De monsterzege als winnaar

Het is zo’n woord dat Martin Bril in zijn dagelijkse column haarfijn had kunnen fileren. Ik dacht er gisterenavond aan toen ik alle commentatoren op televisie over elkaar heen zag buitelen om de onverwachts grote zetelwinst van de Partij voor de Vrijheid te duiden.

He-le-maal over het hoofd gezien door alle peilingen. Morgenochtend zal het woord vast wel weer vallen, dacht ik. Dat gebeurde niet, hoewel ‘monsterzege’ goed past bij de verkiezingsuitslag van 9 juni 2010.

De uitdrukking is vooral interessant omdat het uit twee delen bestaat. ‘Zege’ doet mij denken aan de zege die Romeinse veldheren behaalden op hun tegenstanders, die misschien wel ‘monsterlijke’ proporties kregen in de verhalen die de overwinnaars over hen achterlieten. Iets groots en positiefs (zege) kreeg de overhand over iets bedreigends en engs (het monster). De overlevering plakte er nog wat extra heroïek op en zo vertelden mensen generaties lang dat men ergens long, long time en far, far away een monsterzege had geboekt.

Maar je zou ook kunnen zeggen dat een monsterzege zo genoemd wordt omdat de overwinning zo groot is dat deze mythische proporties krijgt. Het goed overwint het kwaad. Ik denk meteen aan alle heldenfilms vanuit Hollywood. Zelfs Caesar is een held. Of dichter bij huis, onze eigen zeeheld Michiel de Ruyter. Maar ook in dat geval is er iets aan de hand met de overwinning. Het woord ‘monster’ geeft er de lading aan dat het niet alleen heel groot is, maar ook afschrikwekkend. We moeten er klaarblijkelijk bang voor zijn, die overwinning. Het heeft bijna iets goddelijk, iets wat boven onze eigen macht staat en heerst.

Ik denk dat die 1,6 miljoen mensen die op de PVV hebben gestemd misschien ook wel bang zijn. Bang voor verloedering van hun wijk, een woningoverval, om hun salaris nog verder in te leveren en om hun huis kwijt te raken. Maar vooral bang voor de ‘monster’achtige moskee wiens minaretten hun straatbeeld nu domineren. Ze voelen een rits aan zekerheden tussen hun vingers door glippen. Acht jaar geleden was Pim Fortuyn de opeiser van de monsterzege (+26), tragisch genoeg postuum. Zodat we nooit zullen weten of degene die nu min of meer in zijn voetsporen treedt als de eigentijdse Michiel de Ruyter zich een waardig erfgenaam kan noemen.

De massale stem op Geert Wilders zet de ochtend na de verkiezingen een kettingreactie in gang. Zo vraagt collega Fouzia zich in verwarring af wie op de redactie allemaal PVV hebben gestemd. Of wie van de mensen in de trein, de supermarkt of bij de bakker. Van de 60 mensen op de redactie moeten er statistisch gezien ongeveer 10 mensen op de PVV hebben gestemd. Betekent dat dat zij zich tegen haar keren? Is ze nog wel welkom hier? vraagt ze zich af. ‘Jullie zijn hier te gast’ zal nog lang nagalmen in haar hoofd.

Angst op angst creëert zo een monsterzege.

Volgens de Dikke van Dale is een monsterzege: ‘een enorm grote overwinning’. Dat gaat bij deze verkiezingen op voor de VVD (+9), maar vooral voor de PVV (+15).

Tweet