Taxichauffeur: 'Dictator. Fascist. Fuck.'

Leven de parlementsverkiezingen van maart een beetje bij de bevolking? In de taxi van het vliegveld naar ons hotel vangen we de eerste politieke geluiden al op. Behoorlijk indringend. Een vlammend betoog van Opperste Leider Khamenei wordt integraal op de radio uitgezonden. En onze taxichauffeur wil er naar luisteren - met het volume voluit. De Leider wordt slechts onderbroken door een schreeuwende menigte.

Als hij onze welwillende vragen aanhoort volgt snel een excuus: de Leider is een dictator, Een fascist. `Fuck`, zegt hij lachend... Tot zover zijn Engelse woordenschat.

We lachen mee. Maar wat moeten we uit zijn woorden opmaken? Dat hij het ons naar de zin wil maken? Dat hij de retoriek van de Leider met een korreltje zout neemt? Hoe het ook zij - de radio blijft aan. Op vol volume.

De Bazaar: 'fake' bestek, echte zorgen

Om de sfeer te peilen gaan we op onze eerste ochtend naar de Bazaar van Teheran. Dat is een plek waar westerse journalisten vaker heen gaan voor een reportage. Zo vaak dat je er als toerist soms moet uitleggen dat je geen journalist bent.

In de Bazaar bevindt zich het kloppend hart van de Iraanse economie. Het is dan ook veel meer dan een enorme verzameling kleine winkeltjes.

Achter de winkeltjes gaat een invloedrijk netwerk schuil. Een belangrijke factor in Iran, niet alleen economisch, maar ook politiek.

De verkiezingen leven hier nog nauwelijks, de politiek wel. En wie zijn vinger op de slagader van de Iraanse economie legt vangt tegenstrijdige geluiden op. 'Kijk, dit ziet er heel mooi uit, maar het is wel nep.' De verkoper van bestek doet niet erg zijn best om zijn koopwaar aan de man te brengen. Zijn kleine winkeltje aan het begin van de bazaar ziet er mooi uit. Het bestek schittert in een fel spotlight en de pannen staan hoog opgestapeld. Hij kijkt nog eens rond en doet dan alsnog een halfslachtige poging om wat te verkopen: 'Het voordeel van dat Chinese spul is wel dat het goedkoop is.'

Een andere verkoper die weigert op de foto te gaan zegt ook dat er verder niet zoveel aan de hand is. Bij hem loopt het in ieder geval uitstekend, zeker zo vlak voor het Iraanse nieuwjaar (21 maart), waarbij er in de Iraniër een kooplust onstaat die alleen te vergelijken is met onze dagen vlak voor kerst.

Maar de inflatie dan á 19,4 % (officiële cijfers), 25 á 30 % (onafhankelijk onderzoek). Merkt hij daar niets van? 'Nee hoor, de lonen stijgen even hard mee. Iedereen kan evenveel kopen als een jaar geleden.'

Tussen vier muren

Veel mensen zijn bang geworden om de feiten te noemen, zegt Mehdi, een tapijthandelaar die we uitgebreid spreken binnen de vier muren van zijn tapijtwinkel. Ook als het gaat om de staat van de economie.

Hij is boos op de 'dwaze' regering van Ahmadinejad. 'Ahmadinejad is onwetend. We hebben een leider nodig die niet alleen over nucleaire programma's leutert, maar ook verstand heeft van economie en sociale kwesties.'

Vooralsnog verwacht hij geen grote veranderingen van de politiek. We moeten ons eerst kunnen verenigen... Hij zegt tachtig procent van de Iraniers te vertegenwoordigen. Dat is moeilijk te checken.

Maar om naast harde cijfers iets zinnigs te zeggen over de motieven en loyaliteiten van de gewone Iraniër moeten we eerst vertrouwen winnen. Dat gaat beter tussen vier muren dan op een drukke bazaar. Vanavond ontmoeten we een groep jongeren uit Teheran - tussen vier muren.

Onderdelen van het gesprek dat we met hem hadden, keren terug in onze eerste videobijdrage.