Kinderen vaak de dupe van psychische problemen ouders
Jaarlijks kampen in Nederland 864.000 ouders met psychische en/of verslavingsproblemen. Naast de problemen die de ouders zelf ervaren, hebben deze ook gevolgen voor hun kinderen. Naar schatting zijn er in Nederland 1,6 miljoen kinderen onder de 22 jaar in deze situatie. Het hebben van een ouder met een psychische ziekte zorgt voor een aantal risico’s: één op de drie kinderen ontwikkelt zelf vroeg of laat psychische of verslavingsproblemen. In EénVandaag aandacht voor deze vaak vergeten en stille problematiek.
Een groot deel van de kinderen die met
Jeugdzorg te maken krijgt, heeft een ouder(s) met psychische of
verslavingsproblemen. Uit een recent onderzoek van het Bureau
Jeugdzorg Overijssel, blijkt bijvoorbeeld dat 44 procent van de
klanten (jeugdigen) van de bureaus jeugdzorg een beroep doen op het
bureau vanwege het feit dat (een van) de ouders om psychische en/of
verslavingsproblematiek niet in staat zijn goed op te voeden of een
veilige omgeving te kunnen bieden. Deze problematiek komt opnieuw
onder de aandacht door een nieuwe website van het Trimbos-instituut
'Kop Op Ouders' en de verschijning van de DVD Klein Gebaar Groot
Geluk. De website is bedoeld om ouders met psychische of
verslavingsproblemen vroegtijdig te bereiken en te ondersteunen bij
het zo goed mogelijk omgaan met hun kinderen, ondanks hun
persoonlijke problemen. Nu is het zo dat veel ouders met psychische
of verslavingsproblemen geen hulp zoeken bij een GGZ-instelling
vanwege de hoge drempel, het gevoel van schaamte en soms ook
vanwege angst voor uithuisplaatsing van de kinderen. Tegelijkertijd
blijkt uit onderzoek dat veel ouders die hulp zoeken voor hun kind
bij de Jeugdzorg, zelf psychische of verslavingsproblemen hebben.De
DVD 'Klein gebaar groot geluk' toont ons kinderen die openhartig
vertellen over de impact die de alcoholverslaving of psychose van
hun vader of moeder heeft op hun eigen leven. De DVD is gemaakt
vanuit het idee dat een klein gebaar vaak al genoeg is om kinderen
te steunen en te laten weten dat ze er niet alleen voor
staan.
Doorsturen |
Print/pdf |
-
Het is weer een open deur intrappen wat betreft deze problematiek.Er is al zo vaak over gepraat zonder er ook maar iets aan te doen.Laat er eerst eens geinventariseerd worden wat de oorzaak is van deze problematiek.Wat mij betreft is het economisch gewin van bedrijfsleven en regering, gedoogbeleid op allerlei gebied en de vrije levensopvattingen zonder normen en waarden (verplichtingen tov elkaar) enkele boosdoeners van de prblematiek.
-
Schandalig dat men in dit land als rechtspraak en als politiek nog steeds hetzij geen rekening blijkt te houden met gedegen studie al in 1980 verschenen door R.Gardner, onder andere (passyndroom en aanverwante stoornissen bij kinderen) en de heel duidelijke oorzaken hiervan ook. Beste politiek ga eindelijk de daardoor duizenden gedupeerde kinderen en meest gedupeerde vaders helpen a.u.b. voordat er weer duizenden psychisch worden mishandeld, want dat is het ook volgens de wetgeving.Met andere woorden, aangifteplicht invoeren voor alle hulpverleners die ervan wisten en weten. En zeker bij de Raden Kinderbescherming en Jeugdzorg ook. Te beginnen bij de verloskundige al en huisarts en ggz, als kenmerken bekend zijn ook.Fout Nederland in uw eigen zogenaamde recht.Op papier zetten belang kind is niet zo moeilijk bij beslissingen, maar nu de echte belangen met onderzoek ook van moeders als dat gewoonweg nodig is en gevraagd wordt door vaders ook. Discriminatie van vele vele vaders hebben geleid tot heel grote problematiek bij kinderen die je nu terug kan vinden onder andere in de psychiatrie volkomen kapot gemanipuleerd, lees bedrogen en voor de gek gehouden ook, in vele zaken. Ten koste waarvan nu? Of gaat het echt alleen om geld en verdienste voor die steeds groter wordende groep kinderen en omstanders die dan de dupe worden van waanzin wat in de doofpotten verdwijnt.
-
Wat raar dat jullie Klein gebaar, groot geluk niet noemen in de uitzending terwijl er wel gezorgd is dat jullie 3 hoofdpersonen uit die film konden interviewen voor dit item. Zeer teleurstellend en niet netjes.
