Uitblazen in Ramallah

De wegen zijn leeg, winkels dicht. Het is stil in de stad waar het Palestijnse parlement zetelt, Ramallah. Alleen de oproep tot gebed vult de straten. Vrijdagmiddag - weekend op de Westelijke Jordaanoever.

Tussen de gebedstijden door gaan de etenstentjes weer open. Shoarma en kebabgeuren prikkelen het reukorgaan. De etensaroma’s mengen zich met de rook van waterpijpen. Wij gaan naar binnen in het centraal gelegen en oudste cafe van Ramallah.

Het cafe bestaat al van voor 1976 en wordt inmiddels gerund door de kleinzoon van de oprichter, weet Amer te vertellen. Hij werkt in Ramallah en geniet van zijn vrije dagen. Ondanks de hectische tijden kunnen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever zich prima ontspannen. Hij begint meteen met een opsomming. "Mensen gaan daarvoor naar het cafe of naar familie. De jongeren gaan naar een van de twee dansgelegenheden. Sommigen bezoeken het graf van Arafat, met daarnaast een gebedsruimte. Ook picknicken buiten de stad of in het park is een geliefde bezigheid van gezinnen.” Maar niet nu, meen Amer. Het is winter en dus te koud (25 graden Celsius in de zon).



Al snel gaat het gesprek over het conflict. Amer is benieuwd naar de reacties op de verkiezingen in Israel. Als hij hoort dat een rechts blok van partijen daar de dienst waarschijnlijk gaat uitmaken, zucht hij.

Zelf ziet hij Israel als de gemeenschappelijke vijand van de Palestijnen. Hij laat niet doorschemeren wat hij van Hamas vindt en of hij supporter is van Fatah. Wel vindt hij dat ze moeten samenwerken om Israel te bestrijden.

Wat anderen denken over Fatah en Hamas is moeilijk te peilen zegt Amer. "Ze kunnen zeggen dat ze voor Fatah zijn maar diep in hun hart steunen ze misschien wel Hamas.” Dat Amer even later vertelt dat hij voor Abbas (politieke leider Fatah) is, hem een goed persoon vindt, dat hij weliswaar fouten maakt door boeven om zich heen te verzamelen maar dat Abbas veel meer steun zou moeten krijgen, hoeft dus niet daadwerkelijk zo te zijn.

Hij wil ook liever niet op de foto. Amer wil nog even genieten van zijn waterpijp maar als we iets nodig hebben, mogen we altijd bellen. Hij geeft zijn visitekaartje en wij gaan naar huis.

Tweet