Jip en Janneke in Uruzgan

Vader zit de krant te lezen. Hij kijkt heel ernstig.
'Waar gaat dat verhaaltje over?', vraagt Jip.
'Over een land hier heel ver vandaan. Boze meneren met baarden waren daar de baas. De boze meneren zijn heel slecht en gemeen. Ze heten De Taliban en zijn allemaal lid van een club.
Die club heet Al Qaida.'
'Is dat een voetbalclub?', vraagt Jip. 'Nee', zegt vader.
'Het is een club voor boze meneren die gemene dingen doen'.
'Je mag geen gemene dingen doen van de politie!, schreeuwt Janneke.
'Dan moet je naar de gevangenis en krijg je alleen nog maar water en brood!', brult Jip.

'Inderdaad', zegt vader. En daarom zijn er nu goeie meneren uit het westen in Afghanistan.'
'Hebben die ook een baard?' vraagt Janneke.
'Nee die hebben meestal geen baard', antwoord vader. Dat zou maar verwarring geven'.
'Die goeie meneren verjagen nu de boze meneren en dan komt alles weer goed in Afghanistan.'
'Alles?', vraagt Jip.
'Alles', zegt vader.
'Mooi', bromt Jip tevreden. 'Ga je mee buiten spelen Jip. Ik ben de cowboy en jij de zielige bizon.'
En samen stuiven ze weg......

Op één of andere manier krijg ik steeds het gevoel in een nieuw avontuur van Jip en Janneke te zijn beland als het in Den Haag over Afghanistan gaat.
In enkele zinnen wordt de situatie daar neergezet in wij tegen zij. 'Wij' willen wederopbouwen maar dat lukt niet omdat 'zij', willen vechten.

Een storende versimpeling van de zeer complexe situatie in een land wat al tientallen jaren wordt geteisterd door oorlog en drugshandel.
Een voorstelling van zaken die de Afghaanse bevolking, de hulpverleners en de militairen te kort doet.

'Zij', staat voor tientallen verschillende groeperingen, stammen, drugskartels en warlords en o ja, dan is daar ook nog de Taliban. Een scheidslijn is moeilijk te trekken. Een goedmoedig zwaaiende boer legt 's nachts een bermbom. Een politieman loopt over naar de Taliban omdat de Taliban 2 dollar meer betaalt.
Ga er maar aanstaan als goedwillende militair die deel uit maakt van een coalitie van landen die stuk voor stuk een eigen agenda hebben in Afghanistan.

Een versimpeling van de situatie in Afghanistan is niet alleen storend, het is ook gevaarlijk.
Want het vergroot de kans dat het besluit, om te gaan of te blijven, wordt genomen op basis van een versimpelde werkelijkheid. Misschien wel dezelfde werkelijkheid van vorig jaar. Weet u het nog....Die wederopbouwmissie naar Uruzgan.

Tweet