Internet, een raar medium...

Je kunt er van alles mee. Ik bekijk hele televisieprogramma’s, bel naar de andere kant van de wereld met Skype, lees de kranten, heb inmiddels een mailverslaving. Tekstverwerken kan tegenwoordig ook via het net. En afgelopen week heb ik een lieve vriendin nog wegwijs gemaakt in het downloaden van muziek en video’s. Een wereld ging voor haar open.

Wat een wereld!

Steeds vaker word ik benaderd om lid te worden van zogenaamde vriendensites. Hyves, Twitter, Facebook, LinkedIn. Overal heb ik inmiddels mijn stekje. En de vriendengroep groeit op elke site gestaag.



Wat ik er mee moet? Eigenlijk heb ik geen idee, maar ik vind het toch wel grappig. Leuk is vooral dat je steeds vaker mensen uit het verleden ‘tegenkomt’. Mensen waar je nooit meer iets van of over dacht te horen, melden zich en je wisselt kort wat berichten uit. Wat doe jij tegenwoordig? Ben je getrouwd? Kinderen? Het stilt voor even mijn chronische nieuwsgierigheid, die je als journalist nou eenmaal hebt. Vaak eindigt het contact daar ook weer, maar deze ‘vrienden’ blijven virtueel op je site staan en dagelijks word je met hun foto geconfronteerd.

Raar medium dat internet!

Vorige week kwam ik via een schoolvriendin van mij op de Hyves-pagina van een vrouw, waar ik ooit, op mijn achttiende jaar, een keertje mee uit ben geweest. Een typisch geval ‘mooiste meisje van de klas’, behalve dan dat ik niet bij haar in de klas of op school zat. Stapelgek was ik op dat meisje. Het bleef bij één afspraakje. Zij zag mij helaas niet staan en ik verloor haar al snel uit het oog. Ik was daarom verheugd dat ik haar vijftien jaar later via Hyves weer gevonden had. Virtueel dan. Enthousiast wilde ik haar een berichtje sturen, maar ik bekeek net op tijd het laatste bericht dat op haar site stond. Datum: ergens in 2007.

“Beetje gek dat ik dit hier schrijf, maar hopelijk heb je je rust gevonden”, schreef een vriendin van haar.

Ik heb die zin denk ik twintig keer gelezen. Rust gevonden? Hoezo?... Ze zal toch niet dood zijn? Het stond er niet, maar alles wees er op. Google gaf mij een seconde later de bevestiging die ik niet wilde krijgen. Haar naam en het woord ‘overleden’ op de zoekmachine gaven inderdaad haar overlijdensbericht. Al bijna twee jaar geleden. Ze had het zelf gedaan, stond in veel subtielere bewoordingen dan ik nu gebruik in het bericht geschreven.

Ik heb er tien minuten naar zitten staren.

Verdoofd sloot ik het internet. Dat had ik nooit willen weten, ondanks mijn dwangmatige nieuwsgierigheid! En dat hàd ik nooit geweten als ik haar niet toevallig was tegengekomen op het web. Blijkbaar leeft ze voort op het internet. Op zich mooi, maar ook heel macaber.

Dat internet! Het is een raar medium. En dat is het…

Tweet