Perzen zonder grenzen

De (noodgedwongen) home-made sterke drank gaat van hand tot hand de groep door. In de kelderwoning van gastheer Reza zitten drie Hollanders, drie jonge Iraanse mannen en drie jonge Iraanse vrouwen, die het met elkaar laat en gezellig maken. De drank bevindt zich een hergebruikte fles Skyy Vodka. Aydin, een modieuze twintiger, roept bij de eerste toast: na het tweede glas zullen we weten wat er in de Skyy aanwezig is! Alle geheimen zullen ons worden onthuld...

We praten verder, zappend tussen de overeenkomsten van de mythologie van de oude Grieken met de oude Perzen en citaten uit de moderne art house cinema. Onze nieuwe vrienden voor één avond studeren mode, maken freelance kunst en kijken uit op een kast vol boeken. Op de laptop staat een dwarsdoorsnede aan films en muziek van iemand die we in Nederland hip en alternatief zouden noemen.

We nemen de democratische proef op de som. We vragen Reza, bijgenaamd de ´wandelende encyclopedie´, of hij weet wanneer hij mag stemmen in zijn land. Helemaal zeker weet hij het niet, maar sowieso ná Now Ruz, het Iraanse nieuwjaarsfeest dat begint op 21 maart en vervolgens 2 weken het land platlegt. `In periode rondom Now Ruz is iedereen alleen maar bezig met voorbereidingen op de feestdagen. Dan zijn er vast geen verkiezingen´, meent hij.

Fout gedacht - de verkiezingen vinden vlak voor de feestdagen plaats. 14 Maart is de dag waarop hij stemmen mag. Of hij gaat? `Nee, ik peins er niet over.´ Hij vraagt even rond in de kring. Één voor één schudden ze het hoofd. ´Het is kiezen tussen slecht en slechter. Dat wil niemand, toch?´

De keuze tussen slecht en slechter

Om het kiescijfer te verhogen hebben Iraniers in hun binnenlands paspoort een pagina waar ze een stempeltje krijgen nadat ze gestemd hebben. De hoeveelheid stempels die je kunt laten zien, komt goed van pas wanneer je solliciteert op een baan bij de overheid. Dat vormt voor hun geen argument: 'daar willen we toch niet werken...'

De laatste keer dat ze hun hoop op betere tijden via een stem tot uitdrukking brachten, was in de tijd van Khatami (in de periode voor Ahmadinejad aan de macht kwam). "Hij was nog niet zo slecht. Of in elk geval de minst slechte. Maar, zijn regering heeft helaas weinig tot stand kunnen brengen. Ze hebben het geprobeerd, maar weinig in wetten weten vast te leggen."

De boycot?

Terwijl we verder praten komt het gesprek toch op de actualiteit. Iran heeft vandaag gedreigd haar economische banden met Nederland te herzien. Het gezelschap weet nog van niets. "Wilders? Was dat die achterneef van Van Gogh?" De vier Hollandse islamcritici - Fortuyn, Hirschi Ali, Van Gogh en Wilders - hebben maar weinig bekendheid in deze kring.

Vooralsnog blijven we in Iran nog het land van de bloemen. Hoewel we de tulpen uit Iran hebben gestolen. Dat wel. Maar vanavond is er geen ruimte voor dit soort historisch onrecht.

Of dat zo blijft, hangt af van de actualiteit van morgen.

"En, Aydin," vragen we als hij de woning verlaat - drie glazen verder. "Wat bevindt zich zoal in de Sky?" Hij peinst even en zegt dan beslist: ´There are no limits!´