Zelfmoord; het topje van de ijsberg
Zelfmoord komt veel meer
voor dan gedacht. Per jaar beroven ongeveer 1600 Nederlanders
zichzelf van het leven. Dat blijkt uit een onderzoek van het
Trimbosinstituut dat woensdag openbaar werd. Schrikbarende cijfers,
maar volgens het instituut nog maar het topje van de ijsberg.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Het is niet vreemd dat er in 'ons' vaderlandje zoveel zelfmoorden plaats vinden. De uitstroom van 'echte' Nederlanders uit 'hun' vaderland bewijst dat er nog maar weinig 'echte' landgenoten zich gelukkig voelen in hun gewezen 'paradijs'. De regering heeft de mond vol van 'NORMEN en WAARDEN' terwijl er tegelijkertijd een roof-politiek op de burger plaats heeft. De gevolgen kunnen dus niet uitblijven. Het 'ZORGSTELSEL' dat in 2006 door onze geachte 'LIBERALEN' in het leven geroepen is zal veel gezinnen in financiële problemen brengen met vaak als enige uitweg..... zelfmoord.LEVE DE DEMOCRATIE!!!!!!!!!LEV E ONZE 'LIBERALE' PARTIJ!!!!!
-
Inderdaad, het topje van een ijsberg, want talloze bejaarden en zieken zouden maar wat graag afscheid van dit leven willen nemen. Velen kunnen dat niet omdat ze lichamelijk niet meer in staat zijn om iets te ondernemen. Anderen weten niet hoe. Ja, ophouden met eten is mogelijk, maar de omgeving wordt dan erg (religieus) vervelend en het duurt zo lang voordat het einde daar is. Anderen vinden het te erg om anderen daarbij te betrekken: chauffeurs, machinisten, voorbijgangers, enz. enz. Wie mensen in zijn omgeving langzaam heeft zien wegteren of kinderen gezien die hun moeder een luier moeten aandoen en de ellende van de moeder die dat moet toestaan. Wat zou ik graag iets in mijn nachtkastje willen hebben om t.z.t. een einde te maken aan een m.i. onleefbaar leven. Wat een geruststelling zou dat zijn. Maar ja, wie moet mij daaraan helpen?
-
De negatieve elementen in onze samenleving zorgen er wel voor, dat erg veel mensen diep ongelukkig zijn, en voor deze uitweg kiezen. Onze regering mag wel eens verder uitdiepen wat er hier mis is in dit land. Want het zijn niet alleen ouderen en 30+ers die dit doen, maar er is ook een grote groep jeugd die voor dit doen.Regering die echt iets aan NORMEN en WAARDEN.
-
Ook ik kan mij heel goed voorstellen dat er mensen zijn die er maar wat graag een einde aan willen maken. Zelf ken ik iemand, die het denk ik ook daadwerkelijk heeft gedaan. Hij heeft één en al ellende aan den lijve ondervonden en van zeer dichtbij meegemaakt, dat hij geen andere keuze had dan er een eind aan te maken. Hulpverleners durfde hij niet te benaderen, zo diep zat hij in de put! Dit moet toch eigenlijk niet mogen, we hadden zo'n goede verzorgingsstaat, maar daar is weinig van over.Helaas!
-
Vind je het gek,ik niet. Ik zal wedden dat het grootste percentage bijstand als inkomen heeft,als je hebt ervaren de manier waarop ze bij de sociale dienst met mensen omgaan en ze letterlijk voor maanden zonder geld laten barsten dan is het niet gek dat een mens zijn eigen leven neemt of zoals zeist zichzelf afreageert op hun belager.Mensen ik heb het al 3 jaar geleden voorspeld in een email naar de ombudsman en ik voorspel dat het nog veel erger word als deze groep zo slecht behandeld blijft,ben geen nostradamus maar kan wel rekennen.
