Dendermonde. Móeten we daar staan?

Met je ogen dicht zou je niet vermoeden dat er duizenden mensen om je heen staan, zo stil is het. Nou ja, een hoestje. Voetstappen. Het is maandagavond en Dendermonde herdenkt het afschuwelijke crèche-drama. Wij staan ertussenin - en wel té letterlijk tussenin: de twee kleine meisjes met kaarsjes die achter me staan kunnen niets zien van de herdenking. Hun blik wordt versperd door een haag van cameramensen, fotografen, verslaggevers – journalisten zoals ik. Op zo’n moment schaam ik me dus even.

Natuurlijk moeten we daar op zo’n moment tóch staan. De moorden hebben niet alleen onze zuiderburen geschokt, ook hier waren mensen van de kaart.

Natuurlijk moeten we daar staan. Journalistiek gezien. Om verslag te doen van wat er in die gemeenschap gebeurt. Om te laten zien hoe de rijen zich sluiten en hoe het stadje zo’n klap verwerkt.

Dus maandagochtend reizen we met een ploeg richting Dendermonde. Denk niet dat we daar al zwaar geëmotioneerd heenrijden – daarvoor ben je teveel bezig met je werk: wie spreek je hoe laat, wat ga je vragen, hoe zal de sfeer daar zijn, zijn we wel op tijd bij de montagewagen? EénVandaag berichtte vrijdag ook al vanuit het stadje en we hebben het nieuws van dit weekend gevolgd. In de auto krijgen we de laatste berichten van collega’s door. Het nieuws is verwerkt: was je vrijdag nog ontzet, nu ben je eigenlijk gewoon gefocust. Maar ik vraagt me toch af wanneer en óf de gebeurtenissen greep op me gaan krijgen.

De lucht was nog blauw in Nederland, maar naarmate we Dendermonde naderen wordt het grijzig. Zo ook de stemming. Het interview met de aangeslagen directeur van het kinderdagverblijf is triest. En heel langzaam komt het drama dichterbij. Deze man heeft het gezien, vertelt erover met de tranen in zijn ogen...

...maar toch weer die focus. Het moet op tijd af, welke stukken gaan we gebruiken? We haasten ons richting montagewagen, waar we een korte reportage maken. Mijn collega Marijn maakt zich op voor het live-gesprek met Hilversum, hij is net bij het dagverblijf geweest en heeft wat mensen gesproken.Wie doet wat? We overleggen kort over de inhoud van de reportage en zijn gesprek. We hebben het over het drama, maar hebben het ook níet over het drama. Gaat heel makkelijk.

Het is 18.20 uur. De herdenking gaat beginnen. Duizenden mensen hebben zich naar het dagverblijf begeven en staan al lang te wachten, in de kou. Bijna niemand zegt iets. En daar staan wij dan, in het met linten aangemerkte persvak. Marijn voert het (prima) live-gesprek met Wouter Kurpershoek in Hilversum. Ik houd collega’s op afstand. En voel me wat raar. Allereerst staan we als journalisten echt tússen het publiek en het podium waar het allemaal gebeurt. Handig voor ons, want ik heb vol zicht op de premier en de toespraken. Maar achter mij staan vele honderden mensen en kinderen met bloemen, kaarsjes, tekeningen, die alleen maar mij en al die camera’s zien. Echt heel erg, maar we kunnen er niets aan doen – we mógen alleen maar hier staan. En ten tweede schoot ik net even in de lach – we waren bezig met de apparatuur en een collega maakte een grap. Even lachte ik mee, dan besef je waar je staat. Ahem. Gelukkig was de dienst nog niet begonnen.



De dienst begint, en het is stil, op één huilende baby na. Cliché, maar het werkt wél, dacht ik nog. Indrukwekkend. Als de menigte in beweging komt, de bloemen gelegd mogen worden en de toespraken gehouden, en als onze uitzending voorbij is, pas dán begin je pas te voelen hoeveel verdriet er op deze plek is. Móeten we hier staan?

Tweet