Zomerstilte

De week na de Tour, een junk zonder shot. Maar ook het toppunt van zomer.

Een bijna triestig hoogtepunt, zo rustig.

Deze week zal er niets meer gebeuren, neem het van me aan. Misschien zelfs de rest van de zomer niet. We doen natuurlijk alsof er nieuws is, maar eigenlijk is het op. Ik zou een betoog kunnen houden over het hoe en waarom, welke mechanismen daarmee te maken hebben…maar waarom ook.

Kijk liever naar buiten.

Laatste dagen van juli, eerste dagen van augustus, ze herbergen een loom geheim.

Net twee minuten stilte, maar dan hebben we het niet afgesproken met z’n allen.

Niets meer op televisie. De Tour klaar, herhalingen die je leren dat je de rest van het jaar ook niet veel mist. Het vooruitzicht op de Spelen, of liever de najaarsklassiekers, wanneer de liefhebbers zich weer van de dagjesmensen onderscheiden.

De stad even verlost van studenten, van buren zelfs. De ongelukkigen, ze zijn er niet op de mooiste momenten. Ze moeten het zelf maar weten.

Een journalist in de zomer. Hij rekt zich nog eens uit, loom als een roofdier dat wacht op een prooi. Hij realiseert zich het potsierlijke van deze beeldspraak, zeker omdat gevoel voor drama eigenlijk ook niet bij deze dagen past.

Ervan genieten moet ik, van de momenten. Is genieten eigenlijk een actieve of een passieve kunst? Er moet een hoop geleerd worden.

Het is mooier dan vakantie, dat zeker. Het kabbelt beter, en in niksigheid ligt rust verscholen. Probeer het ook eens.

En jij, een maand alweer. Je bent er de beste getuige van, zeker als je stil bent.

Wonderen voltrekken zich in stilte. Precies zoals het hoort.

Tweet