-
1600 gevallen van zelfmoord is inderdaad een schrikbarend aantal en met "het topje van de ijsberg" wordt, zo neem ik aan, bedoeld dat er in Nederland vaker zelfmoord wordt gepleegd dan dat er uit dit onderzoek is gebleken. Wat ik me wel afvraag bij het doorlezen van een dergelijk onderzoek is welke definitie/vorm van zelfmoord men als uitgangspunt heeft genomen; wordt hiermee bedoeld dat iemand vanweg een depressie, "het niet meer zien zitten", een einde maakt aan zijn leven? Of telt men de mensen die terminaal ziek waren of dusdanig oud waren dat zij het leven te zwaar en/of pijnlijk vonden ook mee. M.i. is dit een belangrijk (nuance-)verschil. Het idee iemand geen pijn meer wil lijden het daarom beter acht om zijn/haar leven te beëindigen behelst nog enige vorm van logica, aangezien er vaak écht geen manier is om de lichamelijke pijn te laten stoppen. In het geval van een depressie, geestelijke pijn, liggen er vaak nog zoveel andere mogelijkheden om de oorzaak van deze pijn weg te nemen of op te lossen. Niet dat ik wil suggereren dat psychische pijn minder erg is dan fysieke pijn, integendeel zelfs. En natuurlijk zijn de oorzaken van een depressie niet altijd gemakkelijk op te sporen, laat staan dat ze gemakkelijk aan te pakken zijn. (Zo kan ik het bijvoorbeeld ook niet eens zijn met de reactie van Victor, waarin hij eenvoudigweg suggereert dat de "liberale partij" verantwoordelijk is voor dit hoge aantal zelfmoordgevallen).Ik denk alleen dat wanneer de 1600, door Timbros genoemde, gevallen allemaal gevallen waren waarin er sprake is/was van zelfmoord na een geval van depressie dit schokkender zou zijn dan wanneer dit ook de gevallen zou omvatten die betrekking hebben op ouderen en terminaal zieken. Dit omdat zelfmoord door depressie iets signaleert, een achterliggend probleem dat opgelost had moeten/kunnen worden. Met het idee dat iemand (bijvoorbeeld een vriend(in) of familielid) zijn leven beëindigt omdat hij oud/ziek is en niet langer pijn wil lijden kan ik leven, maar wanneer een vriend/familielid zijn leven zou beëindigen doordat hij/zij "het niet meer zag zitten" heb ik meer moeite. Sterker nog, het geeft een gevoel dat je die persoon hebt laten zitten. En dat dat zo voelt, weet ik uit ervaring.
-
Mijn moeder heeft twee pogingen gedaan. De eerste en tweede keer met medicatie die ze voorgeschreven kreeg. Drie weken na haar eerste poging kreeg ze voor een HALF JAAR medicatie mee, die ze voor haar tweede poging heeft kunnen gebruiken. Ik vind dus wel degelijk dat de hele "hulpverlening" voor suïcidale patiënten niet werkt! Ik zou een boek kunnen schrijven over de hulpverlening die mijn moeder heeft gehad. En in dat boek zouden weinig goede dingen staan! Zo werden wij, haar eigen kinderen helemaal niet betrokken of op de hoogte gehouden door de hulpverleners. Nooit werd ons iets gevraagd of verteld. Het kleine beetje informatie wat we hoorden, kregen we als we doorvroegen, elke dag belde en kwaad werden. Pas als ze ons lastig vonden, werd er iets verteld. Verschrikkelijk! Je voelt je toch al onmachtig als iemand dierbaars zoiets doet, maar als je dan ook nog onzichtbaar bent voor de hulpverleners is het helemaal een hel. Er bestaat geen vangnet voor mensen die een zelfmoordpoging hebben gedaan en ook niet voor de naasten. Niemand die je verteld waar je moet wezen voor de juiste zorg. Uiteindelijk (na twee jaar!!) heeft mijn moeder, na een lange zoektocht van haar en haar kinderen, de juiste hulpverlening gevonden en nu gaat het redelijk goed met haar.
-
Al deze mensen hebben het zelf niet in de familie meegemaakt, dat kan ik aan alles merken. Over zelfmoord wordt nog steeds niet veel gesproken en ik kan merken dat er een grote stilte valt als ik tegen iemand vertel dat eerst mijn broer en tien jaar later zijn zoon (mijn neefje) zichzelf van het leven hebben beroofd. Je ziet iemand denken uit wat voor gezin kom jij, maar ik kom uit een doodnormaal gezin met drie kinderen, die het goed hebben alleen mijn broer had het ongeluk tegen de verkeerde vrouw aan te lopen.Zelf ben ik nooit boos op mijn broer geweest terwijl hij toch door zijn daad ons leven totaal verandert heeft.maar ik denk dat hij niet anders kon. Vooral de angst en die blijkt dus niet onterecht dat nog iemand uit de naaste omgeving ook zelfmoord pleegt is heel groot. Oh ja, Phèdre, euthanasie is geen zelfmoord en in de statistieken zijn die dus niet meegerekend.
