De Epo Sekte

Op 20 mei j.l. heeft Floyd Landis bekend dat hij doping heeft gebruikt. Landis won in 2006 de Tour de France maar werd vlak daarna op doping betrapt. Tot gister heeft hij altijd ontkend dat hij gebruikt heeft. Wat mij verbaast is dat hij naast zijn bekentenis ook een aantal oud-ploeggenoten beschuldigt. Onder andere Lance Armstrong. Lance zou hem zelfs geadviseerd hebben om EPO te gaan gebruiken. Ik vraag mij af waarom zo iemand dat doet. En moeten we hem geloven?

Reactie Lance Armstrong op beschuldigingen Landis


Hoe het er in de jaren negentig aan toe ging weten we inmiddels. Toen kon EPO nog niet opgespoord worden en werd structureel EPO-gebruik ondersteund van uit de ploeg. De verhalen van Telekom, TVM en de Festina ploeg zijn bekend. Bjarne Riis won in 1996 de Tour met bloed als stroop in zijn aderen door de grote hoeveelheid EPO die hij elke dag toegediend kreeg. Riis heeft dit in 2007 bekend.

Bjarne Riis bekend dopinggebruik


Inmiddels zijn we meer dan tien jaar verder en wordt er nog altijd doping gebruikt. Bij de renners onderling is hier niet meer zoveel openheid over maar ik kan mij niet voorstellen dat renners geen informatie meer uitwisselen. Als je tijdens een grote ronde drie weken met elkaar een hotelkamer deelt dan moet het onderwerp toch eens ter spraken komen? En als je het eenmaal van elkaar weet dan kan je toch net zo goed wat tips uitwisselen? De liefhebbers weten elkaar altijd te vinden. Maar is het dan logisch dat je je maatje verlinkt als je zelf tegen de lamp loopt? Ik denk het wel!

De topsport is namelijk een sekte en de dopinggebruikers vormen de meest extreme splintergroepering van deze sekte. Het leven binnen de sekte is een wereld op zich zelf. Hier gelden andere wetten. De reden om lid te worden kan voor elke sporter anders zijn maar ben je eenmaal lid dan is het moeilijk om er weer uit te komen. Je profiteert er van maar staat onder voortdurende druk.
Ik kan mij goed voorstellen dat op het moment dat je besluit om te breken met de sekte je ook gelijk de hele sekte wilt vernietigen. De sekte heeft je namelijk meer kwaad dan goed gedaan. Daarnaast heeft de sekte je direct laten vallen toen je betrapt werd en hebben veel van de leden zich daarna openlijk tegen je gekeerd.
Als dopingzondaar trek je altijd aan het kortste eind. Je kunt hoog of laag springen, televisie interviews geven en een boek schrijven maar je geloofwaardigheid ben je kwijt. Toch denk ik dat de beschuldigingen niet helemaal uit de duim gezogen zijn. Het is namelijk een patroon dat zich herhaalt. Een renner wordt gepakt, ontkent lange tijd en op het moment dat de renner bekent wordt altijd aangegeven dat hij niet de enige is die fout was. Ik denk dat hier meer achter zit dan jaloezie en wraak.

Tot slot: wat is nou de moraal van dit verhaal? Er is geen moraal. De moraal is al jaren zoek. Wat ik wil zien is een mooie wedstrijd. Ik wil sporters zien die iets doen wat anderen niet kunnen. Ik wil sporters zien die lijden. Ik wil sporters zien die tot het uiterste gaan. Ik wil tegen ze op kunnen kijken. Ik wil ze kunnen vereren. Ik wil ze adoreren, ik wil ze aanbidden. Ik wil in topsport geloven en zoals bij elk geloof moet je accepteren dat niet altijd alles echt is en dat de waarheid soms anders is dan hij er uit ziet.
Met veel plezier en zonder enige terughoudendheid ga ik straks naar Rotterdam om de start van de Tour mee te maken. Ik laat me onderdompelen in het circus en zal van elke minuut genieten.

Tweet