-
Sander 't Sas
-
Erik van Prooijen
-
Simone Timmer
-
Marijn Duintjer Tebbens
-
Caroline van den Heuvel
-
Jelle Visser
-
Mark de Bruijn
-
Josefin Hoenders
-
Herman Zaalberg
-
Pauline Veen
-
Jan Born
- Sjoerd Fennema
-
Standplaats New York
-
Afghanistan
-
Standort Berlin
-
Gijs Rademaker
-
Johan Boef
-
Kimo Demoed
-
Esther Eikelenboom
-
Joost Blokzijl
-
zomerlog
-
Lammert de Bruin
-
Amerikaanse verkiezingen
-
Wout van Erven
-
Johann de Graaf
-
Weblog Iran
- De Beeldcanon
-
Peking Vandaag
-
Annet Röst
-
Verkiezingen Israël
-
IJsselstein
-
Daan van de Staaij
-
De week van ...
-
Henk van der Aa
-
Weblog Uruzgan
-
Amanda Spoel
-
Channah Durlacher
-
WK Zuid Afrika
-
Bart Hettema
-
Jesse Hoosemans
-
Danielle van Wallinga
-
TopX
De stille baby.....
We denken even dat hij niet meer leeft. Dat hele kleine baby'tje dat samen met 2 andere baby's op een matras in de tuin van het ziekenhuis ligt. Producer Marc van Dongen, en een ervaren vader, weet het zeker; dit ziet er niet goed uit. Hij sprint het ziekenhuis van Vader Rick Frechelle in. En even later verschijnt er een dokter. Vriendelijk maar kordaat tilt ze het kindje op. ‘Kijk’, zegt ze, ‘niks aan de hand’.
Ik durf nauwelijks naar de baby te kijken zo fragiel en uitgedroogd vind ik dat het er uit ziet. Ik weet ook niet of het een jongetje of een meisje is. Ik besluit een jongetje.
De arts vervolgt: ‘Hij lag gewoon te slapen, het is een alerte baby. Kijk maar’. En inderdaad het jochie is inmiddels wakker geworden en kijkt helder uit zijn ogen. Hij heeft speeksel in zijn mond. En volgt wat er gebeurt met zijn ogen.
Maar voegt ze eraan toe, ‘hij is wel ondervoed. Daarom is hij hier. Het heeft niets met de aardbeving te maken.’ En dat is het. Ze legt het kindje neer. En weg is ze. Een dokter heeft het nou eenmaal heel erg druk in een stad die getroffen is door een aardbeving en waar gebrek is aan alles.
Ik ga maar even bij de stille baby zitten.
Gek. We lopen nu al 3 dagen rond in Port-au-Prince. Ik heb schokkende dingen gezien. Dode lichamen onder het puin. Lijken die achteloos in vrachtwagens worden gesmeten. Opgeblazen lichamen op straat. En geweigerd de gedachte toe te laten dat er misschien nog mensen in leven zijn onder het puin op het moment dat ik er langs loop. En nu word ik getroffen door een stille baby.
Misschien heeft het ook wel te maken met drie dagen rennen, slaapgebrek en de niet aflatende logistieke problemen: hoe krijg ik mijn materiaal in Nederland? Komen de verbindingen tot stand? Haal ik de deadline? Zijn we op tijd? Laat de apparatuur het niet afweten?
En nu zie ik de stille baby. Een kindje waar naar omstandigheden goed voor wordt gezorgd in het beste ziekenhuis van Haiti; le petits freres et soeurs Hopital. En toch word ik verdrietig. Wat voor leven gaat dit kind tegemoet? Eindigt hij in de sloppenwijken? Of heeft hij meer geluk. Gaat hij straks gewoon naar school en heeft hij toch een moeder die van hem houdt.
Ik hoop het heel erg voor de stille baby...
Bekijk hier de reportage 'Tragiek in kinderziekenhuis Port-au-Prince'
-
Wat een weblog en wat een reportage, Caroline. Heel veel sterkte daar!
-
Poeh, aangrijpende blog Caroline. Sterkte en succes daar.
-
Bedankt voor je aangrijpend relaas over hoe dramatisch het daar is. Elk leven is kwetsbaar, maar dat van een afhankelijke baby het meest. Het leven is voor hen net begonnen en nu al gekwetst.
-
Met je ziel geschreven Caroline, Prachtig. Zien we niet zoveel meer. Zeer aangrijpend.
-
item
Onderzoek slachtof…
In het verleden een rechtszaak gewonnen. Wat denkt u? de VEROORDEELD… lees meer
-
item
Onderzoek slachtof…
Ik heb ook diverse keren aangiften gedaan van diefstal, maar het eni… lees meer
-
item
CDA –stemmers will…
CDA stemmers willen doorgaan met een andere partij, meer dan de helf… lees meer
-
item
Onderbezetting in de zorg
Bericht voor Maud en Claudia, Maud ik vind het prachtig wat je doet … lees meer
-
item
Verdwijnt de zuini…
Mensen van Nederland, wordt het niet eens tijd voor een lekkere revo… lees meer

