"...en de hond heette Elvis..."

NEW YORK – Soms is de werkelijkheid zo absurd dat je het nooit geloofd zou hebben als het fictie was. Hoofdpersoon in dit verhaal is Tania Head. Zij was één van de 19 mensen die levend onder het puin van de Twin Towers vandaan kwam. Wat haar de vechtlust gaf was de gedachte aan de witte bruidjurk die ze zou dragen op haar bruiloft. Ze zou gaan trouwen met Dave. Wat ze toen nog niet wist was dat Dave niet levend uit de andere toren van het WTC zou komen. Zij werd voor velen de verpersoonlijking van hoop na 9/11. Ze vertelde haar verhaal tegen vele groepen en individuen. Vaak was men tot tranen toe geroerd.

Want en passant zette ze ook nog even haar redder in het zonnetje. De man met de rode bandana die de vlammen doofde van haar kleren. Hij kwam zelf niet levend uit de torens. Net als de man die haar met zijn laatste kracht zijn trouwring gaf met inscriptie. Om aan zijn vrouw te geven. Ook hij verdween in het puin van de instortende gebouwen.

Maar Tania presteerde het om van de 78e verdieping op tijd beneden te komen. Verbrand en wel. Ze werd een van de aanjagers achter de organisatie die bezoekers rondleidt langs de plek waar ooit de torens stonden. Sterker nog: ze werd het boegbeeld. “Wat ik daar gezien heb zal ik nooit vergeten”.

Totdat bleek dat niemand ooit heeft onderzocht of haar verhaal wel klopte. De familie van Dave, de man met wie ze zogenaamd zou trouwen, had nooit van haar gehoord. Het bedrijf waar ze werkte kende haar niet. De naam van de man met de trouwring had ze nooit bekend gemaakt. Ze zou zijn afgestudeerd aan Harvard en Stanford, twee topuniversiteiten, maar daar staat ze nergens geregistreerd. Dat ze in de torens was op 9/11 is nergens terug te vinden.

Haar omgeving reageert verbijsterd. De mensen van de nabestaandenorganisatie vertellen in dit nieuwe licht bezien lachwekkende details. “Ze vertelde dat ze Dave had ontmoet tijdens een gevecht over een taxi. Daarom nam ze elke herdenking een klein geel taxiautootje mee met een bos bloemen om bij het monument te leggen. En ze woonden samen aan de oost kant van de stad met een golden retriever die Elvis heette….”

Pijnlijk is de reactie van de familieleden van de man met de rode bandana. Het zou gaan om een 24-jarige brandweerman van wie bekend was dat hij veel mensen had gered terwijl hij het zelf niet had overleefd. Tijdens een etentje op een besloten locatie met zijn ouders –“ik word niet graag in het openbaar gezien”- vertelde Tania recent nog dat ze de kleding met brandgaten had bewaard. Die hun zoon had gedoofd. Hij had haar beloofd dat hij haar niet alleen zou laten. “Het klonk allemaal zo gemeend en oprecht”, zei de moeder.

Vandaag heeft Tania met haar verhaal voor de tweede keer de voorpagina van de New York Times gehaald. Dit keer na het checken van de feiten. Er klopte er niet één. Zelfs haar naam niet.