? Nieuwsbrief
-
Op de kaart
-
EenVandaag bloggers
-
Sander 't Sas
-
Erik van Prooijen
-
Simone Timmer
-
Marijn Duintjer Tebbens
-
Caroline van den Heuvel
-
Jelle Visser
-
Mark de Bruijn
-
Josefin Hoenders
-
Herman Zaalberg
-
Pauline Veen
-
Jan Born
- Sjoerd Fennema
-
Standplaats New York
-
Afghanistan
-
Standort Berlin
-
Gijs Rademaker
-
Johan Boef
-
Kimo Demoed
-
Esther Eikelenboom
-
Joost Blokzijl
-
Gastlog
-
Lammert de Bruin
-
Amerikaanse verkiezingen
-
Wout van Erven
-
Johann de Graaf
-
Weblog Iran
- De Beeldcanon
-
Peking Vandaag
-
Annet Röst
-
Verkiezingen Israël
-
IJsselstein
-
Daan van de Staaij
-
De week van ...
-
Henk van der Aa
-
Weblog Uruzgan
-
Amanda Spoel
-
Channah Durlacher
-
WK Zuid Afrika
-
Bart Hettema
-
Jesse Hoosemans
-
Danielle van Wallinga
Hoe de Russen wonnen
NEW YORK - Wat nu historische kennis is, was zaterdagmorgen nog een ondenkbaar gegeven. Voor mij in ieder geval. Toen was ik namelijk, gekleed in het oranje, in de stralende zon op weg naar Brighton Beach het strand ten zuiden van New York wat de bijnaam 'Little Odessa' heeft omdat er veel Russische immigranten wonen. Ik wilde met hen voetbal kijken. Ik zou ze troosten na afloop en minzaam de felicitaties in ontvangst nemen. Ik en de Russen. De Russen en ik. Het zou een gezellige dag te worden. Little did I know.
Het model van de gezelligheidszoekende Nederlandse voetbalkijker is niet van toepassing op de Rus in Brighton Beach. Vriendelijk vroeg ik restaurant na restaurant waar ik de voetbalfans kon vinden. Thuis, bleek het antwoord. Russen kijken thuis. Aangezien ik geen uitnodiging had om thuis mee te kijken was ik dus aangewezen op het enige scherm dat er hing in de wijde omtrek van Little Odessa: een tv op het terras van een strandtent met onvriendelijke Russische bediening. Dat we op het punt stonden tegen elkaar te gaan voetballen leidde tot niet meer dan een blanco gezichtsuitdrukking: 'You can only sit here if you order food'. Voetbal was geen business hier.
Mijn medekijkers, met wie ik in een soort halve maan rond de tv zat, keken argwanend naar mijn oranje outfit. Welke Nederlandse gek gaat in godsnaam hier voetbal zitten kijken met ons. Dat begon ik me langzaam ook af te vragen. Maar ach, redeneerde ik optimistisch, als Nederland straks gaat winnen dan komt de converstatie vanzelf en zal hun respect voor mij stijgen door het ongelofelijke voetbalspel van mijn landgenoten.
Goed we weten allemaal hoe het afliep. "You can go now", zijn mijn buurman met een montere grijns toen het eindsignaal klonk. De minzame blik lag aan de kant van de Russen toen ik ze moest feliciteren. Het is een risico om het oranjelegioen te verlaten. Ik en de Russen. De Russen en ik. Het is nooit wat geworden op deze zonnige zaterdag aan het strand. Soms moet je je verlies toegeven.
Hier een videoimpressie van mijn dag tussen de Russen in Brighton Beach:

