Sodom en Camorra

Don Pepino Diana was een priester uit Napels. Hij verzette zich tegen
de maffia, die ze daar Camorra noemen. Midden in de kerk werd hij
neergeschoten. Heel Italië was geschokt door zoveel koelbloedigheid.
Want ook al verdienen de Boss hun geld met drugs, prostitutie, wapens
en allerlei andere obscure handel (en ruimen ze iedereen uit de weg die
hen daarin hindert) het weerhoudt ze niet om zichzelf als diep gelovige
katholieken te zien.

Roberto Saviano, schrijver van het boek Gomorra, kan zich de indrukwekkende begrafenis van de priester nog goed herinneren. Hij was toen nog een puber. In de hotelkamer waar ik hem spreek kijken we naar televisiebeelden van de begrafenis. De rouwstoet loopt vlak langs zijn ouderlijk huis, hij wijst me vrolijk het balkon aan. Het is lang geleden dat hij daar ongestoord kon rondlopen. Door het succes van zijn boek, waarin hij de werkwijze van de misdaadclans tot in detail blootlegt, heeft hij zijn geboorteplaats moeten verlaten. In eigen land verplaatst hij zich alleen nog in een geblindeerde auto met twee lijfwachten.
Als de kist van priester de begraafplaats opgedragen wordt, vertelt hij over een grafwand die net buiten beeld is. De typische Italiaanse manier van begraven is niet in de grond maar in een soort kleine flatgebouwen, graf boven graf. In één van zo’n wand liggen uitsluitend jongens begraven, niemand ouder dan 26 jaar. Allemaal vermoord. In die periode woedde er een clanoorlog in de stad.

Aanstichter van die oorlog was Cosimo de Lauro, de Capo dei capi, de allerhoogste camorrabaas. We kijken naar zijn arrestatie. Staartje in de nek, zwart leren jas, zelfverzekerde blik in de camera’s. Hij weet dat hij de gevangenis waar hij naartoe wordt gebracht nooit meer zal verlaten. Volgens Roberto weten de maffiosi heel goed wat hen te wachten staat. Of ze worden vermoord of ze krijgen levenlang . Het is de prijs die ze betalen om hun jongensdroom te verwezenlijken: de hoofdrol spelen in hun eigen maffiafilm. Don Corleone, Donnie Brasco, of Scarface worden.

Roberto verwijst in de titel van zijn boek naar de woorden van de vermoorde priester Pepino. Hij vergeleek Napels destijds met die bijbelse stad waar ook iedereen alles deed wat God verboden had: Gomorra. Maar hoe bont ze het er ook kunnen maken, Roberto mist Napels iedere dag. Hij hoop er snel weer gewoon rond te kunnen lopen. Zijn volgende boek gaat niet meer over de Camorra zegt hij. Misschien over de mentaliteit van Zuid Italië, de cultuur van het machismo. Voor de record wil hij nog even weten hoeveel Italiaanse schrijvers ik voor hem heb geïnterviewd. Ik verzeker hem dat hij echt de eerste is, daar doe je een Napolitaan altijd een plezier mee.

Tweet