heeft uitgevoerd en besproken.Vanuit sommige mensen behoort het lijden bij het leven of de wil van God. Absoluut niet mee eens en het inpeperen van schuld ,lijden en boete doen is niet aan een ander om te bepalen.Het leven is eens afgelopen .Als ik zie hoe medici voor God willen spelen,het rekken van het leven zelfs bij baby's van nog geen 800 gram of met stervende terminale patienten dan denk ik dat dat geheel misplaatst is.Ik vond het zeer indrukwekkend en moedig. Hoop dat ik het ook kan doen als ik mij zo voel.Met dank voor deze uitzending.
-
Helaas uitgezonden op een verkeerd tijdstip.
-
heel herkenbaar en absoluut geaccepteerd.een vol leven geleefd en dan dus besluiten om dit leven te stoppen in de volste overtuiging!Zo heb ik dit ervarenen zeker na een eerdere ervaring met een supervriendin,die dit heeft gedaan op 82 jarige leeftijd
-
Dit onderwerp houdt veel mensen bezig, en een beslissing als dit neem je niet lichtvaardig. Ik heb veel begrip voor vader Terpstra voor zijn besluit, maar steun ook de zoon om dit te verwerken. Tegelijk is het erg dat men tot zo'n beslissing moet komen omdat dit niet bespreekbaar is. Is dit misschien een gevolg van de huidige sociaal maatschappelijke structuuur waar in de ouderen voelen(tot last te worden, en niet mee tellen) en niet meer zoals vroeger een taak hebben binnen de familiestructuur? Als je terug kunt kijken op een rijk en voldaan leven moet er een mogelijkheid zijn om eerwaadig te sterven. Hiermee bedoel ik dat we geen kasplantje worden omdat de omgeving zo graag wil dat ik blijf leven. Het is tijd om dit onderwerp niet langer weg te stoppen.
-
vind het prachtig,dat zoveel mensen zo direct reageerden.Het is een zeer beladen onderwerp,maar als je het hebt meegemaakt,ga je anders denken.Betekent niet, dat het zomaar altijd zou moeten.Daarom gekozen in de enquete voor 80 jaar en ouder
-
Het is toch fantastisch dat je aan het eind van van je leven kunt zeggen dat het genoeg is geweest en je dat einde zelf in de hand hebt.Gelukkig hoefde deze mens niet allerlei afgrijselijke toeren uit te halen.Ik zou er voor kunnen kiezen als het voor mij genoeg zou zijn. Het was een indrukwekkende uitzending.
-
Een uitstekende reportage! Kan de wens van Obbe volledig begrijpen en hoop dat, mocht het voor mij ooit zover komen (natuurlijk hoop ik tzt 'gewoon' in mijn slaap te overlijden) de wetgeving zo is dat ik bij mijn huisarts of apotheek een barbituraat kan kopen zodat ik niemand hoef te belasten met het feit dat ik zelf het leven wil verlaten als ik vind dat het voldragen is of als ik ernstig ziek ben of de dreiging van dementie ontstaat.
-
Het is tijd voor een wets wijziging zodat huisartsen en specialisten mensen mogen helpen om hun leven te beëindigen als zij daar voor kiezen. Niet iedereen heeft de mogelijkheid om zelf de juiste manier/medicijn te vinden (gif vind ik niet de juiste beschrijving) en is dus afhankelijk van hulpverleners. Met de huidige wetten scheiten de hulpverleners vaak te kort. Ik kan mij heel goed voorstellen dat de heer Terpstra wilde niet wachten tot hij helemaal blind werd. Ik zou het ook verschrikkelijk vinden. Waarom mag euthanasie wel bij ongeneeselijke ziektes zoals kanker of COPD en niet voor blindheid? Nogmaals, tijd voor de regering om naar de wetten te kijken die niet meer van deze tijd zijn.
-
De documentaire gezien. Ik vind het goed zoals deze man hierover sprak. Ook vind ik dat ieder mens het recht heeft om zoiets te doen. De een kan nu eenmaal het lijden meer aanvaarden dan de ander. Maar waarom zou een mens die het totaal niet meer ziet zitten moeten lijden? Hij was er zelf tevreden mee om dood te gaan dat is mooi.Een hond die lijdt kan in slaap worden gebracht zonder problemen waarom een mens dan niet?Ik vond het een zeer krachtige en verstandige man
-
Ik wik even reageren op de inzending van de heer Jan Peters. Hij zegt dat de zoon het bepaalt. In mijn ogen is dit niet terecht. de heer Terpstra heeft bij zijn volle verstand een weloverwogen besluit genomen. De zoon zal hier niets aan hebben kunnen doen. Bij niet "meegan" had hij voor die tijd zijn vader al verloren en dan bedoel ik geestelijk en was zijn verdriet geen verdriet geweest maar woede. Daarom is het in mijn ogen zeer respectvol dat hij zijn vader, hoe moeilijk, ook gesteund heeft. Nogmaals loslaten is moeilijk en zeker in dit besluit van de vader.
-
een oplossing zou het misschien kunnen zijn om te stoppen met eten. wel moet er dan een verklaring zijn dat iemand niet gered wil worden (dmv sondevoeding etc.) Op deze manier kun je dan over je eigen leven beschikken zonder een ander een medeplichtige te maken en ik zou me prettiger voelen bij deze natuurlijkere manier van sterven door stoppen met eten.
-
Voor mijn commentaren kunt u gaan naar mijn bijdragen op het forum, deze links: http://forum.eenvandaa g.nl/viewtopic.php?t=1 12961 getiteld: "Een moordenaar als held op TV! Wat een voorbeeld! Wat een land!" & http://forum.eenvandaa g.nl/viewtopic.php?t=1 12964 getiteld: "Ian's doodservaring met de hel & met Jezus Christus"Het is nog erger gesteld met dit land dan ik dacht als de hoeveelheid en aard van de reakties hier representatief zijn voor Nederland. Ik hoop het niet. Ik denk dat de mensen die vinden dat zelfmoord kan onder het eufemisme 'actieve euthanasie' gewoon zich actiever laten horen, terwijl de meerderheid die tegen is, zich niet laat horen.
-
Ik vind zonder meer dat een mens zelf moet kunnen beslissen over een eventueel beeindigen van zijn/haar leven, en vind de manier waarop deze meneer Terpstra dat heeft gedaan mooi en helder, ook de manier waarop hij zijn zoon erbij betrokken heeft. En fijn, dat hij door dat barbituraatdrankje het zo zacht en thuis heeft kunnen doen. Uiteraard realiseer ik me ook dat er meerdere kanten aan het legaliseren hiervan zitten, hoe stel je vast of iemand niet onder druk gezet of zelfs actief vermoord is op deze manier. Een goede begeleiding en vastlegging is wel essentieel. Maar als ikzelf oud ben hoop ik dat mij ook de mogelijkheid ter beschikking staat. En ik heb bij mijn beide ouders (recent overleden op leeftijd van 88 en 92 jaar) gezien dat je er niet snel naar grijpt, zij hebben beiden hun hele leven een euthanasiepaspoort gehad, maar uiteindelijk hiervan geen gebruik gemaakt, terwijl de laatste jaren toch beperkt en moeizaam waren.
-
ik heb veel respect voor de heer Terpstra, bij dieren is het de normaalste zaak van de wereld om ze te laten inslapen en niet te laten lijden zonder wilsbeschikking dus dient de mens net als door wijlen de heer Drion deze mogelijkheid te krijgen als men er klaar voor is.Zelfs de grootste optimist en levensgenieter hetgeen de heer Terpstra ongetwijfeld is geweest kan en mag beslissen dat de letter z niet meer meegemaakt hoeft te worden om met de woorden van zijn zoon te spreken.Deze reportage mag eigenlijk nog eens op een later tijdstip herhaald worden.
-
het is moeilijk te beoordelen inhoe ernstige mate iemand geestelijk lijdt.Lichamelijk is vaak wel zichtbaar en daarvan vind ik dat de heren specialisten soms te lang doorgaan met behandelingen en vooral al s je weet dat ergeen uitzicht meer is [valse hoop].Maar geestelijk lijden is niet tastbaar maar kan soms erg zwaar zijn.Dat is dan ook wat je je niet voor kunt stellen,maar bij veel ouderen zie dit wel en vooral als ze hun partner al hebben verloren en vooral op oudere leeftijd.Dat is zo ingrijpend waar je soms meer als 50 jaar mee hebt geleefd en dan sta je alleen soms zijn er wel kinderen die af en toe even langskomen maar hoevaak zie je niet dat dat niet gebeurt en dat ze soms dagen alleen zitten en waar leef je dan nog voor.Als kinderen en kleinkinderen heb je mijnsinzien een taak maar we hebben het allemaal druk.Wat mij in deze reportage opviel was dat dhr geen contact meer had met een andere zoon en ik weet niet hoe zo'n inpact dat is geweest voor hem en ken ook niet de gezinssituatie vind het daarom niet aan mij om te beoordelen of het wel of niet goed te keuren is wat dhr gedaan heeft.Vindt dat als hij dit van plan was dan had hij mijninziens niet zijn zoon ermee moeten belasten.Die zelf zijn vrouw al heeft verloren en de kleinkinderen hun moeder.Vindt dat dhr een te zwaar beroep op zijn zoon heeft gedaan.Ik denk dat de zoon ook haast niet anders kon reageren wilde hij contact met zijn vader blijven houden.Want die was vast besloten.
