God is terug

Echte profs reden dit weekend de Ronde van Vlaanderen, net als 19.000 echte liefhebbers. Daarom dreigt hét sportnieuws van 2009 een voetnoot te worden, in de geschiedenis van de langste (mislukte) comeback.

Want het staat er echt.

Frank VandenBroucke wint een wedstrijd.

Okee, een onbelangrijke.

Z’n eerste deze eeuw, of ik moet een kermiskoers over het hoofd zien.

God is terug, het zou een overdreven conclusie zijn.

Toch zullen zijn supporters het op de weg kalken, zoals ze tien jaar terug deden.

Ze zagen in VDB de nieuwe Merckx, zoals heel België dat ziet in elk talent, bij iedereen die sneller fietst dan de postbode.

Heimwee naar tijden die nooit terug komen, al leek het er even op.

VDB won waar hij het aankondigde. Al was het gedrogeerd, volgens hem bleven het eerlijke zeges omdat iedereen het deed.

Na de dope volgden drugs, privé-problemen, zelfmoordpogingen, opnames in een psychiatrisch ziekenhuis. Elk jaar sindsdien kondigt het wonderkind zijn comeback aan, ook dit voorjaar. Maar in beeld rijden doet hij alleen bij de perspresentatie van wéér een nieuwe ploeg.

Waarom blijven supporters bezig met deze onverbeterlijke opportunist?

Waarom zou deze liefhebber zich tijdens de twee koersen die hij jaarlijks rijdt vernoemen naar dit fenomeen? Waarschijnlijk omdat ik geen club heb en zonder vervalste medische verklaring niet mee mag doen.

‘VDB trapt door’ staat er dan, ergens tussen de deelnemerslijsten van Franse of Italiaanse teams.

Zo blijft de naam bewaard voor de echte liefhebber. Wat maakt het uit dat het in de marge is.

Fascinatie voor aan lager wal raken en een dosis charisma, Elvis teert er ook al jaren op.

VDB komt terug. En anders volgend jaar wel.

Tweet