Compensatiegedrag

Omdat ik al maandenlang niet met zo'n vervuilend vliegtuig op vakantie ben geweest laat ik een paar bomen kappen in een tropisch regenwoud. Dat mag.Vervelend voor die bomen en de apen, maar ik doe het voor de natuur. Helemaal begrijpen doe ik het ook niet, het heeft te maken met het compenseren van uitstoot geloof ik. Wie veel vervuilt moet ergens anders op de wereld iets groens laten bijplanten, dus zal het andersom ook wel zo zijn.

Autoreclames begrijp ik ook niet. De gelukzalige blik van de bestuurder niet, of die surrealistische landschappen zonder tegenliggers. Nu willen die fabrikanten ons ook laten geloven dat ze de wereld gaan redden. Op nieuwe modellen krijg je een subsidie 'die de zorg voor het milieu ongedaan maakt' (ik sla mijn kind maar steun Unicef).

Als ze dat straks ook met vliegtuigen doen moet je dus een kolencentrale in de tuin bouwen om nog te kunnen vervuilen.

Het truttigste Duitse merk, traditioneel populair in Nederland omdat de buurman er ook zo eentje heeft, gaat wel heel ver in een nieuwe campagne. Een paginagrote verzameling van automodellen die wanted zijn, want alleen de allergrootste vervuilers hebben er nog zo eentje. De fabrikant wil u helpen dat vehikel, dat blijkbaar hele volksstammen van nieuwe vormen van kanker voorzag, voorgoed te laten verdwijnen.

Inderdaad, de mijne stond er ook tussen.

Sterker, zowat al het Franse blik, zorgvuldig gestileerd op een tekentafel zonder computers (nog oudere types werden door de roest al uit hun lijden verlost) staat op de dodenlijst.

Voor nostalgie op de weg is geen plaats meer in de hoofden van klimaatneutrale autogiganten. De echte liefhebber van het automobiel, in al z'n blikken glorie en ronkende walmen, moest al buigen onder het geweld van de Duitse of Japanse leasebak. Een auto zonder airbags en site-impact-protection-systems heeft alleen nog toekomst in het Oostblok, of ergens in zo'n wijk waar politici uitdagingen zien.

We spoelen ons verleden geheel klimaatneutraal door de plee of deporteren het naar een land waar plastic schildbumpers best nog hip zijn. Waar ze nog niet te beroerd zijn om te drááien aan zo'n portierraam.

U, automobilist zonder airco, die niet wilde meegaan in de hysterie van massaconsumptie en elke twee jaar een nieuwe mode metallic-kleur uitzocht bij de dealer. Trouw aan het blik dat er al bij was bij die mooie vakantie, toen.

De laatste eigenaars van een nog gave Citroen BX, die kwetsbaarheid durven tonen door zich te vertonen in zoveel plastic lelijkheid. Die ons op de A12 met een gangetje of 85 durven herinneren aan de illusie van moderniteit uit de jaren tachtig.

En dan heb ik het niet over het glimmend gereviseerd chroom, de belastingvrije collecters-items. (die komen ook wel nog aan de beurt)

Dóór blijven rijden, dat bespaart. Als iedereen die nieuwe modellen massaal links zou laten liggen, houden fabrikanten uiteindelijk geen geld meer over voor bespottelijke reclames. Als je er één verslijt waar anderen er vijf of zes inruilen, hoeven er heel veel nieuwe niet gemaakt te worden, met alle milieubelastende technologie van dien, om die nieuwe weer een procent of anderhalf besparender te maken.

Ik zal u een ingewikkelde rekensom besparen, maar ik weet het zeker: dat ietwat verlopen fotomodel is veel klimaatneutraler dan ons wordt wijsgemaakt. Die Ford Scorpio, Renault 19, Saab 900, ze kunnen nog jaren mee, die styling komt vanzelf weer in de mode. Het is net kleding. Ze verbruiken een litertje meer misschien, maar wie het in globaal perspectief bekijkt kan dat wegstrepen tegen de voldoening van de liefhebber. Da's ook compensatie.

Bovendien, geen enkele auto uit de bouwjaren 1985-1998 kan wat die moderne 4x4 varianten doen in de reclame: dwars door het milieu rijden.

Tweet