-
Ik vond het een hele mooie reportage en ben dankbaar dat ze dit met ons wilden delen.Mijn vader heeft het op de zelfde manier gedaan toen hij 81 was, helaas heeft hij er met niemand over kunnen praten en vonden wij hem eenzaam dood in zijn bed , dan ben ik bijna jaloers op de zoon.Het woord zelfmoord vind ik ongepast, het is een weloverwogen beslissing,die ieder mens zelf zou moeten kunnen maken.Zelfdoding klikt iets milder.
-
In èèn woord in alle opzichten een.prachtige reportage,ga zo door.
-
Een zeer indrukwekkende uitzending van Eenvandaag. Hoewel ik geen problemen heb met euthanasie bij ondraaglijk lijden, gaat mij dit toch echt te ver. Ik ben niet christelijk, maar ik ben wel verpleegkundige. Vandaar dat ik er misschien op een andere manier tegenaan kijk. Het is een feit dat heel veel ouderen depressief zijn of regelmatig depressieve gevoelens hebben. En vaak wordt dit onderkend en wordt er niets mee gedaan. Ik vraag me af of deze beste man ook is doorverwezen naar een psycholoog of psychiater. Mensen die in een depressie zitten kunnen hier vaak zelf niet meer uitkomen ( heeft ook te maken met neurotransmitters in de hersenen etc. ) Met behulp van medicijnen en eventueel gesprekstherapie lukt het vaak wel mensen weer op de rails te krijgen. Mensen met een depressie zien het leven vaak niet meer zitten, halen nergens meer plezier uit. Dit was ook zo bij meneer Terpstra. Wat als hij met behulp van antidepressiva en gesprekstherapie wel weer de mogelijkheden had gezien die hij nog had in het leven? Natuurlijk was hij 86 jaar oud, maar zo in te schatten verder gezond en aardig kwiek. Wat ik wil zeggen is dat mensen die in een depressie zitten, vaak verkeren in een momentopname die ontzettend lang kan duren. Maar met de juiste hulp komen ze daar ook weer uit en als ze er dan op terugkijken, snappen ze werkelijk niet dat ze zo hebben gedacht ( doodswens, geen doelen meer zien in het leven ). Ik hoop dat veel mensen daar ook over nadenken voordat je dit goedkeurt...ik keur het namelijk af.
-
Een zeer boeiende uitzending over de zelfdoding van dhr.Terpstra. Mijn inschatting is dat dhr. Terpstra in ZIJN situatie met ZIJN persoonlijkheid de juiste beslissing heeft genomen.Het begeleiden van iemand die wel overwogen een eind aan zijn leven wil maken is zeer complex en zal zorgvuldig moeten gebeuren.
-
Indrukwekkende reportage, sober en integer, zonder enige valse of goedkope pathos. Ik gevoelde ook enorm veel respect en waardering voor de heer Albert Terpstra, die , alhoewel zo intens persoonlijk betrokken bij zijn Vader, in het belang van de maatschappelijke disscussie op zo waardige wijze heeft willen medewerken aan deze rapportage. Ik las vele lovende commentaren, sluit mij bij vele daarvan aan (zoals: "gelukkig dat de heer Terpstra een manier van zelfdoding heeft gekozen, waarbij hij geen anderen heeft belast") en zal mij dus voor wat betreft mijn eigen observeringen beperken tot twee opmerkingen, die ik in nog niet zag passeren in eerder gegeven reacties. 1e) Niet juist is het gestelde in het commentaar van de heer H.A.M. van Alphen dat deze zelfdoding legaal geregeld had kunnen worden. De Wet Toetsing Levensbeëindiging en Hulp bij Zelfdoding ziet uitsluitend op gevallen waarin sprake is van ondragelijk en uitzichtsloos lijden van "de patiënt". De heer Obbe Terpstra viel (nog) absoluut niet onder dat criterium. Het punt is juist: of iemand die een goed leven heeft gehad, maar een perspectief heeft op uitzichtsloos en ondragelijk lijden, zichzelf dat eindtraject mag kunnen besparen door zelfdoding. Maar dat is dus volgens de huidige wetgeving absoluut niet 'legaal' te organiseren. 2e) Hierop aansluitend reageer ik tevens op het commentaar van B. Gerkes, die voor het gebeuren geen goed woord over heeft.Ik meen dat - en dat zou naar mijn idee ook in eventuele verruimende wetgeving op dit terrein moeten gebeuren - een onderscheid dient te worden gemaakt tussen de wens tot zelfdoding bij jongeren die om welke redenen dan ook geen levenswens (meer) hebben en/of permanent invaliden die niet meer verder willen leven - en mensen van hoge leeftijd, die een goed of zelfs rijk leven hebben gehad, maar een medisch vastgesteld onafwendbaar perspectief hebben op een lijdensweg voor wat betreft de laatste levensfase. Iemand die, zoals de heer Obbe Terpstra, dat aftakelingstraject niet wil doormaken, zou wettelijk de vrijheid moeten krijgen om zelf te kiezen eerder uit het leven te stappen. De wens tot zelfdoding kan men bij zo iemand toch ook niet als ziekelijk beschouwen? Een groot verschil met andere categorieën potentiële zelfdoders -zoals genoemde depressieve jongeren en permanent invaliden - is ook : dat ingetreden ouderdomsaftakeling een onomkeerbaar proces is én dat het natuurlijke einde van het leven óók onafwendbaar nabij is. Voor die andere situaties is dus naar mijn gevoel toch een wat andere discussie nodig. En dàt die maatschappelijke discussie gevoerd gaat worden, daarvan ben ik in ieder geval een voorstandster. 14 januari 2007
-
Ik zie bij de reacties een paar keer "Den Haag" genoemd. Natuurlijk is het waar dat euthanasie onder wetten valt, maar je moet niet beschuldigernd wijzen naar politici. De meeste zijn wel van goede wil maar komen hoe dan ook in gewetensconflict. Zelf ben ik terminaal en hoop binnen niet al te lange tijd te sterven. Actief te sterven, dus het moment kiezen waarop ik het wil. Maar "hoe vertel ik het mijn ouders, vrouw en kinderen"?En wat als ze of iemand van m'n clubje die ik zozeer liefheb moeite heeft en/of verzet tegen mijn zelfdoding?
-
ik vind dat het moet kunnen,maar ts ook heel erg dat hij door zoveel pijn en machteloos is ik leef met hem mee, mijn moeder is ook overleden aan kanker zij moest ook pijn lijden de doktoren zijden wij zijn uiteindelijk het personen die het besluit nemen om dood te gaan,of om nog paar weken telijden daarna einde te maken aan het leven van mij moeder,ik wil die doktoren wel eeens zien als ze eigen vrouw of moeder daar liggen ,wat zullen dan wel niet door ze gaan dat moeten ze boelen ik gun niemand de dood en de pijn.
-
Weten de mensen die hier zo op tegen zijn hoe het in de praktijk werkt om te stoppen met leven.Mijn vriend vond ik op 53jarige leeftijd in een plas bloed anderhalf jaar hebben we om hulp gevraagd, maar nee daar werdt niet naar geluisterd,later toen ik aan de huisarts vertelde dat ik wist dat het een keer zo zou gaan kreeg als antwoord als je dat gezegd had was hij verplicht opgenomen, waarvoor?Om te stikken dat bracht zijn ziekte mee. Is dat de bedoeling?Neealle lof voor de reportage en ik hoop dat de zoon in alle rust met zijn familie verder kan.Mij lukt dat niet,veel sterkte, en graag vaker zulke reportages op TV
-
Vond het een zeer aangrijpend en ontroerende film. Heb daarna even moeten huilen. Ik vind zelf dat iedereen vrij is om tot een beslissing te komen een eind te maken aan het leven hoe moeilijk dat ook is voor de achterblijvers. Ik heb zelf van zeer dichtbij de wanhoop meegemaakt van een vrouw die zo vaak was opgenomen in psychiatirische inrichtingen. Het leven was voor haar en het gezin een hel. Ze werd als het ware naar de dood toegezogen. Ze heeft me ooit gesmeekt of ik medicijnen kon meenemen uit het verpleeghuis waar ik werkte. Ik kon dat niet doen en dat heb ik haar uitgelegd. Het resulteerde in haar aan een touw vinden in het trapgat. Ze liet haar man en twee jonge kinderen achter In totaal heb ik 10 mensen in mijn nabije omgeving op een gruwelijke manier uit het leven zien stappen. Ik vind dat als iemand geestelijk en of lichamelijk lijdt het dan mogelijk moet zijn om op een menswaardige manier er een eind aan te maken. Bij lichamelijk lijden zijn er intussen gelukkig al wat humanere mogelijkheden. Ik praat vaker over suicide met nabestaanden en ook met mensen die ernstig en langdurig depressief zijn. Ik zal nooit iemand stimuleren maar ik heb wel alle begrip. Ik denk dat deze film weer bijdraagt aan de zeer nodige discussie rond dit zeer gevoelige onderwerp.
-
Ik ben de heer Terpstra en zijn zoon dankbaar dat ze dit aan de orde hebben gesteld. Ik hoop dat 'als mijn tijd komt' ik gewoon naar de huisarts kan voor een doeltreffend en pijnloos middel om uit het leven te stappen; waar ik nu overigens van GENIET ! En ik hoop dat mijn omgeving dan mijn besluit kan respecteren en dat zelfs een paar erbij willen zijn als ik vredig en tevreden 'inslaap'.
