Zwijgen is ook stemmen

Tussen de paarden, kippen, schapen en hooibalen spreken we een groep jonge mannen. Wat weten ze van de verkiezingen die er volgende week aan zitten te komen? En, wat verwachten ze er van?

Een videoreportage vanuit Ali e Abad. Een dorp nabij Esfahan...

Tussen traditie en moderniteit...



Op de televisie in de hoek van de ruimte speelt zich een slachtpartij af. Vervaarlijk uitziende middeleeuws aandoende ridders rennen met het zwaard in de hand rond in een soort circus-arena. In het midden valt één man dood neer. Het publiek leeft roepend en huilend mee...

Volkstheater in Iran: één van de meest bloedige episodes uit het leven van Imam Hossein wordt nagespeeld. Hossein was één van de directe familieleden van profeet Mohammed en is om die reden uitgegroeid tot een icoon in de Sjiitische traditie, waar de familie van de Profeet een soort heilige status heeft.

De slag om Kerbala, waarbij Hossein met 72 strijders een overweldigende Soennitische meerderheid te lijf ging, wordt in de rouwperiode van 40 dagen (van Ashura tot eind februari) tot in den treure opgevoerd en uitgezonden. "De acteurs worden er rijk van. Als je Hossein speelt, verdien je tot wel 500 euro per dag. Dit zijn onze Hollywoodsterren...", vertelt één van de mannen ons.

Het moderne leven, met dvd-spelers en satteliet-televisie, is ook tot dit dorpje doorgedrongen. Hoewel er pas vorig jaar een fatsoenlijke waterinstallatie werd geïnstalleerd, leeft niemand hier echt in isolatie. Ook het westerse voetbal wordt hier op de voet gevolgd. Toch zijn het vooral de passiespelen over eeuwenoude veldslagen die populair zijn bij onze gesprekspartners – extra toegankelijk dankzij DVD en breedbeeld TV.



Hetzelfde geldt voor de kachel. Het is een modern apparaat, maar hij is overdekt met een keur aan lappen en dekens, zodat het er 'net als vroeger' uitziet. "Ja,", mijmert één van de mannen. "Vroeger zat je als jongetje altijd naast één van je nichtjes. Zo met de handjes onder de deken kon er van alles gebeuren..."

De fles sterke drank die ze trots willen tonen, laten we vanwege het vroege uur nog maar even staan. Maar met zijn allen onder de dekens, naast de kachel, werd het haast Hollands gezellig.



Stemmen of zwijgen?

Goed - hier zijn we dus, in Ali e Abad. Een wonderlijke mix van traditie en moderne tijden.

We brengen een middag door met de landarbeiders en vragen - via de tolk - over alles wat we willen weten. Over de doodstraf ("Die hebben we hier al jaren niet meer zien uitvoeren"), het rechtssysteem ("De sharia is soms ouderwets of onduidelijk. Ieder gezin en iedere gemeenschap gaat daar anders mee om.") en de verkiezingen ("1 of 2 dagen tevoren komt één van de lokale kandidaten langs om camapgne te voeren. We eten en drinken alles wat hij meebrengt, maar of we gaan stemmen? Waarschijnlijk niet...").

Wat nieuw voor ons was, is dat het niet langer alleen maar de progressieve, hervormingsgezinde Iraniërs zijn die gedesillusioneerd zijn over de politiek van hun land. Ook voor de inwoners van dit dorp - die in principe achter de 'volkse' president Ahmadinejad staan – heeft Ahmadinejad zijn vertrouwen verloren. "Sinds een aantal jaar weten wij wat er werkelijk aan de hand is met de politici van ons land. Ze zijn alleen maar geïnteresseerd in je geld en je ziet of hoort nooit meer wat van ze terug nadat je op ze gestemd hebt."

Dit sentiment hoor je vaker. De stemmers hier willen economisch resultaat zien: lagere prijzen en een beter inkomen. "Anders kun je net zo goed thuisblijven. Ja toch?"

Bekijk voor een impressie van ons bezoek aan dit dorp, hier de reportage:



Iran, verkiezingen en het dorpse leven from tour nalist on Vimeo.

Meer foto's staan er op de site van onze fotograaf Tom van de Beek