Waarom doping de Tour zo leuk maakt

Aan de vooravond van de Tour onderging mijn dochter Merel een zware bloedtransfusie. Het zou toch geen voorteken zijn. Niet zó’n Tour worden? ‘Jawel, zo’n Tour werd het wel’, zou een bekend wielerjournalist zeggen, na een korte pauze en met gevoel voor drama. Het wielrennen liet me dagenlang onberoerd, tot de affaire Ricco. Met Merel gaat het ondertussen stukken beter, de Tour is terug bij af.

Eerst twee kleine misverstanden de wereld uit helpen.

Het zou volgens de volgers een schone Tour worden. Flauwekul. Sportanalisten, verlegen om een voorbeschouwing, op zoek naar een trend. Volgers en fans mogen dan dope-moe raken, maar waarom zouden renners dat zijn? Waarom zouden ze tegen elkaar zeggen: ‘jongens, dit jaar even niet’? Waarom zou een ijsbeer vegetariër worden?

Nog zo eentje: wij, het grote publiek, veroordelen de sportieve fraudeur….maar verlangen tegelijkertijd buitenaardse prestaties. Wij zouden ze dus dwingen om te fietsen met bloed zo dik als vla. We genieten blijkbaar alleen als ze met 23 kilometer per uur tegen de berg oprijden, en niet met 18. Ziet u het verschil? Als ons kijkersgedrag zoveel invloed had zouden voetbalploegen ineens massaal aanvallend gaan spelen. Doping gebruiken ze omdat het helpt, silly. En niet zo’n beetje ook. Ze zijn bang achterop te raken bij de concurrentie. En waarom altijd weer bij dat wielrennen? Simpel: geen enkele sport is zo uitputtend.

Zo, nu kunnen we een stapje verder. Dopingaffaires maken de Tour leuk, ranzig leuk. Het is als een beetje stiekem in een roddelblad lezen over de 40 jaar jongere liefde van Rob de Nijs. Je oergevoel kriebelt, het raakt emoties van list, lust en bedrog. Vorig jaar besloten Duitse journalisten de Tour te verlaten na wéér een affaire.

Met hun actie wilden ze blijkbaar de wereld verbeteren. Ze verslaan liever een Tour waarbij leuke mannetjes in felle kleurtjes op fietsjes racen door mooie landschappen….kijk, een paardje in de wei, en die rent! Geen beelden van een iel manneke dat door Gendarmes uit zijn ploegbus getrokken wordt.

Want dat hoort niet, het is niet zuiver.

Hoe saai zou een volkssport zijn zonder bedrog? Hoe amusant is de Tour met alleen kopgroepjes, een nieuwe gele trui en een valpartijtje?

Net zo leuk als andere sporten, minus handbal (tenzij ze daar kopstoten gaan geven) Doe liever met me mee en geniet van de extra lading.

Probeer aan de demarrage te zien of ‘ie menselijk is, of een handje geholpen. Vertrouw je helden niet te snel, dat maakt ze spannender en ongrijpbaar.

Probeer te smullen bij de eerder geciteerde anchorman (ik geef toe, deze is lastiger) als die met theatrale zucht meldt dat ‘we het er weer eens over moeten gaan hebben.’

En dat zijn tafelgenoot –een oud-renner met vier jaar lagere school- dan helemaal niet meegaat in die beschouwing en iets obligaats mompelt. Lach dan gerust! Er is geen andere sport waarvan we jaar na jaar het bestaansrecht betwijfelen, maar waar we ondertussen massaal naar blijven kijken. En wat pruttelen over dat het zo niet langer kan. Ik kan niet wachten op de vierde generatie epo.

Tweet