-
Opvallend in de tot dusverre geplaatste reacties lijkt mij dat de "bezwaarden tegen euthanasie" hier niet van zich laten horen.Of wilden ze de uitzending gewoon niet zien en beleven?Kunnen zij geen empathie opbrengen voor de uitgesproken wens zelf te kunnen beslissen over het einde van het - eigen! - leven.Zolang mijns inziens de z.g. gelovigen vasthouden aan wat in starre bewoordingen geschreven zou staan, vergeet dat we mensen zijn met een eigen wil.Andersdenkenden mogen m.i. geen politieke besluiten nemen die de wens tot euthansie in meer of mindere mate verbiedt op straffe van de betrokkenen.
-
Ik heb grote moed voor de heer Terpstra. Ik vind ook dat een ieder zijn moment om te sterven zelf zou moeten kunnen kiezen. De heer Terpstra was duidelijk klaar met zijn leven. En waarom dan nog jaren van waarschijnlijk mentale en fysieke achteruitgang, wachten op je dood?Tegenstanders van deze opinie vinden dat we te ver doorschieten met onze maakbare samenleving.Ik kan in zoverre met hen meegaan, ik vind ook dat je de natuur niet altijd naar je hand kunt zetten. Maar door de vooruitgang van de medische technologie is er geen mogelijkheid meer tot sterven. Alles wordt uit de kast getrokken om (en ook hoogbejaarden) de mens in leven te kunnen houden. Dit vind ik ook in tegenstrijd met de natuur.Zo ben ik een jaar geleden getuige geweest van een reanimatie op straat van een oude man die getroffen werd door een hartstilstand. Met grof geweld werden zijn kleren kapot gescheurd en kreeg hij harde stoten om zijn hart weer op gang te brengen. Ik zag het intens witte lichaam dat met een defibrillator harde klappen toegediend kreeg, op de straat liggen. Ooggetuigen spraken hun bewondering uit voor de hulpverlening. Ikzelf voelde een soort woede in me opkomen: ‘Laat die man met rust’, dacht ik. ‘Wil hij dit wel?’. Een van de problemen van reanimeren vind ik dat je het de patient in kwestie niet kunt vragen of hij wel weer tot leven gewekt wil worden.Zelf wil onder geen enkele omstandigheid gereanimeerd dan wel beademd worden.Daarom vind ik dat mensen ook voor ze de leeftijd van aftakeling bereikt hebben, goed bij zichzelf moeten nagaan wat ze willen met hun leven en dit op papier zetten zodat familie hiervan op de hoogte is.De meesten nemen een korte-termijnbeslissin g en denken niet aan de gevolgen voor later.Ik heb besloten om vanaf een bepaalde leeftijd me bij een aandoening niet meer te laten behandelen: geen coiling, geen stents, geen by-passes, geen orgaantransplantatie. Slechts middelen om de pijn te verzachten.CARE, NO CURE is mijn lijfspreuk.
-
Ook ik voel me geroepen om Obbe Terpstra (al is het dan postume) enorm te bedanken voor deze reportage. In één woord fantastisch!Allbert, je kunt trost zijn op zo’n vader en de kleinkinderen op zo’n opa!Ik hoop dat ik, als de tijd daar is, ook het "geluk" zal hebben om deze barbituraten te bekomen!Maar wie weet gaat er eindelijk iets veranderen.Misschien zal er toch nog een "pil van Drion" komen voor iedereen die denk zoals ik. Het gaat mij niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit!Ook ik wil ook graag gezond sterven.
-
EEN MOOIE REPORTAGE EN HEEL GOED IN BEELD GEBRACHT.HET IS DE EIGEN KEUZE VAN DE HEER OBBE TERPSTRA GEWEEST OM EEN EINDE AAN ZIJN LEVEN TE MAKEN.EEN ZEER STERK EN MOEDIG BESLUIT.MAAR LATEN WE WEL OPPASSEN DAT DIT NIET TE MAKKELIJK KAN WORDEN VOOR MENSEN DIE HET EVEN NIET MEER ZIEN ZITTEN.
-
De stellingname van de heer Terpstra is volledig overeenkomsig aan de mijne.Sinds mijn 40ste heb ik mijn omgeving hiervan op de hoogte gesteld; inmiddels ben ik 60 en is mijn mening niet veranderd.Ik vind het niet acceptabel, dat een overheid over mijn levenseinde beslist.
-
Met de heer Terpstra is een groot mens heengegaan. Deze man kwam op mij zeer evenwichtig over en hij wist dat er voor mensen die met hun leven klaar zijn, wettelijk geen andere mogelijkheden zijn dan er zelf een einde aan te maken. Misschien geldt dit ook in etische zin. Hulde voor de wijze waarop hij zijn plan ten uitvoer heeft gebracht. Ik hoop dat ik, wanneer mijn ziekte extreme vormen gaat aannemen, ook de weg zal weten te vinden naar barbituraten. De maatschappij zit niet te wachten op gruwelijke zelfmoorden zoals ophanging, verdrinking of zich voor de trein gooien. En de maatschappij opzadelen met hoge ziekenhuiskosten is ook niet mijn ideaal. Helaas mag euthanasie niet bij mensen in de toestand van de heer Terpstra worden toegepast. Voor de politiek ligt hier nog een schone taak.
-
Jullie zijn goddeloze mensen die van welvaart hebben duivelse dingen geleerd !!!!!!!!!!!!!
-
Mijn vader had met kanker in het laatste stadium voor euthanasie gekozen (met instemming van de naaste familie). Vervolgens durfde de huisarts die euthanasie pas te geven toen het lijden al lang ondraaglijk was geworden en mijn vader in coma lag.Dit heeft mij doen besluiten om het later op dezelfde manier als dhr. Terpstra te doen.
-
Vanaf het wieg tot het graf wordt je geleefd. Het wordt tijd dat je een keer over je eigen leven kunt beslissen.
-
Oude mensen laten we liever lijden dan dat we ze bevrijden.Wat is dat voor mentaliteit.
-
Helaas heb ik de reporortage niet gezien,wel heb ik er over gehoord en gelezen.Maar al zou ik de reportage wel gezien hebben,het zou mijn mening over zelfdoding zeker niet veranderd of beïnvloed hebben.In principe ben ik tegen zelfdoding,èèn uitzondering daargelaten en dat is,als mensen ècht ondraaglijk lijden,waar gèèn andere hulp of oplossing meer mogelijk is.Daarbij speelt de leeftijd geen rol.Het grote probleem hierbij is dan wel,wie wanneer bepaald of het ondraaglijk lijden is.Ondanks mijn mening respecteer ik de mening van mensen die er anders over denken en,andere beslissingen nemen.Ook ben ik erg blij dat mijn Moeder na het ziekbed van mijn Vader haar leven weer heeft opgepakt en niet de keus gemaakt heeft zoals de Hr.Terpstra,terwijl ze visueel gehandicapt is en met veel afhankelijk is van haar hulp,haar kinderen en kleinkinderen,daarbij geniet ze even zoveel van haar kinderen,kleinkinderen en achterkleinkinderen,en ook nog van het leven zelf dat zo rijk is aan herinneringen.Daarbij is zij de enige die nog leeft van haar generatie,zowel van haar familie als van mijn Vader,s familie.Het leven heeft voor haar nog zoveel betekenis en is nog zo kostbaar omdat er zoveel andere mensen zijn die om haar geven,en vooral omdat wij,haar kinderen er zijn met hun familie,s.Wij van onze kant zijn daar ook dankbaar voor,wat niet wegneemt dat als het leven van mijn Moeder ondraaglijk lijden wordt er ook ingegrepen mag/moet worden.
-
helaas heb ik niet het lef gehad mijn vader te helpen toen hij er vroeg,en dat doet zeer veel pijn, omdat het nog steeds strafbaar is, jammer regering, om mensen zo te laten pijnigen, en niet zelf mogen kiezen, en een top reportage alle respect voor hen.
-
prachtige en waardige reportage,de regie in eigen hand houden.mijn respect voor de zoon die zijn vader in deze periode heeft bijgestaan.Jammer dat vandaag de dag de maatschappij nog niet wakker is op dat punt waar men preek over normen en waarden
-
misschien heb ik niet goed geluisterd maar ik vraag me af als de politie dan niet wil weten wie die barbituraat verstrekt heeft want meneer kan wel zelf dood willen maar hoe komt hij aan dat vergif?de lege fles was afgeleverd aan de politie dat begreep ik even niet alle respect voor dhr OBBE ik kan me voor steellen dat t niet leuk is om dag en nacht in het donker te zitten
-
is er iemand die deze reacties in een boek wil opslaan dit kan de zoon van dhr terpsra misschien doen leuk om alles in een te hebben dit verdwijnt na een paar dagen toch van het net
-
Wanneer iemand een onschuldig persoon vermoordt krijgt hij of zij daar een geringe straf voor......! Wanneer iemand niet meer wil doorleven om wat voor reden dan ook zou dat niet mogen .....!!! wat begrijp ik niet ?
-
Ben zeer onder de indruk van het verhaal van Obbe en Albert. Wat een verschrikkelijke worsteling moet dit voor beiden zijn geweest. Heb zeer veel respect voor de keuze en het besluit dat is genomen. Wil graag contact met Albert vanwege onze vroegere relatie. Hoop dat je dit leest; Jan Vogel en Ineke.
-
Ik heb de reportage nog niet gezien, maar toch alvast mijn commentaar. Een oom van mij verloor een aantal jaar geleden zijn vrouw na een hartstilstand, en wilde eigenlijk op dat moment niet meer verder. Hij is zijn hele leven fel tegenstander geweest van euthanasie, maar op het moment dat het nodig was, had hij toch heel graag in Nederland gewoond. Dan had hij niet meer verder gehoeven. Nu heeft hij nog twee jaar verder geleefd, heeft in die tijd twee keer zijn polsen doorgesneden, maar is uiteindelijk een natuurlijke dood gestorven. Hij was in Nederland voor euthanasie overigens nooit in aanmerking was gekomen, hij was niet ongeneeslijk ziek, leed geen pijn. Maar hij had ook geen zin meer om verder te gaan. Ik wil daarom ook zeggen: "Heb niet te vroeg je oordeel klaar!" Iemand hier kan dan wel zeggen: "Jullie zijn goddeloze mensen die van welvaart hebben duivelse dingen geleerd !!!!!!!!!!!!! ". Maar plaats jezelf eens in zo'n situatie! Wat zou je zelf willen als je altijd pijn lijdt, zonder kans op enige verbetering? En daar kun je nu niet eens op antwoorden, dat weet je niet. Pas over 10, 20, 30, wie weet jaar. Als dit jezelf overkomt. Dan kun je over euthanasie oordelen. En ieder moet dan tot zijn eigen oordeel komen. Een afweging maken, hoeveel beteken ik nog voor mijn naasten, hoeveel ben ik hen en mezelf tot last, hoeveel geniet ik nog van spaarzame momenten. Voor mijzelf, ik denk dat ik mijn eigen lot graag in handen zou hebben. Dan maar liever duivels en goddeloos.
-
Wat mij elke keer weer opvalt in de reacties van degenen die tegen euthanasie of hulp bij zelfdoding zijn, is dat buiten beschouwing wordt gelaten dat elke medische ingreep of behandeling voortkomt uit een besluit en de behoefte een aandoening/ziekte en de gevolgen ervan te beinvloeden. Het toedienen van medicijnen in geval van bijvoorbeeld longontsteking, tuberculose, maar ook het voorschrijven en ondergaan van een chemokuur is er op gericht mensen in leven te laten. Is dit dan geen ' zelfbeschikking', geen menselijk ingrijpen i.g.v. ziekten die anders onherroepelijk tot de dood zouden leiden of benoemen we het alleen maar anders? Zo bezien kan je niet anders dan iedere medische handeling zien als een doelbewust ingrijpen in de 'natuurlijke' orde. (Immers: we leggen ons niet neer bij de gevolgen - in veel gevallen een gewisse dood!- die een bepaalde ziekte zonder medisch ingrijpen zou hebben) Ik besef heel wel dat beslissingen die te maken hebben met het al dan niet bespoedigen van iemands overlijden gevoelsmatig van een andere orde lijken te zijn, formeel gesproken zijn ze dat echter niet. Mensen die zeggen tegen abortus, euthansie of hulp bij zelfdoding te zijn om reden dat zij niet 'op Gods stoel' mogen zitten, zouden -strikt genomen- op basis van hun eigen principes zelfs nog geen aspirientje mogen nemen.Mocht iemand dit 'geen vergelijking' vinden: wat te denken van inentingen tegen kinkhoest, mazelen, tropische ziekten en wat niet al?Wat in deze discussie ook interessant zou zijn, is erachter zien te komen waarom we nog altijd onderscheid denken te moeten/kunnen maken tussen lichamelijke en geestelijke aandoeningen. Anders gezegd: waarom, waardoor, is hulp bij zelfdoding of euthanasie ingeval van terminale kanker of een andere dodelijke ziekte meer of eerder geacepteerd dan ingeval van ondraaglijk geestelijk ziek zijn?PS voor de redactie: als u mijn reactie zou plaatsen, zou ik het op prijs stellen al u alleen mijn voornaam plaatst om herkenning te voorkomen: ik ben predikant en ik zou niet graag hebben dat door mijn reactie mensen uit mijn gemeente hieruit (terecht) begrijpen dat ik probeer (bij hen bekende en dus onmiddellijk herkende!) gemeenteleden in en bij deze vragen begeleid en ook al heb begeleid - tot (letterlijk) de dood er op volgt. Het is voor gemeenteleden niet zo heel erg moeilijk direct conclusies te trekken en uit mijn reactie te kunnen opmaken over wie ik het hier heb. Als u mijn reactie alleen maar zou kunnen plaatsen met mijn volledige naam, verzoek ik u deze dan maar niet te plaatsen. Overigens: hartelijk dank voor uw reportage. Het heeft mij geholpen en gesteund.Ds. Joke Boot-de Boer
-
Het is wel heftig om zo te weten wanneer je dood gaat. Dat heeft God natuurlijk in de hand, maar dit heeft toch een hele impact. Ik snap niet waarom de Heer O. Terpstra zo zijn leven wou eindigen
-
Ik heb veel respect voor deze uitzending, want het is niet niks.Ik vind dit heel goed dat dit bespreekbaar gemaakt wordt, maar zet er wel mijn kant tekeningen bij en dat houd in dat als de persoon in kwestie echt een gegronde reden heeft zoals Dhr Terpstra het moet kunnen en dat dan ook artsen eigenlijk de mogelijkheid kunnen krijgen, om hier bij te helpen, zonder vervolgd te worden.Ook is ondersteuning bij de nabestaanden bij zo'n situatie eigenlijk vereist.Maar ik blijf terughoudend, want het is niet niks.De nabestaanden wens ik veel sterkte toe en hoop dat zij de hele fijne herinneringen aan de Dhr Terpstra mogen blijven koesteren.Sterkte Claudia.
-
Het leven (op aarde) is iets wat je 'te leen' krijgt van God, bij wijze van een test.Respecteer je medemens en leef ten volle zolang het nog kan.En ik vind het verhaal van dhr. Terpstra erg empathie gevend, MAAR...ik ben het er niet mee eens met wat hij heeft gedaan!!!Wij als mens hebben de bevoegdheid niet om over leven en dood te beslissen!!!Wat je niet hebt gegeven, mag je ook niet afnemen...ook al gaat het om je eigen leven!R.I.P. dhr. Terpstra...
-
Wat een gezeur zeg! Die man is wel een slappeling. Zoveel mensen vechten tegen ziektes en hij geeft het al op omdat hij blind wordt en daardoor het leven niet meer ziet zitten. Blinde mensen kunnen ook mooie levens leiden. Iemand zou hem gewoon een trap onder z'n kont moeten geven. Zoveel mensen vechten tegen het leven en hij geeft het op omdat hij blind wordt. Hij heeft iets verzonnen en niks kan hem er vanaf halen. Slap.
-
Zelfbeschikkingsrecht over je eigen leven? Natuurlijk behoor je dat te hebben, en dat heb je ook. Het is volgens mij alleen niet juist om anderen te betrekken bij de wens te willen sterven door ze te vragen hulp te bieden in welke vorm dan ook. Voor een aanstormende trein gaan liggen, van een flat afspringen, of jezelf ophangen in het trappenhuis zijn methoden die horen bij mensen die in psychische nood verkeren. In die gevallen moet men tegen zichzelf in bescherming worden genomen.Wil een evenwichtig persoon echter zelf kunnen bepalen wanneer te sterven, laat hij dan ruim van tevoren gepaste maatregelen treffen en deze op de gewenste tijd uitvoeren, desnoods met medeweten van naasten. Laat daar dan ook een goede reden voor zijn anders dan 'het niet meer willen'. Zo blijft het de volledige verantwoordelijkheid van de persoon zelf, en gebeurt het om redenen die voor anderen - hoe moeilijk ook, acceptabel zijn.Tevens wil ik opmerken dat de meesten die hier reageren het niet kunnen nalaten het geloof in God als ongewenste belemmering te beschouwen welke de mensen het recht ontneemt het heft in eigen handen te nemen. Het christendom is weliswaar tegen zulke praktijken, omdat zij ervan uitgaat dat het leven heilig is en de mens meer is dan zijn vleselijke lichaam alleen, en juist daarom niet zo maar kan beslissen wanneer dit voorbij dient te zijn. Maar de mens heeft ook een vrije wil gekregen waarmee hij - voor eigen verantwoording - deze overwegingen in de wind kan slaan. Bedenk wel dat euthanasie plegen duidelijk iets is anders dan het afmaken van een dier.
-
Mijn bewondering gaat uit naar de liefdevolle en respectvolle manier waarop de zoon van dhr Terpstra zijn vader heeft gesteund. Hij heeft het zelfbeschikkingsrecht van zijn vader gerespecteerd en zijn vader de gelegenheid gegeven zijn waardigheid te behouden.Het is naar mijn idee ook knap en dapper hoe de heer Terpstra zelf zijn eind heeft gekozen en georganiseerd. Ik ben nog niet zo oud en hulpbehoeftig als de heer Terpstra maar zou ik in een vergelijkbare postie belanden dan zou ik een voorbeeld aan hem nemen
-
welke barbituraat is dit geweest omdat er zoveel zijn.De uitzending vond ik goed
-
Zonder stelling te nemen over de moraliteit van een doodswens signaleren wij dat de kern van het probleem wordt uitgedrukt in de zin: “Alleen artsen kunnen er legaal aankomen.” Niet de arts of wetgever is verantwoordelijk te waken over de moraliteit, maar het individu zelf. Door de opiumwet wordt het handelen van de burger-leek door de bevoogdende wetgever beperkt en de arts al dan niet tegen zijn wil betrokken bij een morele beslissing van zijn patiënt. De oplossing is afschaffen van de opiumwet, niet dat er enige hoop is dat de overheid afstand zal doen van dit deel van haar macht over ons.