-
Beste redactie en andere lezers.Is het niet bijzonder, 1 uitzending met een item over zelfmoord en een item over abortus. Het item over zelfmoord ademt een sfeer van het proberen te voorkomen van zelfmoord. Er lopen veel mensen rond met suicidale neigingen en er worden veel mensen opgenomen in ziekenhuizen met zelf aangebrachte verwondingen. Het trimbos instituut geeft in de uitzending aan dat medici zouden moeten proberen aan te haken bij deze mensen om te voorkomen dat ze nogmaals een zelfmoordpoging ondernemen. Zoals gezegd, in dezelfde uitzending een item over abortus waarbij het vooral gaat over het baas in eigen buik zijn van aanstaande moeders. Hoe kan het dat hier niet de overwegende aandacht is voor het voorkomen van de beeindigin g van leven terwijl dat in het andere item wel zo is? Waarom is er niemand aan het woord gekomen die zelfbescikkingsrecht voor suicidale mensen verdedigt? Is het baas zijn over je eigen leven (zelfmoord) niet moreel geaccepteerd en het beeindigen van het leven van een kind wel? Ik kan er met mijn hoofd niet bij, wie kan het mij uitleggen?
-
Omdat ik zelf nabestaande ben erger ik mij altijd gruwlijk aan het woord zelfmoord, Ferdinand Fransen deed er nog een schepje bovenop door Nederland zelfmoordland te noemen, al 30 jaar geleden besloot ik het woord zelfmoord te vervangen door:een einde aan zijn leven gemaakt, of zelfdoding. Het woord zelfmoord impliceert een misdaad en dat heeft degene die een eind aan zijn leven heeft gemaakt niet begaan, wel laat hij een ontredderde familie achter. In het geval van een zelfmoordaanslag kun je het woord wel gebruiken want hierbij worden onschuldige slachtoffers gemaakt.Ik probeer al jaren mensen die dit woord gebruiken er op te wijzen hoe het zit en dat het erg pijn doet voor de nabestaanden. Ik hoop dat jullie, als redactie dit ook inzien en er zoveel mogelijk rekening mee proberen te houden, dan wil ik jullie daarvoor danken.
-
Mensen die zelfmoord plegen willen vaak helemaal niet dood maar als je nergens hulp krijgt, zelfs verder de grond in wordt getrapt door instanties zoals het UWV. Ingewikkelde papieren, fouten, nare vragen, ambtenaarderij. Dat kan je er echt niet bij hebben als je in de put zit. Alles is te moeilijk en kost te veel energie als je in de put zit en je dan moet je ook nog vanuit die put van alles aanvragen, regelen en wat al niet meer... Dan is er een einde aan maken vele malen makkelijker... Zeker als ze zonder pardon je WAO uitkering beëindigen omdat ze die depressie van jou nu wel lang genoeg geduurd vinden hebben... Of als je niet reageert op post van het UWV omdat je in die put geen post ontvangt of kan lezen omdat het daar zo akelig, vreselijk donker is. Ik kan je 1 ding zeggen je kan beter een gebroken been hebben dan depressief zijn... In deze geweldige maatschappij is geen plek voor depressieve mensen. En het is ook veel goedkoper als deze mensen zelfmoord plegen. Opgeruimd staat netjes…
-
dat men er tussen uit wil stappen is dus wat god zelf graag wil want die brengt je in die hopelose toestand want wat zit de perzoon dwars dat weet men niet en meschien vind hij wel de oplossing en als hij een klacht wil uiten tegen zijn docter dat hij zich niet goed in zijn vel en dan krijgt te horen dat beeld u zich alleen maar wat de meeste huis doctoren als gewoonte hebben en dat die perzoon dan maar tot die beslissing komt om dat die vervelend toe stand blijft voort duren en om dat een helestel bedrieges zeggen je mag niet van onse god er tussen uit stappen en de spychiator dan komt met medicijne dat je tijd doeloos voor bij gaat of dat de oplossin is je slaapt en je hangt maar en de oplossing is er niet je wil gewoon in deze maatschapij met zijn bezuinigingen niet verder leven want jaaren zijn de heren in de tweede kamer bezich