De molenman is niet meer

Nederwaard 9 en 10 staan in rouwstand, Kinderdijk treurt om Arie Hoek. De bovenwiek (zie foto) net uit het midden naar links. Hij zou het zeggen alsof niets vanzelfsprekender is.

Arie is deze maand overleden aan een hartstilstand. Het einde van het mooiste monument, die nooit in de greep van toeristen kwam. Ze bleven aan de overkant van het water, Arie kon 65 jaar lang authentiek blijven.

Alleen de echte liefhebber wist dat zijn molen als eerste draaide, om vijf uur ’s ochtends. Zijn kleine boerenbedrijf liet zich nooit te grazen nemen door voortschrijdend inzicht of andere moderniteiten. Je komt ze weinig tegen; mensen die volstrekt onverstoorbaar zijn. Niet onverschillig, nee, onverstoorbaar.

Niet in het echte leven, niet als verslaggever met zo’n lel van een camera in je kielzog.

Arie trok zich niets aan onze apparatuur, behendig en zwierend leidde hij ons rond over een gammele trap, op die mooie dag in september. Of hij dat nog een keer kon zeggen, want we draaiden nog niet. Nee dus, want hij was al een trap verder. Het tafereel duurde nog geen uur, toch was het uniek. Een college molengeschiedenis. Vantevoren had ik me afgevraagd hoe ik er chocola van kon maken, restauratie van molens in Kinderdijk. Tsja.

En ineens ging het werelderfgoed léven. De finale restauratie heeft Arie niet mee mogen maken.

Een momentopname uit vervlogen tijden, een molen vol eerlijkheid en nostalgie. Zowel Rocco als de molen zijn in veilige handen. Een schrale troost.

Of hij dat uurtje net zo gesloten was als altijd, of openhartig voor zijn doen, ik weet het niet. Maar ik zag een volstrekt authentieke man, aan wie niets te regisseren viel. In een wereldje dat almaar kleiner werd, dat kon je zien. Arie was vast geen gemakkelijke, maarja, waarom zou hij? Onverstoorbaar ging hij verder met hooien, met de hand, terwijl we afscheid namen. Een tafereel uit een vorige eeuw.

Wat een rare mensen, moet ‘ie gedacht hebben.

Bekijk hieronder de reportage die in september 2008 uitgezonden is:

Tweet