-
Help ouders en wijs hen niet na. Een mentale dip kies je niet zelf, het is het resultaat van hersenfuncties of wat er voorgevallen is. Een van beiden kan iedereen overkomen. De enige morele plicht van de ouder is aan de bel trekken voor hulp. Schaamte is een enorme rem, maar ik legde me neer bij mijn "falen" en ik zocht hulp. Ik zat toen heel diep weg omdat iemand anders iets verschrikkelijks had gedaan. Het enige dat de therapeuten konden melden is hoe zielig het voor mijn kind was dat ik nu zo van slag was. Alsof ik dat zelf ook al niet wist, daarom had ik ook hulp gezocht. Ze peperden me in wat ik allemaal fout deed. Terwijl ik al mijn uiterste best deed om mijn kind er niet onder te laten lijden. Ik werd verschrikkelijk, verschrikkelijk depri van de reactie van deze 'deskundigen' bij wie ik me zo kwetsbaar opstelde, juist om mijn kind niet te veel te laten lijden....Voelde me veel slechter dan voor ik hulp zocht, compleet een nul. Daarvoor voelde ik me beter, want mijn eigen omgeving steunde me wel af en toe.De hulpverlener die ouders betichten van schade door hun mentale lijden moeten zich realiseren dat iedereen dat een keer in het leven overkomt, alleen bij de een wat jonger dan bij de ander. Geen enkele ouder wil zijn kind er onder laten lijden; schaamte is de enige reden dat sommigen geen hulp zoeken.Overigens gaat het nu goed met me, ik heb een veel betere hulpverlener gevonden die ik zelf betaal. Na al die jaren wil ik niet tot in de eeuwigheid een stempel van probleemouder dragen, want dat ben ik niet, ik functioneer weer helemaal normaal. Een etiket van probleemouder, zeer oneerlijk als je jezelf juist ergens uit geknokt hebt...en sterker bent dan ervoor! Het zwaarste was achteraf niet het trauma zelf, maar de reactie er op van die hulpverleners.
-
Reagerend op Lisette. Prima dat u uzelf eruit hebt gevochten. Doch in verreweg meeste zaken met erst. stoornissen worden vaders uit zicht gewerkt ook onterecht op een heel rare manier die kinderrechten heeft aangetast over jaren al. Met alle gevolgen vandien. Goed dat elcetronisch kinddossier wordt ingevoerd voor geboorte al. Met name voor risicogroepen zoals dat heet. Overigens begrijp ik uw verhaal wel. En hoop dat het met uw kind goed gaat. U heeft het niet over de vader van het kind. Speelt die de rol waarop het kind recht heeft overigens? Te weten ook in de opvoeding en gezag.
-
Ik mis in uw uitzending welzeker de achterliggende oorzaken uitgelicht of besproken ook. Toen ik hem daarnet terugzag nota bene wordt met geen woord gerept over vaders van kinderen bijvoorbeeld. En dat terwijl duizenden kinderen ook onterecht op die wijze zonder eigen vaders werden en worden gezet.Omdat dan gezag bij scheiding gehuwd of niet persé bij de moeder moest liggen in het -beeld- wat men ervan had. Terwijl daarna ook in vele gevallen dus ineens alle begeleiding en ondersteuning nodig is voor...moeder en kind. Waar zijn die vaders in dat beeld gebleven? Of is men er nog niet van doordrongen dat kinderrechten dienen te worden gehandhaafd op familylife met eigen ouders. Beide in eerste instantie. Een verwrongen mansbeeld en vaderbeeld ontstaat overigens ook nog eens bij kinderen bekend waardoor ook. Denk dat Trimbos de gedegen studie betreffende passyndroom en aanverwante stoornissen mee zou moeten gaan nemen ook in deze en zeker voor geboorte al volgens Minister noodzakelijk in deze zakengescreend wordt ook om belangen van die kinderen zeker veilig te kunnen stellen. Nu gebeurde dat aantoonbaar niet in vele gevallen ook al staat dat op papier.Tja. Dan begin je al aan de manier van rapportages en hoe deze worden en werden samengesteld. Of er informatie werd uitgewisseld tussen hulpverleners in zaken. Ook daarin een meldplicht voortaan.
-
Aan L. Koppenol, het heeft helemaal niets met de vader van ons kind oftewel mijn man te maken. Om een derde. Alleen moest mijn man naar het werk en hij kon dat niet opzeggen om overdag voor ons kind te zorgen. Er moet immers brood op de plank en ik kon van alle ellende in die tijd ook niet werken om geld in te brengen.Kinddossiers zullen soms goed zijn, maar ook ouders als ik die de problemen allang weer kunnen hanteren een onnodig etiket geven. Moet je levenslang een stempel als je ooit een probleem had? Overigens moet er aan de rechten van gescheiden ouders die het kind niet toegewezen kregen (vaak vaders) zeker niet getornd worden, kinderen hebben hun vader keihard nodig. Mijn man behoort zeker tot degenen die ons in moeilijke tijd zo goed hielpen.
-
Het is natuurlijk heel erg als ouders niet (meer) in staan zijn om voor hun kinderen te zorgen. Zeker als het gaat om een psychische ziekte waar men zelf niks aan kan doen. Toch wil ik hier een kanttekening plaatsen. Door mijn werk weet ik dat er veel te veel mensen zijn die kinderen krijgen terwijl al bij voorbaat vast staat dat ze er waarschijnlijk niet goed voor kunnen zorgen. Ook zie je de laatste jaren steeds meer stellen die elkaar nog maar amper kennen en die toch al kinderen krijgen. Het is al heel normaal om na een relatie van een half jaar of zelfs korter zwanger te worden. Dat is toch vragen om problemen. Kinderen worden onderhand gezien als wegwerpartikel, onder het mom van als het niet gaat dan zien we wel weer. Men zou eens wat beter na moeten denken voordat men aan kinderen begint, want de kinderen zijn altijd de dupe.
-
Gezien het grote aantal kinderen dat tussen de wal en het schip dreigen te vallen, lijkt het mij niet zo'n gek idee om mensen, vóórdat ze aan kinderen maken denken, hen een net zo grondig onderzoek te laten ondergaan als adoptief-ouders. Die worden vantevoren helemaal binnenstebuiten gekeerd en gecontroleerd voordat ze überhaupt toestemming krijgen om een kindje te mogen adopteren. Het zou een hoop (kinder) leed kunnen vóórkomen.