het gewoone leven te bemoeilijken een spychiator denkt dat hij docter is hij lijd gewoon zelf in beeldingen want genezen kan hij het niet en dan wil zo iemand het leven uit maar door die gods bedriers kan men niet zagtjes in slapen en kan een docter er ook niet iets geven want dan komen de bedriegers het OM om stellen dat is en zo een docter word dan ver volgt op de leugen het OM en de rechters die zich door die leugens laat meeslepen en een docter die de perzoon wel waagt te veroordelen wegen het helpen met de doot het word hoog tij dat het OM van die bedriegers word ge zuiverd als men niet verder wil is dat zij eigen beslissing nu moet hij of zij het op een rot manier doen waar bij hij ook anderen benadeeld zo als een bestuurder van een trein enz einde de Messias
-
Ik kan het mij indenken,dat mensen er uit stappen,in een land waar alleen mensen beoordeeld wordt wat hij doet en hoeveel geld hij/zij verdient.Als je een minima inkomen hebt en invalide bent wordt je aan de kant gegooit,zelfs door mensen die zich christenen noemen.Ik woon alleen,krijg nooit bezoek,krijg geen kilometer budget om ergens naar toe tegaan.Moet maar een scootermobiel aanschaffen,wat ik geestelijk niet aan kan om daarmee op straat te rijden.Is het dan een wonder dat je zelfmoord gedachten hebt?En dan een regering die het heeft over NORMEN en WAARDEN,ja voor de eigen kliek.
-
Tja, is het een wonder?, als delen van de overheid (en verwant) ultieme slechtheid als hun norm hebben gesteld? Bv. het opofferen van volkomen onschuldige mensenslevens doodnormaal bevonden, met omkoperij erbij ook prima!? Recht slechts als het zo uitkomt? Burgers, .... en de wet minder dan niets? DAT GEBEURT IN NEDERLAND!! Ervaring!Madelon ter Kuile
-
Het hebben van een ernstige aandoening die ook nog bij artsen onbekend is doordat deze in Nederland niet erkend is, leidt bij lijders daaraan tot gedachten/plannen om zelfmoord te plegen. Dit geldt voor mensen die MCS en ook die ME hebben (dat wel nu erkend is) aandoeningen die beiden vaak leiden tot sociaal isolement en uitsluiting van vergoeding van noodzakelijke (hulp) middelen. het voorkomen en de impact van beide aandoeningen wordt onderschat. Over MCS: www.het-abc-van-mcs.nl en mijn blogs zoals: http://ps-vertrouwelij k.blogspot.com en andere.
-
Ben nabestaande (mijn vader, gelukkig pas toen ik 36 was). Je weet natuurlijk nooit alles, maar: 'Het ergste wat me ooit overkomen is, was dat ik meermaals ontslagen werd', zei hij, ongeveer drie maanden voor zijn dood. Door naar ik nu vermoed een leerstoornis (die heb ik zelf namelijk) kon hij niet altijd meekomen op het werk, zeker niet toen de eisen voor het werktempo en flexibiliteit steeds hoger werden. Inmiddels probeer ik begrip te kweken voor jongeren en volwassenen met leerstoornissen. Ook moet er meer geluisterd worden naar ervaringsdeskundige verstandige ouders, zij voelen hun kind vaak goed aan. Begin op zijn minst met luisteren naar ouderverenigingen.
-
De mensen geboren vóör of in WOII staan zo volstrekt anders in het dagelijkse leven, dat er ten aanzien van allen, die de schijnwelvaart ondergaan, dat er van een vervreemding gesproken kan worden. Daar ze veelal minder te besteden hebben voelen velen zich eenzaam, dat ze zich onnut voelen en er gemakkelijk toe kunnen komen om uit het leven te stappen. Ikzelf heb veel interesses en daarom overkomt mij dat niet. Hoe kan de gemeenschap de leemte aan levensinteresses wegnemen? Een programmapunt voor regeringsinstaties?
-
Men moet eerst alle gegevens hebben voor men een idee heeft waar men over spreekt.Zelf hrb ik jaren mijn mond gehouden vanwege stompzinnigheden waar men naar kijkt en/of spreekt, terwijl men totaal geen idee heeft wat er in het hoofd van deze mensen omgaat.Alleen goedbedoelde woorden zijn niet genoeg.