-
Door mijn werk word ik vaak benaderd met de vraag voor zelfdoding. Hoeveel moeten deze mensen nog lijden eer zij worden begrepen. Bewondering voor de kracht van Dhr.Obbe Terpstra!
-
Ik vind het niet gepast eerlijk gezegd. Mijn moeder is overleden aan dezelfde ziekte en ik heb 10 jaar aan ellende meegemaakt. Ik ben die afgelopen jaren zes mensen kwijt geraakt in de binnenste cirkel. Mijn vader is een nieuw leven begonnen, heeft zijn zoons afgestoten, mijn broer verongelukt. Erfzaken zijn een vloek hier. Ik sta er alleen voor en hebt nog 60 jaar te gaan.Maar mijn moeder zei ook in haar laatste levens jaren. Zelfmoord is laf. Je keert het leven de rug toe en men denkt niet aan de gevolgen ervan. We denken aan nabestaanden en de mensen die de rommel moeten opruimen.Mijn keuze zou het niet zijn, maar ik ben misschien ook sterker dan dat. Ik wens de man veel sterkte toe.
-
Niemand heeft het recht om te oordelen over iemand die zelf dood wil.Dat is tussen de betreffende persoon en ZIJN of HAAR God.Vrijheid in jezelf.
-
Wat een enorme moed! En wat een opgave voor de zoon dat hij zijn vaders wens respecteert. Ieder mens zou dit recht zelf in handen moeten kunnen nemen. Waarom lijden als het niet nodig is? Een dier laat je toch ook niet lijden. Een heel goede reportage en hoop dat veel mensen de moed hebben dit op eenzelfde manier te (mogen) doen. Niemand kan en mag over een leven van een ander beslissen. Hoop dat de kleinkinderen de beslissing van opa respecteren en begrijpen. Het is een mooie dood geweest. Ik heb hier heel veel respect voor.
-
Mijn eerste vraag naar zelfdoding werd mij gesteld op 18 jarige leeftijd door een moeder van nog jonge kinderen die borstkanker had in vergevorderdstadium. Zij vond het lijden tegenover haar man en kinderen niet acceptabel. Leed ondraaglijke pijnen en vond dat haar man verder moest in zijn leven met de kinderen. Dit heeft destijds een zeer indrukwekkende indruk op mij gemaakt. Een dier laten we nog menswaardig inslapen, maar dit lijden moet kennelijk. Van wie ?????
-
was erg onder de indruk van de uitzending. Ben het helemaal eens met de eigen beslissing. Heb zelf helaas geen pilletje, maar zou het wel graag willen. iedereen stuurt me steeds door naar allerlei instanties, die niets doen willen. Correlatie gebeld, maar die kunnen ook niet helpen. Ik zit alleen in een bejaardenhuis en heb geen zin meer.
-
Ik reageer op de reactie van Marlies. Ze is verpleegkundige en wilde het leven van mijnheer rekken door psychiatrische gesprekken en antidepressivum. Jammer want mijnheer Terpstra koos voor een waardige dood en het leek me niet iemand die zieleknijperij behoefde. Respecteer het leven maar respecteer ook de dood svp. Hoezo blind en in een rostoel zittend d.m.v. psychiatrische ingrepen dat leven verlengen? Wiens behoefte spreekt hieruit? Die van Marlies of van mijnheer Terpstra?Mijnheer Terpstra was m.i. een waardige man en zijn keuze en die van zijn zoon zijn te respecteren.
-
Een realistische en integere documentaire die het publieke debat opnieuw op gang kan brengen en een taboe doorbreekt. Ik kan me heel goed inleven in de zoon, Albert. Juist uit liefde voor een ouder kan je zijn eigen beslissing met respect benaderen, afwegen en ondersteunen. Obbe komt hier wel overwogen en o zo kwetsbaar aan het woord, zijn zoon gaat een deel van de weg met hem op stap. Ze delen niet alleen een geheim, ze rekenen in hun wederzijdse liefde op elkaar. Dat vraagt een enorme moed en energie.Ook ik heb mijn moeder in zo'n laatste fase bijgestaan en gesteund. Ik ontmoettte veel begrip en evenveel onbegrip. Haar dankbaarheid heeft mij geholpen en bevestigd dat het goed was om haar het recht op eigen keuze te gunnen. Mijn hoop is gevestigd op een humane medische benadering en op politieke moed om deze materie voor altijd in duidelijke regelgeving te vatten. Voor mij mag de discussie zo breed mogelijk gevoerd worden. Een prachtig initiatief van deze nieuwsrubriek, zeker op dit tijdsstip. Doorgaan, er is nog veel te doen.
-
Een realistische en integere documentaire die het publieke debat opnieuw op gang kan brengen en een taboe doorbreekt. Ik kan me heel goed inleven in de zoon, Albert. Juist uit liefde voor een ouder kan je zijn eigen beslissing met respect benaderen, afwegen en ondersteunen. Obbe komt hier wel overwogen en o zo kwetsbaar aan het woord, zijn zoon gaat een deel van de weg met hem op stap. Ze delen niet alleen een geheim, ze rekenen in hun wederzijdse liefde op elkaar. Dat vraagt een enorme moed en energie.Ook ik heb mijn moeder in zo'n laatste fase bijgestaan en gesteund. Ik ontmoettte veel begrip en evenveel onbegrip. Haar dankbaarheid heeft mij geholpen en bevestigd dat het goed was om haar het recht op eigen keuze te gunnen. Mijn hoop is gevestigd op een humane medische benadering en op politieke moed om deze materie voor altijd in duidelijke regelgeving te vatten. Voor mij mag de discussie zo breed mogelijk gevoerd worden. Een prachtig initiatief van deze nieuwsrubriek, zeker op dit tijdsstip. Doorgaan, er is nog veel te doen.
-
denk na voor u uw oordeel klaar heeft op iemands keel, adem allen nog een keer goed in. Wie heeft u gevraagd om te vernietigen waarvan wij leren en leven is dit mijn les.. Zie het ook niet zo zitten..Ook maar zo een pil bemachtigen alles kan en alles kan gevonden worden in dit klote land, zonder duidelijke regels.. 16 jaar oud en al zo wijs door jullie stelletje mongolen
-
Wat een schande ik heb er geen begrip voor, deze man die denkt als een ster te sterven. totaal geen zelfrespect voor zijn eigen leven. Of is dit de weg naar ik wil dood op bestelling.
-
ben het er helemaal mee eens en zou zelf ook dat doen en bij iemand anders die lijden moet wat uitzichtloos is. heb mijn eigen moeder 6 jaar zien lijden dat ze niets meer kon kan alleen op bed liggen en na het plafond kon kijken en niet kon spreken.een dier laat je toch ook inslapen en niet laat lijden waarom niet bij de mensen?
-
ben het er helemaal mee eens en zou zelf ook dat doen en bij iemand anders die lijden moet wat uitzichtloos is. heb mijn eigen moeder 6 jaar zien lijden dat ze niets meer kon kan alleen op bed liggen en na het plafond kon kijken en niet kon spreken.een dier laat je toch ook inslapen en niet laat lijden waarom niet bij de mensen?
-
Ik heb vooral voor zoon Albert diep respect. Hij heeft zijn vader onvoorwaardelijk gesteund en zijn eigen belang opzij gezet. Hoeveel artsen steunen hun patient zo onvoorwaardelijk? Ik heb een arts horen zeggen: "ik ben niet van plan de bak in te gaan omdat mijn patient een doodswens heeft." Laten we respecteren dat er mensen zijn die zelf willen bepalen wanneer ze dood gaan, zoals we ook respecteren dat er anderen zijn die dat liever aan een hogere macht of aan de medici willen overlaten. Maar het mag toch wel zo zijn dat degene die er voor kiest te sterven, dit op een humane manier mag doen. Dat is pas echt respect voor een ander tonen. Albert: klasse!
-
Een waardige reportage die een diepe indruk achterlaat. Wat een prachtige man was de heer Terpstra. Ik vind dat ieder mens het recht moet hebben om waardig te sterven en zelf dat moment moet kunnen bepalen.
-
De reportage heb ik niet gezien, wel veel reacties gelezen. Hoe erg ook (ik hoop dat ik er nooit voor kom te staan), ik kan het toch niet goedkeuren. Uit de reacties blijkt dat 'we' in ons land vinden dat iedereen alles zelf moeten weten en moeten kunnen bepalen en dus volledig autonoom moeten kunnen zijn. Ik vind dat we met z'n allen afglijden naar een bedenkelijk niveau. Er is één Schepper, Die leven geeft en leven neemt en daar het recht toe heeft. Met het vertrouwen in Hem dat je nooit meer te dragen krijgt dan je verdragen kunt. En ik heb al heel wat meegemaakt in mijn leven, maar altijd de kracht gekregen om door te gaan. Staan we er bij stil wat er na dit leven volgt? Dat kan, met de verkeerde keuze in het heden, vele malen erger zijn dan we ons kunnen voorstellen. Dus met de keus voor zelfdoding hoeven we zeker niet beter af te zijn!Ik ben er dankbaar voor dat het ernaar uitziet dat de CU mag gaan meeregeren en er wellicht toch beperkende maatregelen kunnen worden genomen op dit gebied (en andere ethische kwesties). Overigens heb ik wel diep respect voor de zoon van de heer Terpstra. (Ook weer op basis van wat ik hier heb gelezen.)
