Waarom Bruce er echt toe doet

Ja zeg, waarom is wielrennen de enige sport die er wezenlijk toe doet? Natuurlijk, er zijn tal van andere sporten én artiesten die massa’s in vervoering brengen, die het aanzien of beluisteren waard zijn. Misschien is het een rare vergelijking. Maar rechttoe, rechtaan benadert nu eenmaal het beste de essentie van de dingen. Al het andere is feitelijk afleiding. Hoe aangenaam of verstrooiend ook, bij al die andere dingen kun je je altijd afvragen: ja, maar wáárom?

De elementen, een afstand, finishlijn, onderweg vermaak, leugen en bedrog.

In het geval van Bruce Springsteen: de artiest, zijn gitaar, een ziel, een zaal.

Hij zingt over hetzelfde: vermaak, bedrog. En de andere grote dingen van het leven.

Moet je dáárvoor naar Bruce Springsteen?

Voor 90 euro naar een sfeerloze galmende bak beton, om ergens in de verte iemand z’n best zien doen?

Ja, dat moet.

Want: daar staat iemand z’n best te doen!

Ik heb het zelf gezien, zaterdagavond. Ik heb gezien hoe hij meer z’n best doet dan alle anderen. Ga er even van uit dat mijn subjectieve bewijsvoering op dit punt klopt. Want ik ben niet zo’n kritiekloze groupie: Bruce kleunt er soms flink naast, is niet vies van cliché’s.

Ook daarom doet hij er meer toe dan anderen: er staat een mens. (maar ook weer niet zo’n altijd zó gewoon gebleven exemplaar, alsjeblieft zeg)

Toen ik Bruce twintig jaar geleden voor het eerst zag, speelde hij vier uur lang non stop, tot hij er bij neerviel. Laat het na een nostalgiecorrectie drie uur en een kwartier zijn. Marathons speelt de pré-pensioener niet meer, maar hij is nog elke avond z’n eigen voorprogramma en varieert altijd. Na de soundcheck maakt hij een lijstje met nummers waar hij die avond zin in heeft.

Vreugde.

Zo zie je het alleen bij lagere school toneelopvoeringen.

Pauzetjes.

Nog zoiets. Zonde van je tijd. Seconden smokkelen tussen de nummers door, ze doen het allemaal, behalve Bruce. Drie keer adem halen en je kunt wel dood zijn.

In het genre 'raggen en niet zeuren' zijn er inderdaad meer. Maar die spelen doorgaans toch echt in een andere divisie, vaak voor hersenlozen vol bier. En je hoort er later nooit meer iets van.

Schoonheid.

Wie de moeite neemt om de teksten van Bruce (nogmaals, hij kent ook uitglijders) te bestuderen, ontdekt waarheden waar geen wandtegel tegenop kan.

i can feel the soft silk of your blouse,

and them soft thrills in our little fun house

Then the lights go out and it’s just the three of us

You me and all that stuff we’re so scared of

(Tunnel of love, 1987)

(dat de zure recensieschrijvers hem nederig danken dat ‘ie dié weer eens speelde)

De stukjesschrijvers.

Het zwakste argument wellicht, maar nimmer kraken zij een concert van Bruce af.

(zelfverklaard) Intellect en boerendialect, they meet terwijl hij z’n best staat te doen.

O ja, u zocht waarschijnlijk actualiteit op deze site:

De Enige Artiest die er Echt Toe Doet vertelde de zaal volgend jaar terug te komen.

M’n eigen theorietje verifiëren lijkt me voldoende reden om weer te gaan.