-
Het is dramatisch dat er zo veel mensen zijn die zelfmoord plegen. De cijfers waren mij overigens niet onbekend. De vraag waarom mensen het doen is ook niet zo moeilijk te beantwoorden. Kijk maar om je heen, er zijn nog maar weing mensen in ons land die echt gelukkig zijn met hun leven. Nou is het natuurlijk in de eerste plaats je eigen verantwoordelijkheid hoe je je leven leeft, daar kun je meestal een ander niet de schuld van geven. Aan de andere kant valt er hier nog maar bitter weinig te lachen over het algemeen. Naar mijn mening heeft het vooral te maken met egoisme, het zich totaal niet interesseren voor de ander. De meeste mensen weten niet eens meer wie hun buren zijn. Er is bijna geen familie meer te vinden waar men nog gezellig en met respect met elkaar omgaat. De gezondheidszorg gaat steeds verder achteruit en dan hebben we het nog niet eens over de totaal verrotte samenleving waar we in wonen. Nou dan moet je wel stevig in je schoenen staan, wil je je kunnen handhaven. Ik kan mij dus best voorstellen dat er genoeg zijn die het niet meer trekken. Waar ik echter grote moeite mee heb is de manier waarop mensen zichzelf van het leven beroven. Ik woon in de buurt van een beruchte spoorlijn, waar we al veel zelfdodingen hebben meegemaakt. Het is voor mij onbegrijpelijk dat mensen er voor kiezen om voor een trein te springen. Er zijn genoeg andere manieren waar anderen geen last van hebben. Het klinkt misschien cru maar word er wel eens bij stil gestaan hoeveel mensen er hierdoor buiten hun schuld betrokken worden bij een zelfdoding. Op de eerste plaats zijn het de machinisten en ander treinpersoneel die elke keer weer zeer traumatische ervaringen hierdoor hebben. Sommige kunnen zelfs hun werk helemaal niet meer doen en raken zelf psychisch in de knoop. Maar ook de mensen die in de buurt wonen van de plaats waar het gebeurd zijn ieder keer weer geschokt door zo'n gebeurtenis. Zelf denk ik dat dat juist de reden is waarom men daarvoor kiest. Om maar zoveel mogelijk mensen mee te sleuren in hun ellende. Maar misschien zie ik dat verkeerd. Daar zou eens een onderzoek naar gedaan moeten worden.
-
Heeft men ook al eens onderzocht of de cijfers gestegen zijn met het normen/waarden-kabinet ? Hoe die met zieken en minima omgaan en hoeveel mensen daardoor geen uitweg meer zagen? Mensen die doodziek werden goegekeurd en niet aan de bak kwamen. Ministers die zelf vet verdienen maar minder bedeelden de doodsteek durfden geven. Het zou boeiend zijn ook dat te onderzoeken. Want een grote groep herkeurden kwamen niet in cijfers terug van bijstand of dat ze werk vonden. Waar zijn die gebleven?
-
Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd, hij was schizofreen en alcoholist.Echter de grootste reden van hem om zelfmoord te plegen was de manier waarop men met hem omging,vooral familie en vroeger ook collega s. Mijn familie is hard en geinteresseerd in geld en succes.Mijn vader was een blok aan het been, moeder is er met 42 vandoor gegaan met een collega van hem, mijn broer heeft jarenlang 10 jaar in totaal geen contact met hem gehad,zelfs niet toen hij op ic lag,ik was de enige met mijn gezin, plus zijn moeder.Toen zijn moeder overleed,was het een half jaar later zover dat hij eruitgestapt is vreselijk verminkt,met de politie zijn deur ingebroken, moest geindentificeerd worden. Er is toen binnen nowtime zijn hele huis leeggehaald door dezelfde familie die hem heeft laten zitten,zelf heb ik letterlijk niks zelfs geen foto s. Heb geen contact meer met mijn familie. Het is geen zielig verhaal, maar ik wil alleen duidelijk maken dat het geen taak van de overheid is of financiele problemen, maar hoe je met elkaar omgaat,en het wordt alleen maar egoistischer in de maatschappij. angelique
-
ieder mens boven de 18 jaar moet het recht hebben om te beslissen over zijn leven,je kunt wel iemand voor zijn hooft kijken maar niet er,wand niet vergeten een zelfmoord,laat ook wel eens slag ofers achter voor het hele leven
-
Mijn broer was manisch depresief. In een manische periode veroorzaakte hij zoveel "puin" dat hij het in een depressieve periode niet meer geruimd kreeg. De laatste keer was de berg puin zo hoog dat hij het onoverkomelijk vond. Ik had toen al contact gehad met de GGZ (ik maakte me ernstig zorgen) en was bezig "Bemoeizorg" in te schakelen. Ondanks dat heeft de crisisdienst van de GGZ het nodig gevonden om door zijn kinderen (met wie hij nog in gesprek was) een dienstdoende arts te laten inschakelen, die de ernst van de situatie niet onderkend heeft. Enkele uren na het vertrek van de arts heeft hij zelfmoord gepleegd.We zullen nooit weten of hij zich daadwerkelijk had laten helpen, maar nu is de GGZ mijns inziens echt tekort geschoten.
