Dick Berlijn: Fietsen naar Santiago de Compostela

Op 17 april van dit jaar nam ik afscheid van Defensie. Om mijn kop een beetje leeg te maken en wat afstand te nemen van een drukke baan, had ik me een tijdje geleden al voorgenomen om na mijn tijd als Commandant der Strijdkrachten in mijn eentje naar de bedevaartsplaats Santiago in Spanje te fietsen.

In 2003 had ik al eens een lange fietstocht naar Stockholm gemaakt en dat was me goed bevallen. Ik had voor de reis naar Santiago een goede routebeschrijving gekregen van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. Ik had een stevige fiets en zin in het avontuur. Op 29 juni heb ik in de Antoniuskerk in Oldenzaal van de pastoor de zegen gekregen en een stempel ontvangen in mijn “credential”. Dit document wordt in principe elke dag op een rustplaats afgestempeld. In Santiago krijgt men dan, na de credential te hebben overlegd, een certificaat als bewijs dat men de “Camino” (“de weg”) heeft gelopen of gefietst.



Op 30 juni ben ik uit Oldenzaal vertrokken. Eerst nog wat onwennig – de eerste dagen fietste ik nog te snel en ik merkte dat ik teveel bagage (gewicht!) had meegenomen – maar later met meer routine, in een rustig tempo, genietend van het landschap dat aan me voorbij trok. De zeer uitgestrekte korenvelden van Noord Frankrijk, later de druivenvelden, weer verder de lange uitgestrekte vlaktes van Les Landes, de bergen van de Pyreneeën etc. etc. Mooi weer, slecht weer, bergen, hoogvlaktes, het was er allemaal bij. ’s Avonds sliep ik in “refugio’s” (herbergen waar je tegen een zeer geringe vergoeding kunt slapen) samen met de andere pelgrims, die van over de hele wereld naar Spanje waren gekomen om het graf van de heilige Sint Jacob te bezoeken. Dat betekende boeiende gesprekken met mensen uit Korea, Australië, Columbia etc. etc. Ik sprak oa. Een Oostenrijker die helemaal Wenen te voet onderweg was naar Santiago. Aan de Spaanse grens bij St. Jean Pied de Port had hij juist zijn eerste paar laarzen versleten en kreeg hij vanuit Oostenrijk een tweede paar toegestuurd. 2600 Km te voet!

Hoewel ik mijn reis niet in de eerste plaats om religieuze redenen deed, sloop dat element er gaande weg wel een beetje in. Ik had natuurlijk voldoende tijd om over de dingen na te denken (dat was ook het doel van mijn reis) en vooral in Noord Spanje word je indringend geconfronteerd met de geschiedenis van Santiago (Spaans voor Sint Jacob). In iedere stad kom je wel een St. Jacob kerk tegen. In Burgos en Leon oa. staan kathedralen die naar mijn mening niet onderdoen voor de Sint Pieter in Rome. Overweldigend. Ik bemerkte ook dat ik het prettig vond vaak naar de kerk te gaan, een kaarsje voor deze en gene op te steken, wat te bidden en te mediteren.

En dat heb ik dus veel gedaan: over de dingen nadenken die de afgelopen jaren zijn voorgevallen. Sommige dingen waar ik een goed gevoel bij heb en sommige dingen die ook anders hadden kunnen lopen, en misschien wel hadden moeten lopen. Dingen in de werksfeer, maar ook zaken uit mijn privé leven. Al met al een reis die voor mij zeer de moeite waard was en mij datgene heeft gebracht dat ik zocht. Iedereen neemt ervan mee dat voor hem of haar belangrijk is. En zo heb ik het ook ervaren. Het brengt mij tot de aanbeveling: als u ooit een maandje de tijd heeft, pak de fiets naar Santiago of loop de Camino van de Spaanse grens naar Santiago. En als u daar bent, steek dan een kaarsje op. Baat het niet, het schaadt ook niet.

Dick Berlijn

Bekijk ook het keukentafelgesprek met Dick Berlijn



Dick Berlijn is oud-Commandant der Strijdkrachten. Als hoogste militair was hij de militaire adviseur van de minister van Defensie bij de besluitvorming over Afghanistan. In april 2008 werd hij opgevolgd door generaal Peter van Uhm.

Tweet