-
De Hr Terpstra is toch een prachtman.Om zo in je besluit vast te blijven staan,En dat je wens zo groot is om het zelf te bepalen wanneer je het zelf wil.Geen angst voor de dood.Mijn vraag is.Ik had graag in zijn hoofd willen kijken wat die allemaal aan het bedenken was.En zou die nooit een vraag gehad hebben,Hoe is het na de dood.Zou die gedachten nooit bij hem op gekomen zijn.Ik had het graag met hem willen delen,de vragen over hoe of waarom.Maar dat zal die wel met zijn zoon gedaan hebben.Paula
-
Ook ik heb met bewondering gekeken naar deze uitzending. Ik wens de familie alle sterkte toe. Men zou inderdaad moeten weten hoe je aan die barbituraat kunt komen. Dan krijgen mensen die uit het leven willen stappen, tenminste een waardige dood. Ben zelf pas een heel goede vriend verloren door verhanging(wat in eerste instantie mislukt was). Hij is 2 dagen later, met alle ellende van dien, gestorven. Had hij maar rustig kunnen gaan slapen. Ik hoop dus dat dit bespreekbaar wordt.
-
Diep geroerd was ik door deze reportage. Respect voor Obbe en Albert Terpstra, voor hun moeilijke keuzes en voor het vertellen van hun verhaal! Respect ook voor de crew, die dit verhaal zo mooi en integer gebracht heeft. Ik hoop dat dit verhaal deze o zo belangrijke discussie goed op gang brengt!
-
Ik vind dit een hele moedige maar aan de andere kant ook eigenlijk een hele normale beslissing van de heer Terpstra dat hij de regie van zijn leven zelf in handen heeft gehouden.Zoals eerder al gesteld laat men een hond inslapen als we zien dat hij gaat lijden om hem verder leed te besparen en daar maakt niemand zich druk om,sterker nog dit wordt door iedereen geacsepteerd van hoog tot laag.Waarom moet als dit bij een mens ter sprake komt iedereen van kerk tot politiek hier een oordeel over hebben en het verbieden terwijl de persoon dit heel goed zelf kan beoordelen wanneer de kaars op is.Moeten we dan perse een proefkonijn worden voor de medische wetenschap en nutteloze pillen slikken en zinloze kuren ondergaan die tot niets leiden alleen maar om de heren medici te behagen? Nee ik vind dit een hele humane manier van het leven beeindigen en bij het volle bewustzijn genomen.Het wordt tijd dat hier een veel bredere discussie over komt en dat men hetzelfde doet als bij de dieren dat als men gaat lijden men zelf moet kunnen beslissen om te stoppen met verder leven.Want laten we eerlijk wezen als je 86jaar daglicht heb gezien moet het toch een ramp zijn om dan in het donker te moeten leven.
-
deze uitzending heeft ook in mijn omgeving tot heftige reacties geleid. Ik ben voorstander van zo'n pil, ik ben voorstander van eigen verantwoordelijkheid, en natuurlijk, het mag niet zomaar bij de drogist te koop zijn. En ik vind het allemaal zo dubbel: we doen mee aan oorlogen waarbij mensen het leven verliezen die daar niet om vragen, we leven in een gigantische welvaart ten koste van mensen die met een klein beetje van ons geld de helft van onze gem. levensverwachting kunnen bereiken. Er wordt heel veel geld uitgegeven om levens te verlengen, maar als iemand echt niet wil, dan moet dat gewoon mogen en kunnen!!En ga dan alsjeblieft niet in de discussie alles op 1 grote hoop gooien. En ga alstublieft niet de burocratie hierop loslaten (wie wel, welk ondraaglijk lijden bladiebla), maar ga uit van de wens, eigen verantwoordelijk, delen en respect. Niet willen leven is ook een keuze! En dan liever een pil, dan mensen eindeloos laten vegeteren, of aftakelen of machinisten die een trauma oplopen door zelfmoordenaars enz.Ik hou van het leven, maar heb er ook nooit om gevraagd. Als ik dan vraag om het te beeindigen, dan moet dat gehonoreerd worden. (zeker als ik weet dat ik geen cent te makker heb als ik 70 ben :)En ik blij dat we mijn vader na een lang lijden toch nog een milde dood hebben kunnen geven, hij wilde nog wel, maar het ging niet meer............
-
Het alfabet eindigd met de letter Z, ook het leven eindigd met de letter Z, alleen de manier waarop het alfabet doorlopen wordt zouden we zelf in de hand moeten hebben
-
Je mag wel zelf kiezen, voor de trein of van een hoog gebouw, maar wat met het trauma voor de machinist of de reiniginsdienst. Als je het netjes wilt doen is dat ineens verboden. Het is nog altijd mijn leven en dat moet nou toevallig levenswaardig zijn. Als dat niet geboden kan worden is het mijn recht dat te beeindigen. In de natuur kun je op een bepaald moment minder hard lopen om door een leeuwin ingehaald te worden. Een wrak lijf met overeenkomstige geest wel opkalefateren maar op uitdrukkelijke wens beeindigen homaar. Als de wens er is laat het dan vredig en effectief gebeuren door een afdoende specialistisch middel en niet op een mensonwaardige of confronterende wijze. En mensen die er niet tegen kunnen hebben zelf een probleem.
-
Zelfdoding of hulp daarbij moet kunnen als het maar goed vastgelegd wordt op papier bij tenminste 3 volledig vreemd van elkaar zijnde personen, die elk voor zich ook vreemd zijn voor de verzoeker, waarvan er tenminste 1 een functie bekleedt als hoger ambtenaar. (Dit om elk geval van doding uit winstbejag tegen te gaan) Ik ben bang dat er anders veel transplantaties gaan plaatsvinden of dat er veel verpleeghuizen worden gesloten opdat de overheid die centen dan ergens anders kan besteden
-
al lang is het ook m,n wens,dus welke goddienst waanzinnige maakt uit of zijn/haar God moet beslissen Ik lijd enorm aan zielspijn,moet ik prese ongeneeslijk ziek zijn?ik ben ziek van vedriet ja!mag ik!!!mag ik ook bepalen dat ik na wijs besluit en eerdere pogingen niet verder wil!!Dat geldt ook voor dokters en justitie die zich met mijn doodwens bemoeien!! Wat nou verboden barbturaat?!wees blij dat ik netjes hulp vraag en geen trein uit zoek!Sigaretten en alcohol zijn ook barbituraten alleen duurt het langer en vangen ze nog belasting voor,Ik ben allen geen mens om mij DOOD te zuipen en duurt me te lang,Vrij geven dus!!!Nu!!! Ik ben blij als m,n dag er ook is ,maar hoef niet op TV,anderen kunnen ook zeggen namens mij dat zelfdoding bij lijden in lichaam of geest moet kunnen.Ik ben 56 en alleen,ik hoef niet meer,wat ik als kostbaarste had is weg!!!
-
Men klaagt over een moeilijk weekend na de documentaire over de zelfdoding. Ik zou niet weten waarom, de dood is onze enige zekerheid. Wat mij echter wel bezig houdt en ernstig verontrust is de manier waarop men uit het leven verdwijnt. Grote religieuze groepen menen dat men daarover niet zelf mag beslissen. Waarschijnlijk praten die mensen wel anders als hun partner of kind op een afgrijselijke manier moet doodgaan.Het stoort mij niet dat men in een god gelooft en denkt dat de Bijbel (of de Koran) door een god is geschreven, mits men andersdenkenden daarmee maar niet lastig valt en veto’s uitspreekt.In het begin van de mensheid zag men in de donder, de bliksem, een rivier, een vreemd gevormde boom of rots, e.d. een god. En handige familiehoofden en wijze mannen zagen hierin een mogelijkheid de moeilijke doende of lastige leden van hun gemeenschappen aan banden te leggen en in toom te houden. Dat was ongetwijfeld hard nodig.De mens houdt van rituelen en dus kwamen er rituelen (lees Mitchener daarop na), soms afgrijselijke offerfeesten waarbij mensen werden om zeep werden gebracht, ook kinderen.Daarna besloot men op den duur dat er maar èèn god was, alhoewel elke religie van mening was dat haar god toch de enige goede was. De Bijbel is gedeeltelijk een geschiedenisboek en werd geschreven door oude, doorleefde mannen (vrouwen tellen nog steeds nauwelijks mee) en mannen die meer op de politieke toer gingen. Het leven van 2000 jaar geleden, toen er maar een handje vol mensen op deze aardkloot rondliep en dus meer mensen nodig waren, kan niet in het leven van nu worden ingepast, en toch nemen velen de Bijbel of de Koran nog letterlijk. Dan leeft men nog in de Middeleeuwen en is men een gevaar voor de mensheid, door priesters gehersenspoeld ook nog.Die mensen vinden het niet alleen nodig om medemensen te dwingen de beker van ellende tot de laatste druppel leeg te drinken en zo humaan sterven onmogelijk te maken. Als zij hun eigen moeder of vader een luier moeten omdoen zullen zij hopelijk tot een beter inzicht komen.En ik praat maar niet over de religie die het mogelijk maakt onschuldigen om het leven te brengen met explosieven, vrouwen te besnijden, tot een huwelijk te dwingen, ongelovigen met het zwaard te bestrijden, terwijl in hun heiligenboek daarvan geen sprake is.Beste gelovigen, val ons niet lastig met eeuwenoud, achterhaald gedrag.