-
zelf heb ik zelfmoordpoging gedaan, toen ik al 15 jaar was omdat ik het leven al zat ben/was. helaas is het mislukt omdat ik het onder invloed vertelde. Nu ik 19 jaar ben, heb ik al hulp gevraagd en overal waar ik kon wezen geweest. Bij het gemeentehuis zeggen die medewerkers dat ik geen hulp kan krijgen. Twee keren per maand kan iemand afspraak maken met het b&w, maar dit kan niet waarom, weet ik niet. nu weet ik het ook helemaal niet. Maar het ziet er slecht uit. MAar ja.
-
Mijn dochter ( 30 ) heeft kort geleden, na eerdere mislukte pogingen, zelfmoord gepleegd.Niet, zoals het sterotype luidt, als schreeuw om aandacht.Neen, ze wilde echt dood, jaren- en jarenlang.Ze kon het nog goed onderbouwen ook.Hoe moeilijk ook om als vader te erkennen, maar ze had gelijk, haar leven was geen doen meer.Toch heeft ze jarenlang gevochten om, letterlijk, te overleven, maar het was allang een verloren strijd.Ze heeft vele, vele malen, aan vele kanten, om hulp gevraagd om haar te verlossen omdat ze het zelf niet durfde, hoe graag ze ook wilde.Vaak ook deed ze een beroep op mij als vader om haar te helpen, mij houdende aan mijn vermeende verantwoordelikheid voor haar ongeluk.Subjectief vind ik geen schuld te dragen ( ik ben niet direct schuldig aan haar ongeluk, ik heb niets verkeerd gedaan ) maar objectief voel ik een ( indirecte ) verantwoordelijkheid waar ik geen weg mee weet.Ik heb haar destijds immers willen hebben en wetens en willens laten ontstaan.Met dit duivelse, onoplosbare, dilemma zal ik nu de rest van mijn leven meer verder moeten tobben.Hoewel ik in medisch-ethische kwesties belist conservatief ben ( ik stem altijd CDA maar zou probeemloos ook de Christen Unie kunnen stemmen ) heb ik het in gesprekken met mijn dochter nooit geheel uitgesloten haar uiteindelijk en ooit eens zelf te helpen.Maar ook ik durfde niet.Niet omdat ik dacht dat het beter met haar zou kunnen worden ( want ze was echt verloren ) maar omdat een vader zijn eigen vlees en bloed niet om kan brengen zonder gek te worden.Nu dat ze zich heeft opgehangen aan een boom ( ik kan me nauwlijks een ontluisterender dood voor mijn mooie, ( te ) slimme en goedverzorgde dochter voorstellen ) knaagt aan mij de onverdraaglijke gedachte, dat ze de hulp die ze had moeten krijgen om een aanvaardbaar einde te mogen hebben, niet heeft gekregen.Ze is in de kou gezet, niet alleen door mij ( maar welke vader zou het in mijn plaats wel gekund hebben ? ) maar vooral door ons ethisch rechtssysteem, dat euthanasie voor JONG ondraaglijk lijden niet wenst te kennen.Alsof ondraaglijk geestelijk lijden aan leeftijd gebonden is.Uiteindelijk heeft mijn dochter zelf de consequentie getrokken van onze onwillige maatschappelijk-ethisc he normen en heeft ze zichzelf verlost.Hoewel ons leven toen stopte ( ze was ons enige kind ), hebben haar moeder en ik op haar overlijdensaankondigin g niet zonder enige trots vermeld dat onze dochter, hoe bang ze ook was, toch de moed heeft gehad ( ze heeft het goed voorbereid en heeft het heel rustig en zonder paniek gedaan ) om bij gebreke van hulp, van wie ook, wijzelf incluis, om zelf haar verdiende rust te krijgen.Ik wou dat ik iets meer kon doen dan dit berichtje sturen om eraan bij te dragen dat euthanasie, ook voor JONG geestelijk ondraaglijk lijden bespreekbaar wordt.Ik wou, lief popje, dat jouw onwaardige dood iets zou kunnen bijdragen aan het verlichten van het einde van anderen.Ik ben aan het nadenken wat ik misschien zou kunnen doen.
