Obama’s liefde voor zijn buurman

Ademloos luister ik naar Obama’s speech, daar in Cairo. Ik zit in Tel Aviv, hemelsbreed niet eens zo heel ver weg, maar mentaal toch mijlenver uit elkaar. In de regio waar de beschavingen constant botsen en waar al zoveel nutteloos bloed vergoten is. ‘Behandel de ander, zoals je zelf behandeld zou willen worden’ is de concluderende boodschap van Amerika’s president (overigens de eerste die de naam Mubarak uitspreekt zoals het hoort) aan het publiek in de zaal, aan de Islamitische wereld, en aan ons allemaal.

Misschien ben ik te emotioneel, of is het mijn slaapgebrek, maar als ik als slagroom op het toetje van prachtige woorden ook nog eens mijn lijfspreuk hoor begin ik dan toch te snotteren. Als iedere leider zich eens aan deze oeroude gouden regel zou houden, bedacht door Griekse filosofen en nog eens herhaald in de Thora, het Nieuwe Testament en de Hadith (niet in de Koran zelf) zou de wereld er zo veel beter uitzien... Voor de charismatische leider blijkt het ‘geloof in de ander’ de motivatie te zijn om naar Egypte te komen en zijn moedige speech te houden.

De utopische woorden en mijn melancholische gemoedstoestand verdwijnen echter als sneeuw voor de zon zodra ik een voet buiten de deur zet. Arabieren en joden huppelen niet hand in hand over de straten van Tel Aviv. Er worden geen snoepjes uitgedeeld en toeterende automobilisten schelden elkaar nog steeds uit. Obama woorden zijn niet the talk of the town, maar een geflipte Israëlische tv-presentator. Moeders achter kinderwagens, hippe jongeren en winkelpersoneel, allemaal hebben ze het over Dudu Topaz. Israëls geliefde tv-presentator haalt de headlines omdat hij het brein blijkt te zijn achter een reeks mysterieuze aanslagen op belangrijke mediafiguren. Hij liet zijn rivalen achtervolgen door privédetectives en huurde Arabieren in om ze in elkaar te slaan.

Ook het openslaan van de kranten of het luisteren naar de radio helpt niet. Sceptici roepen me weer snel bij de les. Links vindt de woorden wel mooi, maar waar is het strijdplan? Netanyahu vraagt zich af waar de onevenredige aandacht voor die paar Joodse nederzettingen vandaan komt. Hebben de Amerikanen niet door dat Iran keihard werkt hard aan nucleaire wapens? Dat Hezbollah de verkiezingen wel eens zouden kunnen winnen in Libanon en Hamas is weer druk bezig met het binnensmokkelen van langeafstandsraketten in Gaza?

Gelukkig blijkt mijn domme optimisme niet helemaal ongegrond. Vandaag gloort er een sprankje hoop aan de horizon. In Libanon hebben de pro-westerse (door VS gesponsorde) Harari aanhangers vet gewonnen van de door Iran gestuurde Hezbollah. Zou Obama’s ‘naïeve’ oproep dan toch het begin van de big chance zijn? Zullen de Iraniërs misschien ook verlangen naar een nieuw begin en 12 juni a.s. massaal gaan stemmen voor een meer gematigd regiem? En zal premier Benjamin Netanyahu de strijd met zijn achterban aangaan en de lijn van de VS kiezen?

Zondag zullen we het weten, wanneer hij een officiele reactie zal geven op de nieuwe Amerikaanse wind die waait in het witte huis. Twee dagen voordat Israëls omstreden minister van Buitenlandse Zaken, Avigdor Lieberman, naar Brussel zal afreizen... En ondertussen hoop ik dat wij allemaal onze buurman lief zullen hebben als onszelf, ook in Nederland.

Tweet