-
Deze reportage zal niet zo positief ontvangen worden door de personen die nu een "Nieuw Kabinet willen vormen". Onder de reli druk uit binnen- en buitenland wordt immers overwogen om de toch al zeer stringente abortus en euthanasie wetgeving verder terug te draaien. Het zal dan voor een warmhartig en verstandig nederlander bijna onmogelijk worden om het begin van het leven en het einde daarvan weloverwogen te beinvloeden.Ik hoop van harte dat alle medelanders, die het besluit van de heer O.Terpstra respecteren, duidelijk van zich laten horen. Ik hoop ook dat ze hun vertegenwoordigers in het parlement en in de toekomstige-regering duidelijk laten weten zich niet door een orthodoxe visie te laten ringeloren.
-
Iedereen in deze wereld heeft een mening en als het gaat over dit onderwerp is dat er waarschijnlijk een die haar fundament vindt in diepgaande overtuigingen. Ondanks dat je overtuigd bent van je eigen wijsheid of goedheid, begrijp dat deze wijsheid of goedheid alleen voor jou geldt. Voor andere mensen kan iets anders gelden. Deze vrijheid van denken is fundamenteel voor ons leven en het is een uiting van liefde voor elkaar. Niemand heeft het recht om te beslissen voor een ander. Dit betekent dat euthanasie formeel nooit strafbaar mag worden gesteld.
-
Voor mij als kind was blind worden het ergste wat je zou kunnen overkomen. En dat is altijd zo gebleven, ook al besef ik dat er vele andere ziekten zijn, die ook je hele functioneren aantasten. Ik ben erg bijziend waardoor ik last van mijn netvliezen heb. Zelf heb ik ook wel eens gedacht dat als ik blind zou worden, het voor mij niet meer zou hoeven. Maar ik ben nog niet oud. Je weg gedesoriënteerd en op de tast moeten vinden in een donkere wereld, waaruit alle schoonheid en het licht verdwenen is, is een deprimerende gedachte. Geen zon meer zien, geen schoonheid in natuur en cultuur , niets meer kunnen bekijken: steden, landschappen, bloemen, films enz. Al je persoonlijke brieven en andere persoonlijke documenten uit het verleden niet meer kunnen inzien. De mensen om je heen, je geliefden nooit meer kunnen zien, jezelf niet ouder zien worden. Gelaatsuitdrukkingen niet meer zien, waardoor je niet weet hoe de ander tegenover je staat, communicatieproblemen die daardoor kunnen ontstaan door misinterpretaties. Je eigen administratie en financiën niet meer kunnen voeren. Wat kon hij nog van het leven verwachten? Hij was 86 en had het gehad.Mijnheer Terpstra wilde dit einde niet meemaken, maar afscheid nemen van het leven zoals hij het geleefd had. In augustus, toen de zomer op zijn hoogtepunt was. Hij was klaar met zijn leven en had daar vrede mee. Hij had al afscheid van het leven genomen, voorbij het punt al waarop hij zich zorgen maakte om de mensen die hem lief waren en hem zouden missen.De verslaggever begreep dit niet en bleef maar herhalen of hij toch niet zou willen blijven leven als hij besefte hoe anderen hem zouden missen, of als ze hem bijvoorbeeld twee keer per week ergens mee naar toe zouden nemen. En wat dan? Daarna zou hij weer alleen zijn. De verslaggever suggereerde dat het leven dan misschien toch de moeite waard zou zijn en dat het misschien egoïstisch is om je naasten dit verdriet aan te doen. Ik zou het eerder egoïstisch van anderen vinden om iemand die werkelijk niet meer verder wil en die niets meer van het leven te verwachten heeft, tegen te houden, alleen omdat jij niet zonder hem kan. Het was een daad van liefde, en om het woord maar eens te noemen, barmhartigheid, om hem niet tegen te houden in zijn doodswens. Zoon Albert heeft dit uit liefde voor zijn vader gedaan, daarbij zijn eigen gevoelens van verdriet opzij gezet. Hij wilde zijn vader dit lijden besparen.In een van de reacties las ik dat dit zelfmoord was en rebellie tegen God, en dat hij naar de hel zou gaan. Hoe kan een god van de liefde, zoals ik toch altijd begrepen meen te hebben, iemand dit aandoen en zo wraakzuchtig zijn? Als er al een God bestaat, dan is het er een van mededogen.Ik wens zoon Albert en zijn kinderen heel veel sterkte toe bij het dragen van dit verlies en met alle daarbij gepaard gaande emoties.Evelien Mellink
-
Wat een prachtige uitzending. De heer Terpstra was dankbaar voor hetgeen het leven hem geboden had: een echtgenote, twee kinderen, de natuur, de muziek enz. Ook straalde hij vrede en rust uit en niet in de laatste plaats vanwege zijn besluit het naderende einde dat gepaard ging met lichamelijke aftakeling, waaronder het verminderend gezichtsvermogen, een eindje tegemoet te treden. Stelling nemen tegen die beslissing zou gebaseerd zijn op egoïsme: zuinig zijn op zo'n aimabel mens, in de psychologie een straalkachel, impliceert in die fase van het leven zuinig zijn op een mensonterend vooruitzicht. De Schepper heeft ons in Zijn oneindige liefde het leven gegeven, onvoorwaardelijk en zonder opdracht of opdrachten, moreel zijn we dus niet gehouden een natuurlijke dood af te wachten. Mij dunkt alle reden om in een beschaving als de onze, waar hulp bij geboorten goed geregeld is, ook hulp bij humane levensbeëindigingen op een nette manier te regelen. In de luchtvaart wordt pas toestemming voor vertrek gegeven als er toestemming is om te landen. Voor het dagelijks leven hier geldt dat niet, de heer Obbe Terpstra heeft daarom zelf de regie gevoerd waarmee hij heeft voorkomen dat een waardig leven onwaardig geëindigd is. Bovendien had hij het zo geregeld dat er geen vervolging werd ingesteld. Maar, zelf de regie voeren en daardoor op een gepaste wijze afscheid nemen, om daarna op een humane wijze weg te glijden uit het leven, op een zelf te bepalen plaats en tijd is in een land waar hulp bij zelfdoding strafbaar gesteld is lang niet iedereen gegeven. De heer Obbe Terpstra heeft met deze stap, in combinatie met het interview een duidelijk signaal gegeven naar de overheid en de samenleving.
-
Het is goed dat u dit belangrijke onderwerp aan de orde stelt en het is op een indringende manier gedaan.Jammer dat de huisarts het probleem niet heeft opgepakt, althans zo werd het in de film gebracht. In de reacties worden de begrippen euthanasie en hulp bij zelfdoding (HbZ) weer hopeloos door elkaar gebruikt. Het gaat hier niet om euthanasie. Hulp bij zelfdoding is in Nederland mogelijk en in de wet geregeld. Artsen worden niet gestraft mits voldaan is aan een aantal voorwaarden. De kern van de discussie is of hier voldaan zou zijn aan de voorwaarden waardoor de arts straffeloos het middel terbeschikking had kunnen stellen.(of in de toekomst aan anderen terbeschikking kan stellen) De belangrijkste voorwaarden zijn: het moet gaan om een vrijwillig, weloverwogen en duurzaam verzoek. De film wekte de indruk dat daaraan voldaan werd.Een tweede belangrijke voorwaarde is dat er sprake moet zijn van uitzichtloos en ondraaglijk lijden.Die vraag of iemand lijdt, kan de betrokkenne natuurlijk in wezen alleen zelf beantwoorden. Dat is subjectief. Het lastige is, als iemand anders erbij betrokken wordt om het middel te geven, dat het lijden ook voor die ander (in casu de arts) wel invoelbaar moet zijn. Ook dat is subjectief. Er moet dan ook nog een tweede arts bij betrokken worden en ook voor hem/haar moet het lijden invoelbaar zijn. Omdat een objectief oordeel niet mogelijk is. is een intersubjectief oordeel het best haalbare. In gevallen van uitzichtloos en ondraaglijk lichamelijk of geestelijk lijden aan een ziekte, zal de toetsingscommissie de hulp bij zelfdoding accepteren en daarmee is voor de arts de kous af.De kernvraag is of hier bij de heer Terpstra sprake was van uitzichtloos ondraagljk lijden. Leed de heer Terpstra en waaraan leed hij? Zijn (dreigende?)blindheid was kennelijk onafwenbaar en in die zin uitzichtloos. Maar ondraaglijk? Blindheid (hoe erg ook voor betrokkenen, ik wil dat niet bagatelliseren) wordt door veel mensen 'gedragen'.Ik schat in dat een toetsingscommissie deze levensbeeindiging (als de arts daarbij zou hebben geholpen) niet zondermeer zou accepteren. Daarmee zou de zaak aan de rechter worden voorgelegd.De Hoge Raad heeft uitspraak gedaan dat er sprake moet zijn van een omschreven ziektebeeld.Ik kreeg de indruk dat de heer Terpstra leed aan het feit dat hij geen zin meer kon geven aan zijn bestaan. Zijn we dan als samenleving en hulpverleners niet in staat om iemand daarbij te helpen anders dan door zijn leven te beeindigen? Ik ben niet tegen euthanasie of hulp bij zelfdoding als er geen andere weg mogelijk is. Maar de vraag blijft open of hier niet een andere weg was. En die vraag is onvoldoende aan de orde geweest. Uitsluitend de wens van de heer Terpstra is hier als motief gehanteerd. De autonomie is als argument gebruikt en dat argument alleen is m.i. onvoldoende voor hulp bij zelfdoding.Het probleem is te ingewikkeld voor een korte reactie, maar ik geef hem toch, al was het maar om duidelijk te maken dat het niet eenvoudig is: u vraagt en wij draaien.P.S. Ik was een aantal jaren lid van een toetsingscommissie voor euthanasie en promoveerde in 1999 op het onderwerp: Denken over sterven en dood in de geneeskunde. Daarin is duidelijker te vinden wat ik hier in een paar woorden probeeer duidelijk te maken.