-
1600 zelfmoorden zegt iets van de geestelijke armoede van onze samenleving.Zorg en aandacht kan uitkomst bieden- Medemenselijkheid noemt men dat.
-
Uit alle bovenstaande verhalen lijkt het dat de schuld van zelfmoord niet bij de zelfmoordenaar zelf wordt gezocht, maar bij een externe invloed, en dan bedoel ik: de regering, de samenleving, de hulpinstantie, het gezin. De oorzaak moet hij/zij bij zichzelf zoeken. Een eerste stap is om hulp te zoeken. De hulp kun je vervolgens niet de schuld geven dat jouw problemen niet worden opgelost. Lees het boek: Leven Aan De Onderkant van Theodore Dalrymple.
-
Vorig jaar werd ik als hardwerkend mens plotseling getroffen door een depressie met suicidale gedachten. Ik kwam terecht in de GGZ en werd kortdurend opgenomen. In deze periode pleegde twee van mijn groeps genoten zelfmoord, beide zeer geleerde mooie jonge mensen. De ene hing zich op aan een boom de andere sprong van een flat. Ik heb zeer veel moeite om hun dood te verwerken. Waarom moet het zo aggressief, waarom kan je in dit land geen hulp krijgen hierbij??
-
hallo ik kijk met regelmaat op dit soort site,s .omdat ik ook behoor tot de groep nabestaande..zo heb ik in mijn leven 3 zelfdodingen van zeer nabij meegemaakt..nl 2 zusjes en mn moeder.ik in mijn geval kan ik wel vertellen dat als mensen het echt niet meer zien zitten dan kun je er met alle wil van de wereld niet tegen vechten ..hoewel ik jaren met een enorm schuldgevoel heb rond gelopen..en nog steeds,maar door de loop der jaren heb ik er wel mee leren leven, en het een plaats kunnen geven,helaas berust er nog steeds een enorm taboe op zelfdoding en internet is best wel een mooi medium om met lotgenoten er over te praten.heeft mij in elk geval enorm geholpen. verder wens ik iedereen die hier mee te maken heeft heel veel sterkte....en hoop dat andere mensen dit onderwerp wat minder snel veroordelen..vr gr monteur
-
Ik doe niets anders dan denke aan zelfmoord. Mijn vader heeft het een tweetal jaar geleden ook gedaan.. emotioneel heb ik al zelfmoord gepleegt anders was ik nu niet aant denken aan zelfmoord.. en wat ik bedoel met emotionele zelfmoord is dat ik mijn verlies, mijn verleden, met gevoel niet kan loslaten, in mjn hoofd wel maar met mijn hart niet... door niet te willen rouwen of verwerken duw ik mijn gevoel weg en lieg ik mezelf voor in men hoofd en kan niemand me nog raken met iets of wat.. het interesseerd met niet meer.. emotioneel is het genoeg geweest en wil ik dood.. alleen wil men lichaam de wereld nog niet loslaten. Mijn lichaam is nog hier en hoopt dat ooit mijn emotie's terug komen, zo niet... zal mijn lichaam ook afscheid nemen van deze wereld. En dat is zo bij de meeste mensen die zelfmoord plegen.. ze planne niets op voorhand, van hoe ze het gaan doen of wanneer.. maar ze nemen emotioneel afscheid en eens dat ze dat hebbe kunnen doen is de stap naar fysieke zelfmoord niet meer groot... Mij hebbe ze op tijd tegen gehouden en word nu goed int oog gehoude en moet vaak gaan praten omdat mijn hulpkrete(wat iedereen doet voor ze zelfmoord plegen) werden gehoord.. mijn stap was ook niet meer groot maar had nog een hindernis en dat was mjn moeder, en ik ben haar daar dankbaar voor... ookal wil ik nog steeds niet leven...
-
Als je zelfmoord pleegt, wie zegt dat je er dan geen spijt van krijgt? Denk maar eens aan je toekomst etc. De rest van je familie...