-
Waarom niet alleen de voornaam van Joke geplaatst .Dat had ze toch uitdrukkelijk verzocht?RESPEKTLOOS
-
STEL JE EENS VOOR...Het actieve en zinvolle gedeelte van je leven ligt achter je.Je hebt eruit weten te halen wat er voor jou inzat maar alles is nu echt op.Belandt in je laatste levensfase blijken de rustige jaren, waar je voorafmeermaals gretig naar uitzag, niet rustig te zijn. In tegendeel; Ze zittendágelijks vol onrust.Onrust, voortkomende uit de reële angst dat het ieder moment zómaar kangebeuren dat niet meer jijzelf maar anderen vóór jou gaan uitmaken waar jijnog levensvreugde aan kan beleven.STEL JE EENS VOOR...Wildvreemden, of misschien wel je eigen kinderen, die jou vanuit de één ofandere eigen overtuiging, middels leukigheidjes tot "ouwedaggeluk" gaandwingen; Dag in dag uit; Jaar in jaar uit.Verweer voeren blijkt uiteindelijk geen nut te hebben en bovendien bedoelenze het allemaal zó goed dat je er nog dankbaar voor moet zijn ook.Dat die angst, die de restdagen van je leven totaal verpest, reëel is, krijgje dagelijks bevestigd (daartoe hoef je maar simpelweg om je heen tekijken).Het mag dan ook niet verwonderlijk heten dat je probeert om iets tebedenken waarmee je aan zo'n zelfde lot kunt ontsnappen. Veel verder danophanging of je voor de trein gooien kom je echter niet...en zie, eennieuwe, nog grotere angst is geboren en de merries nemen bezit van jenachten...Iedere ochtend weer betreur je, dat je je leven lang je best deed om gezondvan lijf en leden bejaard te geraken... Dat alles wat het leven jou konbieden wel eens vóórtijdig op zou kunnen raken, kwam nooit bij je op...Het is alweer decennia geleden, dat ondergetekenden de straat opgingen voor"Baas in eigen buik".Het is nu aan jullie om te gaan voor "Baas over eigen Leven" of minstens omde discussie die hier en nu gevoerd wordt LEVENDIG te houden. Niet meer voorons (te laat!) maar voor jullie zelf én jullie kinderen opdat jullie wél eenoude dag, VRIJ VAN ANGSTEN, mógen beleven.Ria, Miep en Thea wensen jullie veel succes!
-
Die farben sind die taten und leiden des Lichtes.Dieren wel mogen doden,mensen niet?Het leven van ieder dier is lijden.Lijden in bovenstaande betekenis.---van passief(niet de aktieve kleuren kant, maar de passieve kleuren kant),van"het leven ondergaan". Zij hebben niet het vermogen gekregen wat wij wel gekregen hebben,om de zin van het lijden te begrijpen.De mens is in staat te komen tot het begrijpen van leven en lijden. Zelfs zijn(een)specifiek lijden,een beperking,kan hij/zij zichzelf zelfs opleggen.Een handicap,goede golf spelers hebben ook een handicap. Om de zin van het leven en lijden(ouderdom,ziekte ,dood) te begrijpen,moet je echter dat gekregen vermogen aktiveren(zoals bedoeld in de eerste zin,met redenere en reflekteren kom je al een heel eind)en dat kan(bewust) boven een bepaalde leeftijd.Moge dit bijdragen aan de doelgroep die de mens en het dier,heel gebruikelijk in deze tijd, een op een vergelijkt en wel het overeenkomstige ziet,mvg.J.Z
-
kan het zijn dat af en toe stukken tekst niet te vinden zijn?bv.16 jan o.a. michael,M.Werkman,Jan Zweers,Monique mol te Dordrecht,Siem,Ron,Rie t16 jannuari begint vandaag(19/1) bij Nico Maas,P,Jacques,wanhoop ,F.Donleven,Cecile/70 plus,Jasper Attink15/1 eindigt met karin
-
Het goede doen.In vrijheid het goede doen.Is dat niet wat wij als mensen allemaal willen???En dat altijd en ieder moment van ons leven van alle dag?(Dat er nog veel niet goed is kan niemand over het hoofd zien.Aan de gegeven wereld die we krijgen als we geboren worden kunnen we niets veranderen,of toch?Aan de huidige inrichting van ons huis,woon - werk, groen - asfalt, oorlog - vrede, leven - dood, vriendschap - status quo - ruzie, zijn we eind - en/of mede verantwoordelijk,indiv idueel en/of collectief.) Dar doet aan de vragen die bovenstaande in de derde en vierde zin staan niets af.Er is een Nederlandse dichter die zegt:"Ik ben een god in 't diepst van mijn gedachten,"(nieuwe gids 1885/86)Ben je dan een goed mens?Als je dat ontdekt hebt?Kun je in een leven een goed rabbi en een goed christen zijn?Vraagt Lessing zich af in "De opvoeding van de mensheid".(zie de annotatie blz.115 van Dr.J. Sperna Weiland).Deze,nu westerse,gedachte aan meerdere aarde levens,is anders dan de(voor Christelijke)oosterse. Die naar het Nirwana wil(niet meer in - karneren).Hoe evolueren,hoe ontwikkelen,zich dan de aarde en de mensheid verder?Zouden wij als we de westerse gedachte "wedergeboorte(dit is niet de Nicodemus vraag),re - inkarnatie",als hypothese meenemen in ons(mijn en uw) denken over ziekte,lijden, ouderdom en dood niet tot andere conclusies,standpunten ,visies, en oordelen kunnen(moeten) komen?Dan de letter "Z"(of omega) maar niet meer in onze woordenschat te hebben?Of de laatste bladzijde uit een boek te scheuren?(Ik probeer het weglaten van de letter "Z" niet persoonlijk te nemen.J.Z.)Er is een Oostenrijkse neuroloog/ psychiater, hij vertegenwoordigt na Freud(libido),Jung(Arc he type,Adler(minderwaard igheids complex) wat anderen noemen"de derde kracht",die van de persoonlijkheid in de ziel(hij die afwijst en aanneemt)(de vlinder als beeld voor de ziel).En dan zijn we nog niet op het niveau van Ferruci of Assagioli(daarna gaat het nog verder).Viktor E.Frankl noemt zijn therapie heel bewust"Logotherapie"(w ille zum Sinn) en de verschijnselen waar hij en de zijnen aan werken noemt hij existentiele frustratie/bestaans vacuum(niet alleen psychogenisch maar ook noogenisch,niet alleen in een mens maar ook in een groot deel van de mensheid in het huidige tijdsgewricht)32 boeken,29 ere doctoraten.Overleden in 1992.Zijn boeken worden nu pas beetje bij beetje bekend.Hij hield in de 30er jaren op een school een bespreking/spreekuur met examen jongeren en na die tijd hebben zich er in Wenen drie maanden geen zelfdodingen voorgedaan.Hij heeft 3 concentratiekampen overleefd.Zijn kleine boekje"het lijden aan het zinloze leven" is,jammer genoeg nog in het Duits,voor 7.90 te koop(uitgeverij Herder spectrum).Schrijver dezes kan slechts persoonlijk aansprakelijk gesteld worden voor het plaatsen van de aanhalingen in bovenstaande context en bovenstaande vormgeving en de inhoud zelf.Jan Zweers
-
Het komt mijn altijd vreemd voor dat met oorlogen miljoenen mensen gedood mogen worden maar als je voelt dat je leven geleefd is mag je daar zelf niet over beslissen. Nee hier klopt iets niet, jammer.
-
De gedachten van het overlijden word door de hr. terpstra als een verlichting overgebracht en hij heeft deze verlichting ook mogen ontvangen.Het is klaar zo
Gerelateerde items
Gerelateerde dossiers
Gerelateerde weblogs
-
Meest bekeken
-
Laatste reacties
-
item
Einde missie Uruzgan
Het is het niet waard geweest. Het heeft o.m. 24 doden en een aantal… lees meer
-
item
Militair revalidee…
Een echte marinier... liever gisteren dan morgen weer kunnen lopen. … lees meer
-
item
Militair revalidee…
Gewoon een TOPPER. Hoop dat defensie hem niet laat stikken. Respect … lees meer
-
item
Gedogen op rechts?
Ik ben de mening toegedaan dat men het in deze coalitievorm moet pro… lees meer
-
item
Hoeveelheid plankt…
mooi gesproken Joga ik sluit me in zijn geheel bij je aan . lees meer
-
De week van....
+
Aan de keukentafel
? Gadget